Συντακτική Συνέλευση

Η αντίληψη που έχουν οι λαϊκές συνελεύσεις για την άμεση δημοκρατία προφανώς δεν διαφέρει σημαντικά από τη αντίστοιχη αντίληψη που κυριαρχεί στο ΕΠΑΜ.


Επειδή η διέξοδος από τη κρίση απαιτεί περισσότερη, βαθύτερη και όχι λιγότερη δημοκρατία, με το λαό διαρκώς στο προσκήνιο, όχι θεατή και θύμα των εξελίξεων. Το Ε.ΠΑ.Μ προτείνει στο λαό μια συνολική πολιτειακή αλλαγή, μέσα από την εκλογή Συντακτικής Συνέλευσης διευρυμένης αυθεντικής εκπροσώπησης του ίδιου του λαού με μοναδικό αντικείμενο τη σύνταξη και ψήφιση ενός νέου δημοκρατικού Συντάγματος. Μόνο έτσι θα μπορέσει ο λαός να γίνει αφεντικό στον τόπο του, να οικοδομήσει ένα σύστημα διακυβέρνησης που θα βασίζεται σε μια λαϊκή αντιπροσώπευση με αιρετότητα από τα ανώτερα ως τα κατώτερα όργανα, δεσμευτική εντολή, διαρκή έλεγχο από τα κάτω, συνεχή και υποχρεωτική λογοδοσία των αιρετών εντεταλμένων προς τους εκλογείς τους, ανακλητότητα με κάθε αθέτηση εντολής, περιορισμένη θητεία και θέσπιση της εκ περιτροπής εναλλαγής σε αξιώματα-λειτουργίες.

Η δική μου άποψη είναι ότι αυτή η Συντακτική Συνέλευση δεν θα έπρεπε να ψηφιστεί από καθολική ψηφοφορία (από «το λαό») αλλά θα έπρεπε να δημιουργηθεί από τις ίδιες τις λαϊκές συνελεύσεις. Το «νέο δημοκρατικό Σύνταγμα» θα έπρεπε να είναι προϊόν διαπραγματεύσεων αυτής της Συντακτικής Συνέλευσης με το κοινοβούλιο, όπως παλαιότερα τα συντάγματα διαπραγματεύτηκαν από βασιλιάδες και κοινοβούλια.

Γ. Χωλ

ΕΠΑΜ Αίγινα

On the question of professional politicians – Woe to the amateurs of direct democracy…

Iphicrates Amyras


For the last three years insults have been hurled against professional politicians, by those who equate politics with politicians, and indeed crooked politicians.

But in their criticisms they are shooting off target. They don’t hurt the anti-Greek swindlers. They hurt the movement of revolutionary patriots.

The image they have formed in their minds is that of the loafer Karamanlis or the tourist Papandreou. And they surmise that all professional politicians behave more or less like that. They propose, in other words, that professional politicians should be equated with party mechanisms.

With a little direct democracy for diversion, these celebrants of holy indignation are trashing the professionalism that should be inherent in politics.

But politics is not just an art and a science. The politician is a warlord. An officer on permanent duty in a theatre of undeclared war.

In the fields of economics, warfare, justice, diplomacy, full-time cadres are needed, with years of training, whose task is to carry out difficult missions on behalf of the community.

According to the German philosopher Max Weber, modern political parties are like military units in a battle to impose their ideas and acquire power. Their headquarters are like those of an army. Their non-military strategic operations follow the same principles as those of actual warfare.

The capture of the state has always meant the taking possession of the booty that is enjoyed by the victor in the political war, continues Weber.

In the more developed countries there are schools for leaders from which the personnel will graduate who staff the state, government and party machinery of each country.

In France, and specifically in Paris, there is a school of economic warfare (Ecole de Guerre Economique), from which there graduate cadres trained in the new forms of economic warfare.

The lack of a Hellenic school of economic warfare has had tragic consequences for our people. This is something we have very painfully ascertained in recent times.

Executives of the INF, the Troika and the banks, specialized in economic imperialism and economic aggression, have had a field day in the first months of their occupation of Greece, because there has been no resistance from Greek intellectuals, with very few exceptions.

A school of economic warfare must at all costs be established in Greece, to teach new generations of Greeks how to confront IMF-style bandit gangs.

In Greece we have two schools: the academy for young diplomats and the national school of public administrations. Professional political cadres graduate from them, but they are are not employed at the top levels of the state. The reason for that is that the basic mechanism for generating political leaders is the American college and the mainstream regime parties of and for the rayah.

With the passage of time the party armies refine their battle strategies. They employ specialists in psychology, in history, in sociology, in communication, in economics, to expand their sphere of influence in the community.

In such a bellicose environment to be a politician means to fight tooth and nail. The image of politicians of the Karamanlis/Papandreou type is not consistent with what we are describing. Its associations are with spoilt children who enjoy on the basis of inheritance what does not belong to them.

