Pedro Olalla – Η τελευταία συνεισφορά της Ελλάδας

PEDRO OLALLA – Η Τελευταία Συνεισφορά της Ελλάδας

Ο κόσμος του ισπανού συγγραφέα, ελληνιστή, μεταφραστή, φωτογράφου και κινηματογραφιστή Pedro Olalla, είναι ένας κόσμος επικός και τυραννισμένος. Τα σημερινά σημάδια τον θέλουν να κινδυνεύει από την ύστατη απειλή: την απώλεια του πολιτισμού, της δημοκρατίας, της ηθικής, της ίδιας της ψυχής του. Κι εκεί ο Olalla αντιστέκεται, με πύρινο λόγο, γραπτό ή προφορικό, και τον Ελληνισμό για σημαία. Από τις κορυφαίες στιγμές της αντίστασης αυτής, όταν τον Οκτώβρη του 2011 ανέβασε στο διαδίκτυο το 15λεπτο βίντεο με τίτλο «Λίγα Λόγια Από την Αθήνα», όπου μιλούσε για το πρόβλημα της «κρίσης» στην Ελλάδα, ιδωμένο από παγκόσμια σκοπιά. Το σενάριο που αφηγείται, ακούγεται εφιάλτης: Ότι, με ιστορικούς όρους, εκείνοι που ελέγχουν την οικονομική εξουσία στον κόσμο, οικειοποιούνται όλο και περισσότερα τμήματα της πολιτικής εξουσίας μέσω της δημιουργίας κι εκμετάλλευσης «χρέους». Ότι το κάνουν αυτό με τη συνενοχή των κυβερνήσεών μας και την έλλειψη μιας οργανωμένης απάντησης από τους πολίτες. Πως αυτό που παρουσιάζεται σαν «κρίση» είναι στ’ αλήθεια μια οργανωμένη οικονομική επίθεση, κι αυτό που παρουσιάζεται σαν «χρέος» ένα προσεκτικά σχεδιασμένο προϊόν καθυπόταξης, που δίνει συνέχεια στην αποικιοκρατία και διαιωνίζει την ίδια βία. Ο κατάλογος των συνεπειών μακρύς: αυξήσεις φόρων, περικοπές μισθών, απολύσεις, διαρπαγή συστήματος υγείας και κοινωνικών κατακτήσεων, «τριτοκοσμοποίηση» της αγοράς εργασίας, ιδιωτικοποίηση δημοσίων υπηρεσιών, ενώ η εκμετάλλευση του εθνικού πλούτου θα περνάει στα χέρια ξένων επενδυτών. Παλιά, ίσως μας ακούγονταν όλ’ αυτά λόγια του αέρα. Τώρα που τα ζούμε στο πετσί μας, για πολλούς έχουν πάρει μια τρομακτικά αληθινή διάσταση. Ο Pedro Olalla βρέθηκε την περασμένη Κυριακή στην Αίγινα, ως ομιλητής στην εκδήλωση για το Φιλελληνισμό, στο Λαογραφικό Μουσείο, που διοργάνωσαν οι Ενεργοί Πολίτες, κι είχαμε την ευκαιρία για μια κουβέντα από κοντά, εφ’ όλης κι από την αρχή. Σε άπταιστα ελληνικά, φυσικά.

Πώς προέκυψε ο έρωτας για τη χώρα μας;

Για μένα, που ασχολούμαι με τις ανθρωπιστικές επιστήμες, η Ελλάδα ήταν πάντα στον ορίζοντα: ως τροφή και σημείο αναφοράς. Άρχισα να πηγαινοέρχομαι το ’84, κι εκεί ξεκίνησε η «αναγνώρισις», με την αρχαία σημασία: να συναντώ επί τόπου τα στοιχεία που κουβαλούσα μέσα μου, να τα αναζητώ και να τα αναθεωρώ σε επαφή με την πραγματική Ελλάδα, μια διαδικασία σαγήνης από τη οποία δε μπόρεσα πλέον να απαλλαχθώ. Τα ’94 που έφυγα από την Ισπανία σε αναζήτηση καινούριων εμπειριών και ερεθισμάτων, πέρασα από την Ελλάδα με πρόθεση να μείνω 1-2 χρόνια, και τελικά έμπλεξα σε μια σχέση δούναι και λαβείν, που έχει αποδειχθεί πολύ δημιουργική και με κρατάει εδώ μέχρι σήμερα.

