Pedro Olalla – Η τελευταία συνεισφορά της Ελλάδας

PEDRO OLALLA – Η Τελευταία Συνεισφορά της Ελλάδας

Ο κόσμος του ισπανού συγγραφέα, ελληνιστή, μεταφραστή, φωτογράφου και κινηματογραφιστή Pedro Olalla, είναι ένας κόσμος επικός και τυραννισμένος. Τα σημερινά σημάδια τον θέλουν να κινδυνεύει από την ύστατη απειλή: την απώλεια του πολιτισμού, της δημοκρατίας, της ηθικής, της ίδιας της ψυχής του. Κι εκεί ο Olalla αντιστέκεται, με πύρινο λόγο, γραπτό ή προφορικό, και τον Ελληνισμό για σημαία. Από τις κορυφαίες στιγμές της αντίστασης αυτής, όταν τον Οκτώβρη του 2011 ανέβασε στο διαδίκτυο το 15λεπτο βίντεο με τίτλο «Λίγα Λόγια Από την Αθήνα», όπου μιλούσε για το πρόβλημα της «κρίσης» στην Ελλάδα, ιδωμένο από παγκόσμια σκοπιά. Το σενάριο που αφηγείται, ακούγεται εφιάλτης: Ότι, με ιστορικούς όρους, εκείνοι που ελέγχουν την οικονομική εξουσία στον κόσμο, οικειοποιούνται όλο και περισσότερα τμήματα της πολιτικής εξουσίας μέσω της δημιουργίας κι εκμετάλλευσης «χρέους». Ότι το κάνουν αυτό με τη συνενοχή των κυβερνήσεών μας και την έλλειψη μιας οργανωμένης απάντησης από τους πολίτες. Πως αυτό που παρουσιάζεται σαν «κρίση» είναι στ’ αλήθεια μια οργανωμένη οικονομική επίθεση, κι αυτό που παρουσιάζεται σαν «χρέος» ένα προσεκτικά σχεδιασμένο προϊόν καθυπόταξης, που δίνει συνέχεια στην αποικιοκρατία και διαιωνίζει την ίδια βία. Ο κατάλογος των συνεπειών μακρύς: αυξήσεις φόρων, περικοπές μισθών, απολύσεις, διαρπαγή συστήματος υγείας και κοινωνικών κατακτήσεων, «τριτοκοσμοποίηση» της αγοράς εργασίας, ιδιωτικοποίηση δημοσίων υπηρεσιών, ενώ η εκμετάλλευση του εθνικού πλούτου θα περνάει στα χέρια ξένων επενδυτών. Παλιά, ίσως μας ακούγονταν όλ’ αυτά λόγια του αέρα. Τώρα που τα ζούμε στο πετσί μας, για πολλούς έχουν πάρει μια τρομακτικά αληθινή διάσταση. Ο Pedro Olalla βρέθηκε την περασμένη Κυριακή στην Αίγινα, ως ομιλητής στην εκδήλωση για το Φιλελληνισμό, στο Λαογραφικό Μουσείο, που διοργάνωσαν οι Ενεργοί Πολίτες, κι είχαμε την ευκαιρία για μια κουβέντα από κοντά, εφ’ όλης κι από την αρχή. Σε άπταιστα ελληνικά, φυσικά.

Πώς προέκυψε ο έρωτας για τη χώρα μας;

Για μένα, που ασχολούμαι με τις ανθρωπιστικές επιστήμες, η Ελλάδα ήταν πάντα στον ορίζοντα: ως τροφή και σημείο αναφοράς. Άρχισα να πηγαινοέρχομαι το ’84, κι εκεί ξεκίνησε η «αναγνώρισις», με την αρχαία σημασία: να συναντώ επί τόπου τα στοιχεία που κουβαλούσα μέσα μου, να τα αναζητώ και να τα αναθεωρώ σε επαφή με την πραγματική Ελλάδα, μια διαδικασία σαγήνης από τη οποία δε μπόρεσα πλέον να απαλλαχθώ. Τα ’94 που έφυγα από την Ισπανία σε αναζήτηση καινούριων εμπειριών και ερεθισμάτων, πέρασα από την Ελλάδα με πρόθεση να μείνω 1-2 χρόνια, και τελικά έμπλεξα σε μια σχέση δούναι και λαβείν, που έχει αποδειχθεί πολύ δημιουργική και με κρατάει εδώ μέχρι σήμερα.

Πότε έγινε η ευφορία της αναγνώρισης αγωνία για το μέλλον του κόσμου ολόκληρου;