The mistaken projection of the problem from personalities to the issue of professional training is extremely dangerous. Greece needs professional politicians dedicated to Freedom of the Nation. The revolutionary movement in particular needs professional revolutionaries with a wide-ranging education, like Rigas Ferraios.

What is required is years-long education so that a group of intellectuals can acquire the skills necessary for overturning a tyrannical regime.

Because of the political ignorance that characterizes certain patriots they start apologizing pre-emptively to the people with phrases of the kind “We are not professional politicians; nor do we have party machines.”

Precisely this is the problem in the Greek political scene. There are no professional patriotic politicians, backed by strongly patriotic party machinery.

We must be professionals. We are a revolutionary movement seeking power, not a protest movement. We will be confronted with provocation, murders and attempted murders, political and judicial attacks.

Dealing with this is not a task for amateurs.

We don’t need luxurious party offices but we do need permanent personnel and a school for political cadres. Lessons and meetings can take place in houses but revolutionary material must be produced on a daily basis and distributed to the people.

Patriotic movements in Greece fail to take into account two basic questions: a) why patriotic parties have in the past failed to take power and b) why new patriotic movements degenerate and dissolve.

Perhaps they have not understood that the enemy is professional and works day and night with the assistance of a staff of trained cadres on the task of destroying the Hellenic nation. It is not possible to stop this with amateur politicians gathering once a week in an office to debate for two or three hours,.

The inability, to date, of the Hellenic anti-memorandum patriotic movement to defeat the occupiers is to a large extent attributable to its failure to establish schools of cadres to staff an embryonic administrative apparatus that can work outside of, and in parallel with, the governing regime of the occupier.

For two years we have been shouting about dual power, about a protracted mass strike, about a Constitutional Convention, and from one moment to the next this revolutionary rhetoric recedes into the background just because the occupying cabal calls elections to “defuse” popular rage.

This situation testifies to an lack of revolutionary cadre. It reveals a deficit, an absence of a sufficient number of patriotic intellectuals to move forward the Greek Revolution.

Let us face the truth. In Greece formally there is no institutional recognition of the lobby, the professional pressure group. But the Siemens case shows that for years an informal underground lobby has been in operation, supporting specific politicians and specific interests. The same has been demonstrated about the banking lobby in Greece. Whereas all of Greek society has been ruined economically, the banks have been rescued at the expense of society.

If we analyse this from a cold-blooded and cynical viewpoint, it means that the banking lobby has done a good job of securing its own survival. It has taken care to promote its people to key positions in the state mechanism. It has seen to it that scholarships are provided for its future representatives. It has carefully channeled its funding towards specific parties and specific political personnel so as to ensure promotion of its own particular interests.

On the other hand we see that farmers do not have their own politician who will do battle so that their products are marketed rather than rotting in landfills. Industrialists do not have politicians in top governmental positions to defend them from the flood of imported foreign products and the avalanche of taxation that is burying them.

Ordinary working people in the private and public sectors are perennially insulted as privileged layabouts, the corrupt personification of special interest groups. All that this means is that specific sectors of society do not have pressure groups working competently on their behalf.

On the other hand journalistic windbags of the banks, big contractors and the troika, representing the special interests of the euro cabal, heap abuse on all working people to distract from their own self-oriented behaviour.

But this is the harsh reality. This is politics. Αn arena of gladiatorial combat. Their death our life.

Greek farmers, merchants, industrialists, toilers, employees in the private and public sector, must support schools for cadres from which there will graduate patriotic politicians who will work for the interests of the Nation and the social layers they represent. They must strengthen the training of political personnel, bring them to the attention of the public, help them prevail against the national nihilists, the Hellenophobes and rayah politicians.

Foreign multinational corporations have demolished the productive and social fabric of our country. A large part of the responsibility for that lies with those who proclaim that they don’t want professional politicians. It is their abstention from the political struggle that has brought evil upon us, not political professionalism. Siemens and the banking cartel have worked methodically to bring their politicians to prominence. The patriotic social forces have NOT done the same.

They thought that patriotic Hellene politicians would just emerge out of somewhere. But there is no generation ex nihilo : that is what Greek cosmogony teaches. They thought that whoever occupied an official position would be a patriot. They took it for granted that Karatzaferis would defend Greek interests.

Recent political experience has taught the People that nothing can be taken for granted. If you want a good result in politics, you have to work for it.

We cannot take Freedom, Independence, Popular Sovereignty as givens. There are permanent enemies who have these values continually in their sights and pay generously to have them usurped.

A patriotic Hellene cannot dispense with the arduous day-to-day tasks of the party-political endeavour. Political slackness is a disgrace. It shouldn’t be portrayed as a social virtue.