Πότε έγινε η ευφορία της αναγνώρισης αγωνία για το μέλλον του κόσμου ολόκληρου;

Σημείο εκκίνησης ήταν η απόφαση του 1ου κύκλου επιρροής του Γιώργου Παπανδρέου να μας βάλει στο ΔΝΤ. Είχαμε δει ξανά και ξανά τι σημαίνει αυτό, σε διάφορα μέρη του κόσμου. Τότε ήταν που άρχισα να παρακολουθώ με ανησυχία την τύχη της Ελλάδας, ανησυχώντας εξίσου για την Ισπανία, που έχει ακόμα περισσότερα αντικειμενικά κριτήρια για να υποστεί ένα τέτοιο «σχέδιο διάσωσης». Πέρα από το τεράστιο δημόσιο και ιδιωτικό χρέος, από τον πανύψηλο ποσοστό ανεργίας και από την γενικευμένη διαφθορά, η πρώτη «ιδιαιτερότητα» της Ισπανίας είναι η πελώρια οικοδομική φούσκα: ο τομέας της κατασκευής, χάρη στη συνεργία με την πολιτική τάξη, αποκτούσε για χρόνια υπερβολικά μεγάλο βάρος στην οικονομία της χώρας και, τώρα που η φούσκα έσκασε, έχει αφήσει πίσω της μια ιδιαίτερη «κρίση του τούβλου», που μεταφράζεται, μεταξύ άλλων, σε εκατομμύρια ακίνητα στην κατοχή των τραπεζών και σε παράλογο οργασμό εξώσεων: μέχρι το 2015 υπολογίζεται ότι οι εξώσεις θα φτάσουν τις 500.000 – που σημαίνει, 500.000 οικογένειες στο δρόμο. Η 2η είναι η ιδιαίτερη διοικητική δομή: το σύστημα των αυτοκυβέρνητων περιοχών έχει δημιουργήσει ένα κράτος τεράστιο και μια τεράστια πολιτική τάξη: 17 Βουλές, εκτός από την Κεντρική Βουλή, ένας σωρός Εφορίες… Και η 3η είναι ότι αυτή τη στιγμή έχουμε στην κυβέρνηση ένα κόμμα ευθυγραμμισμένο με τα πιστεύω του σκληρού φιλελεύθερου πυρήνα της Ευρώπης.

Τι είναι αυτό που περισσότερο φοβάσαι;

Κυρίως φοβάμαι την αμηχανία των πολιτών. Αυτό φοβάμαι – την απραξία των πολλών. Στην πρόσφατη ιστορία του δημοκρατικού πολιτεύματος, η πολιτική έχει απαξιωθεί, έχει γίνει μια υπόθεση ιδιωτική, όπου κάποια πλέγματα συμφερόντων εξαθλιώνουν λαούς, με τη συνέργια των κυβερνήσεών τους, και στόχο το κέρδος. Ενώ οι πραγματικά αξιόλογοι δεν ασχολούνται, και αυτό είναι ένα είδος καρκίνου για τη Δημοκρατία. Διότι η Δημοκρατία είναι εξ ορισμού ένα πολίτευμα που βασίζεται στην αρετή των πολιτών, και χωρίς αυτή στερείται βάσεως. Η Δημοκρατία χρειάζεται «δήμο», έναν λαό ελεύθερο, ενεργό, υπεύθυνο, με συνείδηση της αξιοπρέπειάς του και αποφασισμένο να την ασκήσει. Πού βρίσκεται σήμερα τούτος ο «δήμος»;

Για ποια Δημοκρατία μιλάμε;

Για αυτή που πρέπει να οικοδομήσουμε. Η Δημοκρατία δεν είναι μια αναμφισβήτητη πραγματικότητα, είναι ένα desideratum, μια δημιουργία εν τω γίγνεσθαι. Και στους καιρούς που ζούμε όλες οι Δημοκρατίες του κόσμου είναι ακόμα πολύ ελαττωματικές.

Και τι εύχεσαι;

Εύχομαι προτού φτάσουν οι λαοί να είναι τόσο γυμνοί, τόσο εξαθλιωμένοι, που δε θα έχουν πια τις δυνάμεις να αντισταθούν, παρά θα είναι διατεθειμένοι για οτιδήποτε αντί ενός πινακίου φακής… να σηκωθούν από τους καναπέδες και να προβάλουν αντίσταση στην αυθαιρεσία. Η λύση περνάει από την γενίκευση της αντίστασης και της συμμετοχής. Ο Ευρωπαίος Πολίτης, Ισπανός, Γάλλος, Ιταλός, να σταθεί σήμερα στο πλευρό του Έλληνα, γιατί αν δεν το κάνει θα είναι αυτός το επόμενο θύμα. Ελπίζω επίσης στο Διαδίκτυο, προς το παρόν έχει τη δυνατότητα να λειτουργήσει ως Αγορά του Δήμου, να δώσει φωνή, να δημιουργήσει συνάψεις.