Σημείο εκκίνησης ήταν η απόφαση του 1ου κύκλου επιρροής του Γιώργου Παπανδρέου να μας βάλει στο ΔΝΤ. Είχαμε δει ξανά και ξανά τι σημαίνει αυτό, σε διάφορα μέρη του κόσμου. Τότε ήταν που άρχισα να παρακολουθώ με ανησυχία την τύχη της Ελλάδας, ανησυχώντας εξίσου για την Ισπανία, που έχει ακόμα περισσότερα αντικειμενικά κριτήρια για να υποστεί ένα τέτοιο «σχέδιο διάσωσης». Πέρα από το τεράστιο δημόσιο και ιδιωτικό χρέος, από τον πανύψηλο ποσοστό ανεργίας και από την γενικευμένη διαφθορά, η πρώτη «ιδιαιτερότητα» της Ισπανίας είναι η πελώρια οικοδομική φούσκα: ο τομέας της κατασκευής, χάρη στη συνεργία με την πολιτική τάξη, αποκτούσε για χρόνια υπερβολικά μεγάλο βάρος στην οικονομία της χώρας και, τώρα που η φούσκα έσκασε, έχει αφήσει πίσω της μια ιδιαίτερη «κρίση του τούβλου», που μεταφράζεται, μεταξύ άλλων, σε εκατομμύρια ακίνητα στην κατοχή των τραπεζών και σε παράλογο οργασμό εξώσεων: μέχρι το 2015 υπολογίζεται ότι οι εξώσεις θα φτάσουν τις 500.000 – που σημαίνει, 500.000 οικογένειες στο δρόμο. Η 2η είναι η ιδιαίτερη διοικητική δομή: το σύστημα των αυτοκυβέρνητων περιοχών έχει δημιουργήσει ένα κράτος τεράστιο και μια τεράστια πολιτική τάξη: 17 Βουλές, εκτός από την Κεντρική Βουλή, ένας σωρός Εφορίες… Και η 3η είναι ότι αυτή τη στιγμή έχουμε στην κυβέρνηση ένα κόμμα ευθυγραμμισμένο με τα πιστεύω του σκληρού φιλελεύθερου πυρήνα της Ευρώπης.

Τι είναι αυτό που περισσότερο φοβάσαι;

Κυρίως φοβάμαι την αμηχανία των πολιτών. Αυτό φοβάμαι – την απραξία των πολλών. Στην πρόσφατη ιστορία του δημοκρατικού πολιτεύματος, η πολιτική έχει απαξιωθεί, έχει γίνει μια υπόθεση ιδιωτική, όπου κάποια πλέγματα συμφερόντων εξαθλιώνουν λαούς, με τη συνέργια των κυβερνήσεών τους, και στόχο το κέρδος. Ενώ οι πραγματικά αξιόλογοι δεν ασχολούνται, και αυτό είναι ένα είδος καρκίνου για τη Δημοκρατία. Διότι η Δημοκρατία είναι εξ ορισμού ένα πολίτευμα που βασίζεται στην αρετή των πολιτών, και χωρίς αυτή στερείται βάσεως. Η Δημοκρατία χρειάζεται «δήμο», έναν λαό ελεύθερο, ενεργό, υπεύθυνο, με συνείδηση της αξιοπρέπειάς του και αποφασισμένο να την ασκήσει. Πού βρίσκεται σήμερα τούτος ο «δήμος»;

Για ποια Δημοκρατία μιλάμε;

Για αυτή που πρέπει να οικοδομήσουμε. Η Δημοκρατία δεν είναι μια αναμφισβήτητη πραγματικότητα, είναι ένα desideratum, μια δημιουργία εν τω γίγνεσθαι. Και στους καιρούς που ζούμε όλες οι Δημοκρατίες του κόσμου είναι ακόμα πολύ ελαττωματικές.

Και τι εύχεσαι;

Εύχομαι προτού φτάσουν οι λαοί να είναι τόσο γυμνοί, τόσο εξαθλιωμένοι, που δε θα έχουν πια τις δυνάμεις να αντισταθούν, παρά θα είναι διατεθειμένοι για οτιδήποτε αντί ενός πινακίου φακής… να σηκωθούν από τους καναπέδες και να προβάλουν αντίσταση στην αυθαιρεσία. Η λύση περνάει από την γενίκευση της αντίστασης και της συμμετοχής. Ο Ευρωπαίος Πολίτης, Ισπανός, Γάλλος, Ιταλός, να σταθεί σήμερα στο πλευρό του Έλληνα, γιατί αν δεν το κάνει θα είναι αυτός το επόμενο θύμα. Ελπίζω επίσης στο Διαδίκτυο, προς το παρόν έχει τη δυνατότητα να λειτουργήσει ως Αγορά του Δήμου, να δώσει φωνή, να δημιουργήσει συνάψεις.

Για τις πολιτικές μας εξελίξεις, έχεις να πεις κάτι;

Νομίζω ότι τα δύο τελευταία χρόνια, για τον ελληνικό λαό υπήρξαν δύο απριόρι σφετερισμένα δημοψηφίσματα: το ένα, για να αποφανθεί σχετικά με την επιθυμία του να παραδοθεί ή όχι σε ένα σχέδιο διάσωσης που υποθηκεύει σοβαρά το παρόν και το μέλλον του και που τον υποχρέωσε να συνάψει ένα από τα μεγαλύτερα δάνεια στην ιστορία της ανθρωπότητας (απόφαση που πήρε η κυβέρνηση Παπανδρέου χωρίς καν την πλήρη έγκριση του κοινοβουλίου) και το άλλο, για να επιλέξει δημοκρατικά μια νέα κυβέρνηση μετά την παραίτηση Παπανδρέου, δικαίωμα που ανταλλάχτηκε με μια Εκτελεστική κυβέρνηση σχεδιασμένη για την διευκόλυνση των διασωστών με επικεφαλής τον Λουκά Παπαδήμο.