What is the point of anyone priding himself today on not being a professional politican? What he is confessing essentially is that he does some other job entirely unrelated to politics. He is confessing that he is ashamed of being involved on an everyday basis with politics. He thinks that participation as a full-time cadre on a daily basis in the battles of politics is something demeaning. Well then, he deprives himself of the right to protest at the repeated defeats that are being suffered by the Greek people today in the politico-economic war that has been unleashed against him by the troika.

The Troika employs thousands of professionals to pursue this genocidal war against the Greek people. Journalists, bankers, academics, policemen, economists, etc. etc. etc.

For our part we haven’t even managed to operate an internet station with a live 24-hour-a-day programme representing the stance of the anti-Memorandum patriotic camp.

Every renewed political initiative is stifled by the political amateurism of the people and movements involved. Without persistence, without funding, without organization, without politics and political education, most of the anti-memorandum leaders continue to chew the cud of “direct democracy”, so far with zero results.

“We don’t want professional politicians” declare the dilettantes, instead of saying “we don’t want corrupt politicians”.

Only professionals can do anything about the occupying bandit gang. Politics is an art and a science. It is taught on a daily basis and decades of engagement are required for a political cadre to be adequately trained.

The enemy concerns himself day and night with power. He has thousands of specialists at his disposal. Patriots, by contrast involve themselves with politics when they have time. And the worse the economic situation gets the fewer hours they devote to the political war, ceding significant advantages to the occupying bandit gang.

If patriotic Hellenes want to win this life-and-death war against the Ethnos, they/we have to become professionals.

We need schools for edification, schools of economic warfare, schools of political struggle and strategic penetration, cadres who will become engaged with problems of administration, with the freeing of political prisoners, teachers, philosophers and artists who will foster the cultural awakening of the Greek people, technicians who will take responsibility for technical support of the emancipatory struggle, military specialists who will train the People in confronting the praetorians. .

One of the finest examples of revolutionaries was Rigas Ferraios. He drew up the map that set the borders for the new independent state. He wrote the poem Thurios to exalt the minds of the enslaved Hellenes. He wrote works with references to ancient Greece and Alexander the Great to remind Hellenes of the ancient “kleos” (renown) and their tremendous potential as a people. He translated into Greek the “Military Handbook” of the German field marshal Von Khevenhuller to teach the subjugated Hellenes the art of warfare. He wrote the Constitution of the Hellenic Republic. He was a skilled conspirator and knew how to employ deceit to elude the Austrian police spies.

The life and works of Rigas Velestinlis provide and example of the broad education and training that must be acquired by the professional revolutionary: cartographer, poet, politician,historian, conspirator, military mind, master of foreign languages. A true specialist in revolutionary emancipation.

Woe to the amateurs of direct democracy…..

Iphicrates Amyras


Original text

Independent Citizens’ Assembly

Independent Citizens’ Assembly

Direct democracy cannot substitute for parliamentary democracy. If it confines itself to abusing and criticising parliamentarianism it will simply remain a second clientele for the corporate mass media, to be pitted against the parliaments in a «divide-and-rule» game refereed by the media. The «indignados» must move on and propose a system of organized competition between direct democracy and parliamentary democracy, to be enshrined in new constitutions.

There is a general recognition even in the mass media today that the liberal democratic political system is in terminal crisis and that what is needed are new forms of citizens’ democracy, direct democracy, deliberative democracy.There are many names for it.

What one unfortunately never sees, though, is specific, easily understandable blueprints of the forms that this citizens’ democracy might take, what its relationship would be with the existing forms of multi-party liberal democracy or parliamentary democracy, what its relationship would be with existing forms of direct democracy, such as referenda, plebiscites, the activity of citizens’ groups, non-governmental organizations, and so on.

The Swiss model is often cited and here I think it is worth a mention that the forms of democracy that exist today in the Swiss confederation, and indeed Swiss neutrality, are very largely the work of someone we mention frequently: the first governor of modern Greece, Ioannis Capodistrias. The specific type of polity of modern Switzerland was designed to keep the country out of the sphere of influence both of France and of Austria, which in the nineteenth century was of course among the great powers. Capodistrias was the foreign minister of the Czar of Russia at this time, and Russia had the most rational of geopolitical reasons to try to reduce the influence both of France and of Austria.

Having said that, does the Swiss model of direct democracy have anything to offer? Does it suit our specific needs now? We would argue that it doesn’t, because it does nothing to curb the power of mainstream mass media. The mass media can influence the outcome of a referendum just as easily as they can influence the outcome of an election. This is particularly the case if the subject of the referendum is in any way complicated or technical.

What is the situation with the mass media? Quite simply that the priority is on deceit and distortion. The most important realities will be subject to media blackout. What cannot be blacked out will be distorted to guarantee confusion and non-comprehension to all but the tiny minority that has found out the reality by other means. Issues that are given systematic high-profile media attention are very often fictitious.