Για τις πολιτικές μας εξελίξεις, έχεις να πεις κάτι;

Νομίζω ότι τα δύο τελευταία χρόνια, για τον ελληνικό λαό υπήρξαν δύο απριόρι σφετερισμένα δημοψηφίσματα: το ένα, για να αποφανθεί σχετικά με την επιθυμία του να παραδοθεί ή όχι σε ένα σχέδιο διάσωσης που υποθηκεύει σοβαρά το παρόν και το μέλλον του και που τον υποχρέωσε να συνάψει ένα από τα μεγαλύτερα δάνεια στην ιστορία της ανθρωπότητας (απόφαση που πήρε η κυβέρνηση Παπανδρέου χωρίς καν την πλήρη έγκριση του κοινοβουλίου) και το άλλο, για να επιλέξει δημοκρατικά μια νέα κυβέρνηση μετά την παραίτηση Παπανδρέου, δικαίωμα που ανταλλάχτηκε με μια Εκτελεστική κυβέρνηση σχεδιασμένη για την διευκόλυνση των διασωστών με επικεφαλής τον Λουκά Παπαδήμο.

Αυτή τη στιγμή, η μεγαλύτερη ήττα των τελευταίων εκλογών είναι ότι οι διαφωνούντες με τη μνημονιακή λογική δεν κατάφεραν να ενωθούν σε ένα ενιαίο μέτωπο με κοινό παρονομαστή κι έρχονται κατακερματισμένοι στις κάλπες. Πραγματιστικά, και παρά τις όποιες ενδεχόμενες διαφορές, θα έδινα τώρα την ψήφο στο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί είναι η μόνη παράταξη που μπορεί να πάρει μεγάλο ποσοστό ώστε να πράξει μια αλλαγή πορείας. Ήδη έχει δημιουργηθεί μεγάλη αναστάτωση από το εκλογικό μας αποτέλεσμα στην Ευρώπη, και μια αλλαγή πορείας είναι σημαντική για την Ελλάδα και για την Ευρώπη, η οποία δεν έχει καταφέρει ακόμα να αποτελέσει ένα όραμα προοδευτικό, δημοκρατικό και αλληλέγγυο. Κατά την άποψή μου, αν οι Έλληνες του σήμερα καταφέρουν να ανατρέψουν το σχέδιο εκβιασμού και λεηλασίας που υφίστανται ο λαός και η πατρίδα τους στις μέρες μας, και να περάσουν αυτό το μήνυμα στην Ευρώπη, αυτή η γωνιά του κόσμου θα πραγματοποιήσει το δίχως άλλο την τελευταία μεγάλη συνεισφορά της στην πρόοδο της ανθρωπότητας.

Υ.Γ.( Μια απάντηση του PedroOlalla στην παρέμβαση του συμπολίτη Γ. Τσαντίρη στην εκδήλωση του Λαογραφικού, πως κατά την άποψή του τα σημερινά κινήματα Φιλελληνισμού, όπως το κίνημα WeAreAllGreeks, αντιπροσωπεύουν φολκλόρ εκ του ασφαλούς, και χαρακτηρίζονται από λούμπεν στοιχεία.)

Θα ήθελα να πω ότι σήμερα το πιο καθιερωμένο λούμπεν βρίσκεται μάλιστα στο establishment. Είναι πολύ αρνητικό να βλέπουμε αυτές τις κινητοποιήσεις σαν κάτι περιθωριακό κι αμελητέο, παρά τις ατέλειες που μπορεί να έχουν στις διαδικασίες τους. Η κοινωνία οφείλει να γίνει πιο ριζοσπαστική και προοδευτική στις πεποιθήσεις της, και προσωπικά υποστηρίζω ότι μπορεί να είναι θολή η έννοια του σημερινού Φιλελληνισμού, αλλά ο Φιλελληνισμός, καλώς νοούμενος, ποτέ δεν υπήρξε φολκλόρ, ούτε καν φιλολογικό divertimento, αλλά μια στρατευμένη στάση υπέρ του Ανθρώπου, εν ονόματι της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς. Ιστορικά μιλώντας, θαρρώ ότι χωρίς αυτή την φιλελληνική στάση, δεν θα υπήρχε ελληνισμός, και χωρίς ελληνισμό, ασφαλώς δεν θα υπήρχε η Ελλάδα.

Πηγή: Αίγινα news

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s