Αυτή τη στιγμή, η μεγαλύτερη ήττα των τελευταίων εκλογών είναι ότι οι διαφωνούντες με τη μνημονιακή λογική δεν κατάφεραν να ενωθούν σε ένα ενιαίο μέτωπο με κοινό παρονομαστή κι έρχονται κατακερματισμένοι στις κάλπες. Πραγματιστικά, και παρά τις όποιες ενδεχόμενες διαφορές, θα έδινα τώρα την ψήφο στο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί είναι η μόνη παράταξη που μπορεί να πάρει μεγάλο ποσοστό ώστε να πράξει μια αλλαγή πορείας. Ήδη έχει δημιουργηθεί μεγάλη αναστάτωση από το εκλογικό μας αποτέλεσμα στην Ευρώπη, και μια αλλαγή πορείας είναι σημαντική για την Ελλάδα και για την Ευρώπη, η οποία δεν έχει καταφέρει ακόμα να αποτελέσει ένα όραμα προοδευτικό, δημοκρατικό και αλληλέγγυο. Κατά την άποψή μου, αν οι Έλληνες του σήμερα καταφέρουν να ανατρέψουν το σχέδιο εκβιασμού και λεηλασίας που υφίστανται ο λαός και η πατρίδα τους στις μέρες μας, και να περάσουν αυτό το μήνυμα στην Ευρώπη, αυτή η γωνιά του κόσμου θα πραγματοποιήσει το δίχως άλλο την τελευταία μεγάλη συνεισφορά της στην πρόοδο της ανθρωπότητας.

Υ.Γ.( Μια απάντηση του PedroOlalla στην παρέμβαση του συμπολίτη Γ. Τσαντίρη στην εκδήλωση του Λαογραφικού, πως κατά την άποψή του τα σημερινά κινήματα Φιλελληνισμού, όπως το κίνημα WeAreAllGreeks, αντιπροσωπεύουν φολκλόρ εκ του ασφαλούς, και χαρακτηρίζονται από λούμπεν στοιχεία.)

Θα ήθελα να πω ότι σήμερα το πιο καθιερωμένο λούμπεν βρίσκεται μάλιστα στο establishment. Είναι πολύ αρνητικό να βλέπουμε αυτές τις κινητοποιήσεις σαν κάτι περιθωριακό κι αμελητέο, παρά τις ατέλειες που μπορεί να έχουν στις διαδικασίες τους. Η κοινωνία οφείλει να γίνει πιο ριζοσπαστική και προοδευτική στις πεποιθήσεις της, και προσωπικά υποστηρίζω ότι μπορεί να είναι θολή η έννοια του σημερινού Φιλελληνισμού, αλλά ο Φιλελληνισμός, καλώς νοούμενος, ποτέ δεν υπήρξε φολκλόρ, ούτε καν φιλολογικό divertimento, αλλά μια στρατευμένη στάση υπέρ του Ανθρώπου, εν ονόματι της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς. Ιστορικά μιλώντας, θαρρώ ότι χωρίς αυτή την φιλελληνική στάση, δεν θα υπήρχε ελληνισμός, και χωρίς ελληνισμό, ασφαλώς δεν θα υπήρχε η Ελλάδα.

Πηγή: Αίγινα news

Advertisements

Για τις συλλήψεις της 15ης Μάη

Στις 12 Μαϊου εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι κατέκλυσαν κεντρικές
πλατείες σε 250-300 πόλεις σε πάνω από 50 χώρες ανά τον κόσμο
ανταποκρινόμενοι στο παγκόσμιο κάλεσμα για κοινή κινητοποίηση. Σε πολλές
πόλεις υπήρξε άγρια καταστολή.

Τα κινήματα που έχουν γεννηθεί εδώ και ένα χρόνο στις πλατείες
αμφισβητούν το υπάρχον πολιτικό σύστημα της εκλογικής αντιπροσώπευσης,
με ένα οριζόντιο τρόπο δράσης.

Το φαινόμενο αυτό ξεκινά ως απάντηση στην οικονομική επίθεση που
δέχονται οι λαοί για να επωμιστούν τα βάρη της παγκόσμιας καπιταλιστικής
κρίσης. Ο λαοί συνειδητοποιούν ότι η εξαθλίωση στην οποία ωθούνται δεν
έχει τοπικά αίτια (πχ δημοσιονομικό έλλειμα λόγω κακοδιαχείρησης
χρήματος κάποιων συγκεκριμένων ανθρώπων σε μία χώρα), αλλά αίτια κοινά
και παγκόσμια. Η ιδέα λοιπόν που προκύπτει είναι να σταματήσουν οι
άνθρωποι να αφήνουν τους λίγους και τους “σωτήρες” να διαχειρίζονται της
υποθέσεις τους και μέσα από την αλληλεγγύη τοπικά και παγκόσμια σε
συντονισμό, να αγωνιστούν για να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους

Στην παρούσα μορφή του παγκόσμιου καπιταλισμού έχει γίνει ανάθεση
εξουσιών στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Επενδυτικοί οίκοι ανά τον κόσμο
καθορίζουν τις τοπικές οικονομίες και κατ’ επέκταση τις ζωές όλων, προς
ώφελος των λίγων, χωρίς να ελέγχονται από κανέναν.
Κάθε απόπειρα για το διαφορετικό θα βρεθεί μπροστά στην καταστολή και
τον πόλεμο.