Politicians who rely on this mass media for their election, that is to say virtually all politicians, cannot be expected to bring it under social control. The only solution then is to organize around it. In the age of the internet, unless it too comes to be controlled as tightly as the media, this is technically possible.

The desideratum, then, is for an Independent Citizens’ Assembly to be established. Independent citizens are citizens who can communicate with each other and with political supporters directly, not via channels that are mediated and under the control of others who can give and withdraw support whenever they want to, and also distort, change and manipulate content whenever they want to. Politicians and public figures who appear on the media that is not under citizens’ control should not have the right to a vote in the Citizens’ Assembly. They should have the right to act as advisors if their advice is sought, but not to participate in voting or decision making. This amounts to nothing more than restoration of a convention that used to exist in Westminster democracy before the age of the NGO in the form of a professional civil service. Civil servants were not supposed to speak directly to the media, but only through their responsible minister. The Citizens’ Assembly would restore, and indeed itself assume, some of these functions that used to be assumed by a professional civil service.

The Citizens’ Assembly would seek to compete with the universal suffrage parliament through a periodic referendum say once every five years that could decide on whether legislative powers should for the coming five year period be exercised by the Citizens’ Assembly or by the universal suffrage parliament. Whichever legislature lost the referendum would have merely an advisory, not a legislative, role. If the Citizens’ Assembly should win the referendum at the Pan-Hellenic or Pan-European level, this would automatically entail transfer of powers from the multi-party legislatures to the citizens’ assemblies at every lower level: national, regional and municipal, subject to challenge at these lower levels, where local referenda could be organized at the initiative of the losing side. This situation would be reversible, applicable also if the pan-European mandate should go to the multiparty legislature.

At the level of the European Union, the head of state should be chosen by a body of electors made up of the heads of state of the member countries and representatives either of the multi-party legislatures or of the citizens’ assemblies, whichever held the mandate. This would help to deal with one important source of the lack of legitimacy of the European Union which treats the national parliaments of the member states as if national sovereignty is vested in them. Sovereignty in Great Britain, to take just one example, is not vested in the parliament. It is vested in the Crown in Parliament.

The Citizens’ Assembly would have to make it clear at all times that it is not a political party. The political party allegiance of members of the Citizens’ Assembly, and other forms of allegiance such a membership of trade unions, employers associations, non-governmental organizations and so on, would be relegated to private status, similar to the status of a citizen’s religion in a properly functioning secular democracy. There would have to be a court with powers to judge when a member’s behaviour in the citizens’ assemblies was in violation of this rule. Any person behaving in a citizens’ assembly like the member of a party would be required to withdraw from the citizens’ assembly and participate in public life through the multi-party assemblies, not the independent citizens ‘assemblies. This is just a brief sketch of how a Hellenic and/or European Citizens’ Assembly could be feasible and how it could operate. There is nothing stopping European citizens from making the first move towards constructing such an assembly, and seeking powers for it. Under Article 11, paragraph 4 of the Treaty of Lisbon, “not less than one million citizens who are nationals of a significant number of Member States may take the initiative of inviting the European Commission, within the framework of its powers, to submit any appropriate proposal on matters where citizens consider that a legal act of the Union is required for the purpose of implementing the Treaties.”

Συνέλευση Ανεξάρτητων Πολιτών

Δεν μπορεί να προτείνεται η άμεση δημοκρατία ως μονοπώλιο. Χρειάζεται να συνυπάρχει, στην πραγματικότητα να ΑΝΤΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ την αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Αυτό που πρέπει να φύγει από την πολιτική δεν είναι το κοινοβούλιο αλλά τα ανεξέλεγκτα (από τους πολίτες) ΜΜΕ. Δεν έχει κανένα νόημα να δημιουργηθεί REAL DEMOCRACY αν αυτή η REAL DEMOCRACY θα είναι απλώς δεύτερη πελατεία των υπαρκτών ΜΜΕ.

Συνέλευση Ανεξάρτητων Πολιτών

Οι Αγανακτισμένοι Πολίτες και οι λαϊκές συνελεύσεις δηλώνουν την υποστήριξή τους στην «αληθινή δημοκρατία», στην άμεση δημοκρατία, στην δημοκρατία των πολιτών …. οι ονομασίες είναι πολλές. Δυστυχώς όμως δεν βλέπουμε μέχρι τώρα ένα κατανοητό σχέδιο για τις μορφές που θα μπορούσε να λαμβάνει αυτή η δημοκρατία των πολιτών, ποιά να είναι η σχέση της με τις υπαρκτές μορφές της αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ποιές οι σχέσεις της με τις υπαρκτές μορφές της άμεσης δημοκρατίας, όπως τα δημοψηφίσματα, τις ομάδες δράσης των πολιτών, τις μη-κυβερνητικές οργανώσεις κτλ. Γίνεται αναφορά από ορισμένους στο ελβετικό μοντέλο, που βασίζεται σε δημοψηφίσματα. Το ελβετικό μοντέλο όμως δεν δίνει πειστική απάντηση στην απεριόριστη δύναμη των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Τα ΜΜΕ μπορούν με την ίδια άνεση να επηρεάσουν το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος ή το αποτέλεσμα των εκλογών, ιδιαίτερα στη περίπτωση που το δημοψήφισμα έχει περίπλοκο ή τεχνικό περιεχόμενο.

Ποια είναι η κατάσταση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης; Πολύ απλά, βάζουν ως προτεραιότητα την κατεργαριά και τη διαστρέβλωση. Οι πιο σημαντικές αλήθειες δεν θα ακούγονται επειδή θα πέσει blackout. Αυτό που δεν μπορεί να αποσιωπηθεί θα διαστρεβλωθεί για να εξασφαλίσει τη σύγχυση και τη μη κατανόηση σε όλους εκτός από τη μικρή μειοψηφία που μαθαίνουν με άλλο τρόπο την αλήθεια. Αντίθετα τα θέματα που προβάλλονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι πολύ συχνά πλαστά.

Οι πολιτικοί που βασίζονται σε αυτά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για την εκλογή τους και την επανεκλογή τους, δεν είναι σε θέση να επιβάλλουν τον έλεγχο. Η μόνη λύση είναι να τα παρακάμπτουμε. Στην εποχή του διαδικτύου αυτό είναι τεχνικά εφικτό εκτός εάν μελλοντικά τα κέντρα εξουσίας καταφέρουν να ελέγχουν το διαδίκτυο με τον ίδιο τρόπο που σήμερα ελέγχονται η τηλεόραση και οι εφημερίδες.

Το ζητούμενο λοιπόν, για τους πολίτες των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η θέσπιση μιας Συνέλευσης Ανεξάρτητων Πολιτών ανεξάρτητης από τα ΜΜΕ.

Οι Ανεξάρτητοι Πολίτες είναι οι πολίτες που συνεννοούνται άμεσα και χωρίς μεσολάβηση μεταξύ τους και με την πολιτική τους βάση. Δεν είναι εξαρτημένοι από μεσάζοντες οι οποίοι μπορούν όποτε θέλουν να δίνουν και να αποσύρουν την υποστήριξη, να διαστρεβλώνουν και να χειραγωγούν το περιεχόμενο. Οι πολιτικοί και οι προσωπικότητες οι οποίοι εμφανίζονται στα ΜΜΕ που δεν ελέγχονται από τους πολίτες δεν θα έπρεπε να έχουν δικαίωμα ψήφου στη Λαϊκή Συνέλευση των Ανεξάρτητων Πολιτών. Θα έπρεπε βέβαια να έχουν το δικαίωμα να είναι σύμβουλοι αν υπάρχει ζήτηση για τις συμβουλές τους, αλλά όχι να ψηφίζουν ή να αποφασίζουν. Στην πραγματικότητα μια τέτοια καινοτομία δεν θα έκανε τίποτα παρά να επαναφέρει ένα θεσμό που υπήρχε στην κλασσική δημοκρατία Westminster πριν από την εποχή των μη-κυβερνητικών οργανώσεων στη μορφή της επαγγελματικής civil service. Οι δημόσιοι υπάλληλοι υποτίθεται ότι δεν είχαν άμεση επαφή με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αλλά μόνο δια μέσου του αρμοδίου υπουργού. Η Συνέλευση των Ανεξάρτητων Πολιτών θα επαναφέρει και μάλιστα η ίδια θα αναλάβει, ορισμένες από τις λειτουργίες των δημόσιων υπηρεσιών.

Η Λαϊκή Συνέλευση θα ανταγωνίζεται το πολυκομματικό αντιπροσωπευτικό κοινοβούλιο δια μέσου ενός δημοψηφίσματος που να διοργανώνεται ας πούμε κάθε πέντε χρόνια το οποίο θα καθορίζει αν οι νομοθετικές εξουσίες για την επόμενη πενταετία θα είναι στα χέρια του πολυκομματικού κοινοβουλίου ή της Λαϊκής Συνέλευσης. Όποιο νομοθετικό σώμα έχανε το δημοψήφισμα για μεταμορφωθεί σε συμβουλευτικό, όχι σε νομοθετικό, όργανο. Σε περίπτωση που η Λαϊκή Συνέλευση κερδίσει σε πανεθνικό (ή πανευρωπαϊκό) δημοψήφισμα, αυτό θα σημαίνει ότι οι εξουσίες σε κάθε κατώτερο επίπεδο (εθνικό) περιφερειακό, τοπικό, θα περάσει στα χέρια της τοπικής Λαϊκής Συνέλευσης. Εκείνοι που χάνουν εθνικά (ή πανευρωπαϊκά) θα έχουν το δικαίωμα να κάνουν έφεση στο (εθνικό) περιφερειακό και τοπικό επίπεδο ώστε να δοκιμάζεται στο κατώτερο επίπεδο τη σχετική δύναμη των μορφών της δημοκρατίας.