Το να κατεβαίνει ο κόσμος στο δρόμο, να συνειδητοποιεί, να
πολιτικοποιείται, να ριζοσπαστικοποιείται, να διεκδικεί, είναι κάτι που
ενοχλεί και αντιμετωπίζεται με ανάλογο τρόπο παντού.

Έτσι λοιπόν είχαμε και στο Σύνταγμα πριν ένα χρόνο ένα μεγαλειώδες
κίνημα με εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου να κατεβαίνει ξανά και ξανά σε
συγκεντρώσεις για να αντισταθεί σε αυτά που του επιβάλλουν, δίνοντας και
εφαρμόζοντας ταυτόχρονα μια διαφορετική πρόταση. Και αυτό που συνάντησε
και εδώ αυτός ο κόσμος ήταν μια άγρια καταστολή και ποινικοποίηση ακόμα
και των πιο απλών πραγμάτων, όπως το να κάθεσαι σε ένα κύκλο με άλλους
ανθρώπους μέσα σε μια πλατεία και να συζητάς πολιτικά.
Αυτό ακριβώς βίωσαν στην πράξη οι πολιτικοί ακτιβιστές του march2athens,
μια ομάδα ανθρώπων από διάφορες χώρες που ξεκίνησε με τα πόδια από τη
Νίκαια της Γαλλίας από το Νοέμβριο για να φτάσουν στις 5 Μαϊου στο
Σύνταγμα και από την Πάτρα κάποιοι ακόμα σε ένα δεκαήμερο οδοιπορικό ως
αλληλέγγυη σε μια κοινωνία που βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα της
οικονομικής κρίσης και σε μια κοινωνία που αντιστέκεται σθεναρά. Η
κατάληξη του οδοιπορικού έγινε εν όψη και της παγκόσμιας κινητοποίησης
της 12ης Μαϊου.

Παρά την ειρηνιστική μέθοδο των πολιτικών ακτιβιστών οι τοπικοί υπηρέτες
του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου επιτέθηκαν σε αυτή τη μικρή ομάδα ενώ
απλά καθόταν στην πλατεία Συντάγματος εκφραζόμενη με πανό και πικέτες.

Αυτό που συνέβηκε ήταν ένα οργανωμένο σχέδιο στο οποίο αστυνομία και
δήμος συνέργησαν στην καταστολή και τις συλλήψεις. Το φορτηγό όχημα του
δήμου που εκτοξεύει νερό από όλη την πλατεία επέλεξε να πάει στοχευμένα
στο σημείο που βρίσκονταν οι πολιτικοί ακτιβιστές και άρχισε να τους
καταβρέχει. Τα ΜΑΤ με παράνομο και βίαιο τρόπο τους περικύκλωσαν και
άρχισαν τις συλλήψεις.

Όταν ρωτούσαν για ποιο λόγο γίνονται οι συλλήψεις δεν παίρναν καμία
απάντηση. Το κατηγορητήριο γράφτηκε στη ΓΑΔΑ. Η κατηγορία είναι
υποβάθμιση περιβάλλοντος, η οποία γράφει ασύστολα ψεύδη, αντιφάσεις και
γελοιότητες. Αυτή η μεθόδευση συλλήψεων και κατηγοριών για υποβάθμιση
περιβάλλοντος εφαρμόζονται από πέρσυ από τον δήμο για τη δίωξη όσων
κινητοποιούνται στην πλατεία Συντάγματος.
Μιλάμε για μία δίωξη υποβάθμισης περιβάλλοντος την ίδια στιγμή που τα
χημικά καταστολής έχουν καταπνίξει την Αθήνα. Χημικά που είναι
επικίνδυνα για διαδηλωτές και για περίοικους και για τη γενικότερη
επιβάρυνση της ατμόσφαιρας.

Επίσης πως μπορεί ένας δήμος να μιλά ότι ενδιαφέρεται για το περιβάλλον
τη στιγμή που δεν υπάρχει ένας κάδος απορριμάτων στην πλατεία
Συντάγματος για να πετάς σκουπίδια;
Πως μπορεί να είναι τόσο ευαίσθητος ο κύριος Καμίνης για το περιβάλλον
τη στιγμή που δεν ξέρει ούτε το γκαζόν να ποτίσει, καταστρέφοντάς το;

Γράφει, λοιπόν, το κατηγορητήριο ότι οι 16 άνθρωποι που κάθονταν και
συζητούσαν πολιτικά μέσα στην πλατεία διατάρραξαν την τοπική οικολογική
ισορροπία. Κι αυτά γίνονται με αποφάσεις και ευχές ενός δήμου ο οποίος
παίζοντας πολεοδομικά παιχνίδια μετατρέπει περιοχές σε γκέτο για να τις
αναβαθμίσει όποτε αυτό θα ευνοήσει τα συμφέροντα (πχ Γκάζι). Για να
έρθουν μετά άλλοι να φέρουν στην πολιτική ατζέντα το μεταναστευτικό
έχοντας βρει τον αποδοπομπαίο τράγο στους μετανάστες και ανοίγοντας
στρατόπεδα συγκέντρωσης

Ο μόνος τρόπος για να σπάσουμε τις προσπάθειες ποινικοποίησης και
τρομοκράτησης των κινήσεων μας είναι ο αγώνας και η αλληλεγγύη.