Ο αρχηγός του κράτους της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα πρέπει να ψηφίζεται από ένα σώμα εκλεκτόρων που απαρτίζεται από τους αρχηγούς κρατών των κρατών-μελών και από αντιπροσώπους ή από τα κοινοβούλια ή από τις συνελεύσεις των ανεξαρτήτων πολιτών, όποιοι διαθέτουν την εντολή. Αυτό θα έλυνε ένα σημαντικό πρόβλημα που σήμερα μειώνει τη νομιμότητα των πανευρωπαϊκών θεσμών αφού σήμερα τα εθνικά κοινοβούλια αντιμετωπίζονται, αδικαιολόγητα, σαν να ήταν φορείς της εθνικής κυριαρχίας των κρατών μελών.

Θα έπρεπε να ξεκαθαρίζει η Συνέλευση των Ανεξάρτητων Πολιτών ότι δεν είναι πολιτικό κόμμα. Η κομματική ταυτότητα των μελών της Συνέλευσης θα πρέπει να είναι ιδιωτική υπόθεση όπως είναι σήμερα το θρήσκευμα σε λειτουργικό κοσμικό πολίτευμα. Θα πρέπει να υπάρχει δικαστήριο που να κρίνει αν η συμπεριφορά ενός μέλους της Λαϊκής Συνέλευσης παραβιάζει αυτό τον κανόνα. Όποιος στη Λαϊκή Συνέλευση συμπεριφέρεται με κομματικό τρόπο θα υποχρεωθεί να αποσυρθεί από τη Λαϊκή Συνέλευση και να πολιτεύεται δια μέσου των πολυκομματικών θεσμών, δηλαδή ως παραδοσιακός πολυκομματικός πολιτικός.

Ορίστε λοιπόν μια εικόνα για το πώς θα μπορούσε να λειτουργεί μια Συνέλευση των Ανεξάρτητων Πολιτών. Τίποτα δεν εμποδίζει τους πολίτες να ξεκινήσουν με τη δημιουργία μιας τέτοιας συνέλευσης και να ζητήσουν να έχει και εξουσίες. Πανευρωπαϊκά, σύμφωνα με το Άρθρο 11, παρ. 4 της Συνθήκης της Λισαβόνας « Πολίτες της Ένωσης, εφόσον συγκεντρωθεί αριθμός τουλάχιστον ενός εκατομμυρίου, υπήκοοι σημαντικού αριθμού κρατών μελών, μπορούν να λαμβάνουν την πρωτοβουλία να καλούν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων της, να υποβάλλει κατάλληλες προτάσεις επί θεμάτων στα οποία οι εν λόγω πολίτες θεωρούν ότι απαιτείται νομική πράξη της Ένωσης για την εφαρμογή των Συνθηκών.»


Πρόταση Διακήρυξης για την Άμεση Δημοκρατία




Αυτό που ζούμε σήμερα στην Ελλάδα ως πολίτες της δεν είναι μια προσωρινή κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ζούμε την επιτάχυνση της κατάλυσης των τελευταίων δημοκρατικών κατακτήσεων και της κατ’ επίφαση δημοκρατίας. Καταργούνται ακόμη και τα βασικά δικαιώματα που παρείχε η αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Πηγαίνουμε από την ολίγη δημοκρατία στην εταιρειοκρατία και την παγκόσμια οικονομική και πολιτική τυραννία. Η εφαρμογή της παγκόσμιας οικονομικής ολιγαρχίας ξεκινά από την Ελλάδα. Από την επιτυχία ή αποτυχία του πειράματος στη χώρα μας θα εξαρτηθεί η επέκτασή του και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες.

Εκτιμούμε ότι το σύστημα δεν είναι άτρωτο, δεν είναι πανίσχυρο. Το τρωτό του σημείο είναι η αντίσταση του λαού. Στην πραγματικότητα ο λαός δεν είναι με την πλάτη στον τοίχο, αλλά είναι αυτός που με τον πολύμορφο, επίμονο, αυθόρμητο και ενωτικό του αγώνα όλους αυτούς τους μήνες, έχει καθορίσει τις εξελίξεις και έχει οξύνει τα αδιέξοδα της πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας. Ο λαός έχει επιλέξει τη σύγκρουση δημιουργώντας τους δικούς του μηχανισμούς αλληλεγγύης.