Αλληλεγγύη στους 16 συλληφθέντες της 15ης Μαϊου.
Καμία δίωξη, καμία ποινικοποίηση των αγώνων μας
Όλοι την Τετάρτη 23 Μαϊου στις 9:00 στα δικαστήρια της Ευελπίδων

Πηγή: Αgora Athens

About the arrests of 15th May

On 12 May, hundreds of thousands of people flooded central
squares in 250-300 cities in over 50 countries around the world
responding to the global call for joint mobilization. In many
cities was brutal crackdown.

The movements that were born the past year in squares
come against the existing political system of electoral representation,
with a horizontal way of action.

This social effect started as a result of economic attack
on the people to carry the consequences of global capitalist
crisis. The people realize that the misery in which they are pushed
has not local causes (eg fiscal deficit due to bad manipulation
of money by some people in a specific country), but common
and global causes. So the idea arises to stop
people leaving the few and the “saviors” to manage their
affairs, but fight to take their lives into their own hands with solidarity through local and global
coordination

The modern form of global capitalism have given
power to the financial capital. Investment companies around the world
determine the local economies and every breath of our lives, for the interest of the few

and there is no way to be controlled by the people.
Any attempt for an alternative way face the repression and
the war.

If people go to streets to realize, to
be politicized, to be radicalized, to demand is something that
bother authorities and treated similarly everywhere.

Similarly in Syntagma Square before a year there was a grand
movement with hundreds of thousands of people coming down again and again
with concentrations to resist to the austerity measures and simultaneously they suggested
and applied a different proposal. And what they faced again

these people was a brutal repression and criminalization even
the most simple things, like sitting in a circle with other
people in a square and talk on politics.
This is what actually experienced political activists of “march2athens”,
a group of people from different countries started to walk from the
Nice, France since November to arrive on 5 May at
Syntagma Square and some from Patras as a ten-day trek
solidarity to the society that is in the center of the black whole
of economic crisis and to the society that strongly resists. The
end of the march coincided with the global mobilization of
12th of May.

Despite the pacifist method of the political activists, the local servants
of financial capital attacked to this small group while the activists
just sat in Syntagma Square and expressed with banners and piketes.

What happened was an organized plan in which police and
municipality colaborated in the repression and arrests. The municipality’s water van that ejects water focused on activists from across all the square and chose to go
at the point that they were sitting and nowhere else to began to
splash. The riot police surrounded them and
the arrests began.

When the people asked what’s the reason of these arrests they were not getting any
answer. The indictment was written in the police center, after arresting. The accusment is
environmental degradation, which has shamelessly lies, contradictions and
ridiculous sentences. This approach of arrests and accusations of degradation
environment implemented last year by the municipality to prosecute
mobilized in Syntagma Square.
They are talking about environmental degradation at the same time that the tear gases of riot police are spread to the atmosphere Athens. Chemicals that are
dangerous for protesters, local residents and the overall
pollution of the atmosphere.

Also how a mayor can say that he cares about the environment
when there is a bin in the square to throw garbages?
How mr. Kaminis can be so sensitive for the environment
when he don’t know how to water grass in the square and he destroys it?

He writes, therefore, the indictment that the 16 people who sat and
discussed in politics in the square disturbed the local ecological
balance. And these are decisions and wishes of a mayor who
playing games that turns urban areas into the ghetto and
upgrade them whenever they favor the interests (eg Gazi). And after this
major politicians and fascists dominate the political agenda blaming immigrands

The only way to break the attempts to criminalize and
intimidation of our movement is the struggle and solidarity.

Solidarity to the 16 arrested on 15 May.
No prosecution, no criminalization of our struggles
All of Wednesday, the 23rd May at 9:00 at the courts of Evelpidon St.

Source: Athens Agora

 

Όταν το ταξικό γίνεται άλλοθι προδοσίας

 Τι σημαίνει πατριωτικό και τι ταξικό καθήκον; Μπορεί να διαχωριστεί το ένα από το άλλο; Ναι, μόνο στα μυαλά των παραθρησκευτικών οργανώσεων της αριστεράς και της δεξιάς. Το ταξικό δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε ποτέ ξεχωριστά από το εθνικό και πατριωτικό καθήκον από την σκοπιά των καταπιεσμένων στρωμάτων του λαού. Αυτός ο δύσμοιρος ο Καρλ Μαρξ, που τόσο έχουν ασελγήσει πάνω του ιδίως όσοι εμφανίζονται ως οι πιο ακραιφνείς του οπαδοί, έγραφε ότι η ιδιαιτερότητα της εργατικής τάξης στον καπιταλισμό βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν μπορεί να συγκροτηθεί ως τάξη σαν μια «απλή άθροιση ομώνυμων μεγεθών, το ίδιο περίπου όπως οι πατάτες μέσα σ’ ένα σακί αποτελούν ένα σακί με πατάτες.» Ο Μαρξ έγραφε επίσης ότι «εφόσον εκατομμύρια οικογένειες ζουν κάτω από οικονομικές συνθήκες ύπαρξης, που ξεχωρίζουν τον τρόπο της ζωής τους, τα συμφέροντά τους και την κουλτούρα τους από εκείνες των άλλων τάξεων και τις αντιπαραθέτουν εχθρικά μ’ αυτές, συνιστούν μια τάξη. Στο βαθμό όμως που υπάρχει μόνο μια τοπική συνάφεια των συμφερόντων τους, όπως συμβαίνει ανάμεσα στους μικρούς αγρότες, και δεν δημιουργείται καμιά αίσθηση κοινότητας, κανένας εθνικός δεσμός και καμιά πολιτική οργάνωση, τότε δεν συγκροτούν τάξη.»

Με άλλα λόγια για να συγκροτηθεί μια τάξη, ιδίως η εργατική τάξη, χρειάζεται να υπάρχει συγκροτημένος λαός και έθνος που έχει θέσει στην βάση συγκρότησής του την δημοκρατία. Η εργατική τάξη είναι η μόνη που από τη φύση και τη θέση της στην αστική κοινωνία μπορεί να συγκροτηθεί αφεαυτού της σε τάξη αναδεικνύοντας την κοινότητα των συμφερόντων της, τους πανεθνικούς δεσμούς της και το δικό της πολιτικό κίνημα. Χωρίς όμως την εθνική συγκρότηση στη βάση της μιας, ενιαίας και αδιαίρετης εθνικής επικράτειας, όπου κυριαρχεί ένας λαός που υπερβαίνει την τοπική συνάφεια και τις αποκλειστικότητες της ιδιαίτερης καταγωγής κάθε διαφορετικής εθνότητας, δεν μπορεί να υπάρξει το γόνιμο έδαφος πάνω στο οποίο η τάξη μπορεί να ανακαλύψει την κοινότητα των συμφερόντων της, να οικοδομήσει τους πανεθνικούς δεσμούς της και να αναπτύξει το δικό της πολιτικό κίνημα, το οποίο έχει ως αναγκαία αφετηρία την διεκδίκηση και την κατάκτηση των βασικών δικαιωμάτων της. Τάξη χωρίς να εγγράφεται σε λαό και έθνος, χωρίς να καθορίζεται από το δικό της κίνημα και τις δικές της ιστορικές κατακτήσεις που προάγουν την συγκρότησή της ως τέτοια μέσα στα πλαίσια της δικής της πατρίδας, δεν μπορεί να υπάρξει. Δεν είναι παρά ένα «σακί με πατάτες», μια ονειροφαντασίωση «θεωρητικών» της κακιάς συμφοράς που έχουν ξεχάσει παντελώς να ασχολούνται με την πραγματικότητα και ξέρουν να χρησιμοποιούν την έννοια της τάξης μόνο σαν άλλοθι της δικής τους μιζέριας και πολιτικής προδοσίας.

Ο ΓΓ του ΚΚΕ το 1945, Νίκος Ζαχαριάδης, έγραφε: «Απ’ το βάθρο της εθνικής ανεξαρτησίας και ακεραιότητας, των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων να υποχωρήσουμε δεν μπορούμε, γιατί εδώ κάθε υποχώρηση σημαίνει προδοσία.» Η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ απεκατέστησε κομματικά τον Αρχηγό, ώστε οι οπαδοί της να έχουν λατρευτικά είδωλα και πέταξε στα σκουπίδια όλα τ’ άλλα για να μπορεί να διαπράττει ελεύθερα την προδοσία για την οποία τότε προειδοποιούσε ο Νίκος Ζαχαριάδης. Όμως μην ανησυχείτε, την προδοσία την διαπράττει στο όνομα του ακραιφνώς ταξικού! Κι επομένως στους πνευματικά ανάπηρους των κομματικών εγχειριδίων δεν φαντάζει και τόσο προδοτική. Έστω κι αν γενιές και γενιές κομμουνιστών έδωσαν την ζωή και το αίμα τους για να υπερασπιστούν την εθνική ανεξαρτησία και την ακεραιότητα αυτής της χώρας. Χωρίς να ζητούν τίποτε περισσότερο από την ελευθερία του λαού και της χώρας τους!

Άκρως επίκαιρος σήμερα ο Βελουχιώτης έλεγε στον ιστορικό λόγο που έβγαλε στην απελευθερωμένη Λαμία το 1944, ανήμερα στην επέτειο του ΟΧΙ:

«Μας κατηγορούν ότι θέμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάχνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει. Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι’ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ; Όταν έξαφνα στα 1929-31 το κράτος ζήτησε, λόγω της οικονομικής κρίσης πού μάστιζε τότε τη χώρα μας να κατεβάσουν οι ξένοι ομολογιούχοι το ποσοστό που πληρώναμε σε τοκοχρεολύσια, οι Άγγλοι δέχτηκαν να το μειώσουν σε 35%, αλλά οι Έλληνες ομολογιούχοι αρνήθηκαν. Να λοιπόν, ποιος είναι ο πατριωτισμός τους! Αυτός φτάνει μέχρι το σημείο που δεν θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα. Αυτοί λοιπόν οι ίδιοι που μας κατηγορούν ότι επιδιώκουμε την κατάργηση των συνόρων και την διάλυση του κράτους, αυτοί τα ξεπουλάνε αυτά στην πρώτη ευκαιρία.»