Απάντηση στις ολοκληρωτικού τύπου εξελίξεις στο πολιτικό σύστημα και την προσπάθεια χειραγώγησης του λαού μέσω δημοψηφισμάτων ή εκλογών, είναι η αυτοοργάνωση της κοινωνίας μέσα από αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις. Απάντηση στους εκβιασμούς του χρέους, της παραμονής στο ευρώ ή της επιστροφής στη δραχμή, είναι η άμεση δημιουργία αντιδομών κοινωνικής αλληλεγγύης και συνεργατικής οικονομίας.

Είμαστε πρόσωπα και συλλογικότητες που προέρχονται από συνελεύσεις και πλατείες από όλη την Ελλάδα και θεωρούμε ότι η κρίση δεν είναι αποτέλεσμα του χρέους, αλλά αποτέλεσμα του υπάρχοντος πολιτικοοικονομικού συστήματος, γιατί ποτέ δεν ήμασταν ελεύθεροι, ποτέ δεν ήμασταν ίσοι, ήμασταν ήδη μία χρεωκοπημένη κοινωνία. Θεωρούμε ότι η απάντηση στην κρίση είναι η Άμεση Δημοκρατία.

Αρνούμαστε την αντιπροσώπευση, αλλά και κάθε είδους διαμεσολάβηση, όχι μόνο γιατί εξυπηρετούν αποκλειστικά οικονομικές ολιγαρχίες, αλλά επειδή δεν υπάρχει στην κοινωνία κάτι το ενιαίο για να αντιπροσωπευθεί. Απέναντι στο απαξιωμένο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα η άμεση δημοκρατία μπορεί να αποτελέσει το χειραφετητικό πρόταγμα, αρκεί να αντιληφθούμε ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική ή πολιτική, αλλά πολιτειακή και τελικά πολιτισμική. Απέναντι στον μονοσήμαντο πολιτισμό της ιεραρχίας, της στοχοστρέφειας, της Κυριαρχίας και του Καταναγκασμού, αντιπαραθέτουμε έναν πολιτισμό απελευθέρωσης και κατανόησης.

Η Άμεση Δημοκρατία έρχεται ως αναγκαίο πρόταγμα για μια ριζική ανατροπή του συστήματος της αντιπροσώπευσης , της εμπορευματοποίησης των πάντων και της έκπτωσης του ανθρώπου σε εργαλείο πλουτισμού, που είναι ενάντια στη δημιουργική ανάπτυξη του συνόλου της κοινωνίας και του κάθε ανθρώπου χωριστά. Προϋποθέτει και συνεπάγεται τη διαρκή ενεργή συμμετοχή του συνόλου της κοινωνίας στα κοινά. Η Άμεση Δημοκρατία είναι ταυτόχρονα διαδικασία διαβούλευσης, λήψης και εφαρμογής των αποφάσεων, πολιτειακό σύστημα και τρόπος κοινωνικής συνύπαρξης. Το περιεχόμενο όλων αυτών είναι η αυτονομία της κοινωνίας, που η ίδια δημιουργεί τους θεσμούς της και κυβερνάται απευθείας από ελεύθερους και ισότιμους πολίτες. Αυτός ο τρόπος κοινωνικής οργάνωσης δεν αφήνει κανένα χώρο για ιεραρχίες, αρχηγούς, κυβερνήτες και κόμματα, αλλά μόνο για πολίτες που βιώνουν και ασκούν την πολιτική και ταυτόχρονα ασκούνται σε αυτήν. Για ανθρώπους που όλοι βιώνουν την χαρά της ατομικής πρωτοβουλίας, της συλλογικής προσπάθειας, της αλληλεγγύης και της αγάπης.

Οι αρχές της άμεσης δημοκρατίας όπως προκύπτουν από ιστορικές εμπειρίες αλλά και από αυτό που βιώνουμε στις συνελεύσεις, στις πλατείες, στους χώρους εργασίας και στα πανεπιστήμια είναι:

Ελευθερία: Είναι η απουσία οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών καταναγκασμών και σχέσεων εκμετάλλευσης καθώς και η δυνατότητα του κάθε ανθρώπου να πραγματώνει το σύνολο των ικανοτήτων του και να συμμετέχει στη διαμόρφωση των θεσμών της κοινωνίας και της λειτουργίας τους.

Ισότητα: Είναι η ισοκατανομή των κοινωνικών αγαθών, η ισότιμη συμμετοχή όλων στις πολιτικές διαδικασίες, η ισηγορία, η αποδοχή της διαφορετικότητας της ανθρώπινης φύσης καθώς και η πρωταρχική προϋπόθεση και συνθήκη της δικαιοσύνης. Είμαστε όλοι ίσοι, όλοι διαφορετικοί και έχουμε όλοι αναφαίρετο δικαίωμα στη ζωή.