Πόσο διαφέρει η σημερινή κατάσταση, από εκείνη στην οποία αναφέρεται ο Βελουχιώτης; Ελάχιστα. Βέβαια, θα μου πείτε ποιος είναι αυτός ο Βελουχιώτης που τολμά να διαφωνεί με τους σημερινούς μπαρουτοκαπνισμένους κολοσσούς του κομμουνισμού και της ταξικής καθαρότητας από το ΚΚΕ έως την ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Τίποτε περισσότερο από υπερπατριώτης!

Ποιοι ιστορικά θέλησαν να αποσπάσουν το ταξικό από το λαϊκό και το εθνικό; Μόνο οι θεωρητικοί της μαύρης αντίδρασης έκαναν τα αδύνατα, δυνατά να διαχωρίσουν την τάξη από τον “λαό” και το “έθνος”, έτσι ώστε οι δυο τελευταίες κατηγορίες να αποκτήσουν μεταφυσική υπόσταση. Τέτοιες μεταφυσικές έννοιες δεν μπορούν παρά να εκπροσωπούνται από μεταφυσικούς θεσμούς που όσο πιο απολυταρχικοί είναι τόσο καλύτερα, γιατί στέκονται υπεράνω της κοινωνίας των ταξικών αντιθέσεων. Οι θεωρητικοί αυτοί της μαύρης αντίδρασης πίστευαν και πιστεύουν ότι ο λαός και το έθνος δεν μπορεί να είναι αυθύπαρκτες ιστορικές συλλογικότητες μέσα στην κοινωνική δράση.

Δείτε, π.χ., την ευκολία που ορισμένοι στην αριστερά παπαγαλίζουν δυο κατάφωρα αντιδραστικές θέσεις: Πρώτον, την θεωρία των “δύο εθνών”, του έθνους των εργαζομένων και του έθνους του κεφαλαίου, δίνοντας έτσι αριστερό πρόσημο σε μια παλιά άκρως αντιδραστική θεωρία. Αυτός που επινόησε την θεωρία των “δύο εθνών” ήταν ο αντιδραστικός φιλομοναρχικός Ντισραέλι στο έργο του η Σίβυλλα στα 1843. Αυτός μίλαγε για την αναπόφευκτη διάλυση της κοινωνικής συνοχής με την άνοδο του καπιταλισμού, όπου το έθνος διασπάται ανάμεσα σε δυο έθνη: στο έθνος της φτωχών και στο έθνος των πλουσίων. Ο μόνος που θα μπορούσε να κρατήσει την συνοχή του έθνους, αλλά και της βρετανικής κοινωνίας δεν ήταν άλλος από τον θεσμό της μοναρχίας. Αντίθετα, για όλους τους προοδευτικούς θεωρητικούς εκείνης της εποχής με κορυφαίο τον Μαρξ, το έθνος δεν ήταν μια μεταφυσική οντότητα, αλλά η ιστορική συγκρότηση ενός νέου συλλογικού κοινωνικού υποκειμένου που διεκδικεί την κυριαρχία του και την δική του ιστορική ταυτότητα, του λαού. Ο λαός αποτέλεσε την νέα ιστορική ρίζα των εθνών που γέννησαν οι αστικές επαναστάσεις.

Λένε ότι τα σύγχρονα έθνη αποτελούν επινόηση της αστικής τάξης. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία. Η ιστορία διδάσκει ότι τα σύγχρονα έθνη ήταν το ιστορικό αποτέλεσμα της μάχης της αστικής τάξης με τους εκπροσώπους του μεσαίωνα, όταν η πρώτη χρειάστηκε να κινητοποιήσει μαζί της, προκειμένου να νικήσει τους δεύτερους, το σύνολο των υπόλοιπων καταπιεσμένων κοινωνικών στρωμάτων και τάξεων. Δεν ήταν επινόηση της αστικής τάξης, αλλά η αναγκαστική συμμαχία της αστικής τάξης με τους υπόλοιπους καταπιεσμένους προκειμένου να ξεφορτωθούν όλοι μαζί τους εκπροσώπους του μεσαίωνα. Έτσι γεννήθηκε η έννοια λαός και στη βάση του το σύγχρονο έθνος.

Ο λαός εμφανίζεται ως ανεξάρτητο υποκείμενο της ιστορίας από την στιγμή που σπάει τα δεσμά της απολυταρχίας, η οποία στηρίζεται στην παραδοχή ότι ο λαός και το έθνος δεν μπορούν να εκφράζονται από μόνοι τους παρά μόνο μέσα από την βούληση της υπέρτατης εξουσίας, κοσμικής και υπερκοσμικής. Να από που μας έρχεται η νεόκοπη θεωρεία των ελίτ, που δυστυχώς στην αριστερά εκφράζεται με τις θεωρίες περί ταξικών πρωτοποριών. Ο λαός και το έθνος υπάρχουν, υφίστανται μόνο όσο υπάρχει και τους εκφράζει συγκεντρωτικά η απολυταρχία. Έτσι έλεγαν οι παλιοί ρασοφόροι υποστηρικτές της μοναρχίας.