Αλληλεγγύη: Είναι το συλλογικό πνεύμα, η καθολική αμοιβαιότητα, η συντροφικότητα, η αλληλοϋποστήριξη και η αλληλοβοήθεια, η διάθεση των κοινωνικών αγαθών και σε μέλη της κοινωνίας που δεν είναι σε θέση να προσφέρουν στη δημιουργία τους, αφού η εξαίρεση είναι το όπλο της εξουσίας.

Αυτονομία: Είναι η δυνατότητα όλων των πολιτών που συγκροτούν δήμο, να συμμετέχουν ισότιμα και χωρίς διαμεσολάβηση στην κυβερνητική, στην εκτελεστική,στην νομοθετική και στη δικαστική λειτουργία.

Συμφιλίωση με την φύση, προστασία του περιβάλλοντος: Είναι η εναρμόνιση της ανθρώπινης ύπαρξης με την φύση, αναστροφή της καταστροφικής για το περιβάλλον ανάπτυξης, σεβασμός των οικοσυστημάτων.

Οι θέσεις για την άμεση δημοκρατία με βάση τις αρχές αυτές είναι :

1. Ο δημόσιος χώρος είναι ανοιχτός στη συμμετοχή όλων και ανήκει σε όλους.

2. Η ισότιμη συμμετοχή όλων στη διαμόρφωση, λήψη και εφαρμογή των αποφάσεων και ελέγχου της εφαρμογής τους, τόσο στη σφαίρα της πολιτικής όσο και της οικονομίας είναι θεμελιώδης προϋπόθεση. Όλοι ελέγχουν και ελέγχονται για αυτοβελτίωση και βελτίωση των λειτουργιών της κοινωνίας, μέσω ανοιχτών και διαφανών διαδικασιών.

3. Οι αναγκαίες εκπροσωπήσεις έχουν χαρακτήρα συντονιστικό ή εκτελεστικό και όχι διαμεσολαβητικό, αντιπροσωπευτικό ή αποφασιστικό. Σε κάθε περίπτωση οι εκπρόσωποι είναι άμεσα ανακλητοί, λογοδοτούν κατά τη διάρκεια εξάσκησης των καθηκόντων τους και κρίνονται στον απολογισμό τους με τη λήξη αυτών των καθηκόντων.

4. Η ύπαρξη πολλών τοπικών συνελεύσεων (γειτονιάς, δήμου, εργασιακών χώρων, χώρων σπουδών, κτλ) οι οποίες επικοινωνούν μεταξύ τους είναι ο θεμέλιος λίθος της άμεσης δημοκρατίας. Η συμμετοχή σε αυτές δεν είναι ευκαιριακή αλλά υπεύθυνη και τακτική, είναι δικαίωμα και υποχρέωση. Η επικοινωνία μεταξύ των τοπικών συνελεύσεων δημιουργεί ένα οριζόντιο (μη ιεραρχικό) δίκτυο, που έχει σαν σκοπό τον συντονισμό των θέσεων και των δράσεων που απαιτούνται.

Το πρόταγμά μας για μία νέα κοινωνία, το επιστέγασμα της οποίας απαιτείται να είναι ένας νέος πολιτισμός, δεν περιορίζεται αποκλειστικά προς τους συμπολίτεςμας, αλλά και προς όλους τους λαούς του κόσμου για μία παγκόσμια κοινωνική, οικονομική, πολιτική και πολιτιστική επανάσταση. Ζητούμενο και στόχος του αγώνα που διεξάγουμε είναι ένας νέος άνθρωπος που, απαλλαγμένος από τις συνθήκες και τους παράγοντες εκμετάλλευσης που οδήγησαν στα σημερινά πρωτοφανή και αμείλικτα αδιέξοδα, θα δώσει τις δικές του απαντήσεις για έναν κόσμο ειρήνης, δημιουργίας, αλληλεγγύης και αρμονίας.

Προτρέπουμε τους πάντες να οργανωθούν σε μη ιεραρχημένες ομάδες και να αναπτύξουν άλλες παράλληλες δομές πάνω στο πνεύμα της Άμεσης Δημοκρατίας (δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης, παραγωγής, ανταλλαγής και διανομής προϊόντων και υπηρεσιών, συλλογική καλλιέργεια γαιών, απελευθέρωση κοινωνικών χώρων, δημιουργία αυτόνομων κοινοτήτων, κλπ) για να προάγουμε και να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας κόντρα στα σχέδιά τους.

Ο καινούργιος κόσμος που οραματιζόμαστε δεν περιγράφεται σε καμία ήδη υπάρχουσα ιδεολογία. Πρόκειται να τον δημιουργήσουμε από την αρχή συνδιαμορφώνοντας τις απόψεις μας μέσα από τις διαδικασίες της Άμεσης Δημοκρατίας. Ο ίδιος ο λαός θα επιλέξει τα μέσα και τον τρόπο με τον οποίο θα πραγματώσει τη θέλησή του.