Η ιστορική αλήθεια όμως είναι εντελώς διαφορετική. Όσο κυριαρχεί ιστορικά η απολυταρχία, όσο επιβάλλονται οι κοινωνικοπολιτικές ελίτ, οι άρχοντες, οι δικτάτορες και οι παρά φύση ηγέτες, ναι, τότε δεν υπάρχει λαός, δεν μπορεί να υπάρξει λαός. Υπάρχει μόνο με το νόημα που έδινε ο Χίτλερ στην έννοια Volk, δηλαδή ενός απόλυτα υποτακτικού πλήθους υπεξουσίων, ή υπηκόων, που για να εκφραστεί μπορεί να το κάνει μόνο μέσα από επιφανείς ηγέτες ή ελίτ, που λειτουργούν σαν «πατερούληδες» έξω, πέρα και πάνω από την μάζα.

Ο λαός εμφανίζεται στο προσκήνιο της ιστορίας όταν για πρώτη φορά διακυρρήσει με την πράξη του και με το αίμα του ότι το έθνος είναι αυτός ο ίδιος, ότι δεν αναγνωρίζει κανέναν πάνω από αυτόν και επομένως δεν αναγνωρίζει κανενός είδους εξουσία που δεν πηγάζει από την θέλησή του και δεν ασκείται προς όφελός του. Κι επομένως δεν χρειάζεται κανέναν υπεράνω αυτού για να εκφράζεται, ή για να υπάρχει. Αντίθετα είναι αυτός που καθορίζει την συγκρότηση του κράτους και της επικράτειας. Αυτός είναι ο “αυτοκράτωρ λαός” όπως έλεγε ο Ρήγας. Δεν είναι τυχαίο ότι το Σύνταγμα εμφανίζεται αυτήν ακριβώς την εποχή.

Το γεγονός ότι η σύγκρουση με την τυραννία καθορίζει την πρώτη ιστορική ενότητα του λαού, αυτό καθόλου δεν σημαίνει ότι ο λαός είναι ενιαίος και με ενιαία θέληση, όπως λανθασμένα εκτιμούσε ο Ρουσώ. Μέσα στα πλαίσιά του συγκρούονται, ανειρήνευτα τις περισσότερες φορές, κοινωνικά στρώματα και τάξεις από την πρώτη κιόλας στιγμή. Η ενότητα του λαού μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα από την αναμέτρηση των διαφορετικών κοινωνικών δυνάμεων που τον απαρτίζουν με την εξουσία και τα συμφέροντα που κάθε φορά υπερασπίζει. Γι’ αυτό και κανένας θεσμός, όσο αντιπροσωπευτικός κι αν είναι, δεν μπορεί να αντικαταστήσει την λαϊκή κυριαρχία, η οποία εκφράζεται απολύτως ελεύθερα και πρωταρχικά πρώτα και κύρια μέσα από την κατοχύρωση στην πράξη του δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι και του συνέρχεσθαι για κάθε επιμέρους κοινωνικό στρώμα και τάξη του λαού.

Η ενότητα σήμερα του λαού που διεκδικεί να εκφράσει το ΕΠΑΜ είναι η πρωτογενής «αίσθηση κοινότητας» που χωρίς αυτήν καμμιά τάξη ή στρώμα της κοινωνίας δεν μπορεί να κατανοήσει τα δικά του ιδιαίτερα συμφέροντα. Μέσα στα πλαίσια πάντα των κοινών λαϊκών συμφερόντων που καθορίζονται, όπως πάντα, από την αντίθεση με την κυρίαρχη πολιτική και εξουσία. Ούτε η τάξη, όσο καλά οργανωμένη και συγκροτημένη κι αν είναι, ούτε βέβαια ο λαός, έχει ομοιογένεια. Η δύναμη ενός πολιτικού κινήματος, όπως το ΕΠΑΜ, είναι να συνδέεται οργανικά με τον λαό ως υφίσταται σε όλη την ποικιλοχρωμία του, αναδεικνύοντας μέσα από όλες τις διαφορετικότητες και τις αντιθέσεις, το κύριο, το καθοριστικό. Αυτό που μπορεί να ενώσει τις πιο πλατιές μάζες ενάντια στον κοινό αντίπαλο και να οδηγήσει στην νίκη. Διαφορετικά δεν θα μπορέσει να υπάρξει αυθεντικά παλλαϊκό κίνημα, αλλά μόνο κομματικές καρικατούρες «κινημάτων» με απόντα τον λαό.

Δεύτερο, είναι πολύ της μόδας σήμερα να κατηγορείται το ΕΑΜ ότι έχασε γιατί δήθεν δεν πέρασε από το εθνικό στο ταξικό. Πρόκειται για μια ανιστόρητη κατηγορία. Το ΕΑΜ οδηγήθηκε από την τότε ηγεσία του ΚΚΕ στην ήττα, γιατί δεν στάθηκε συνεπές έως στο τέλος στον εθνικό απελευθερωτικό χαρακτήρα του αγώνα που είχε προσδώσει εξαρχής. Ο διαχωρισμός του ταξικού από το εθνικό είναι που οδήγησε στην ήττα και στον εμφύλιο. Εκεί βρισκόταν το πρόβλημα. Η κατάκτηση του έθνους και της εκπροσώπησής του από την εργατική τάξη και την διανόηση, που είχε ήδη συντελεστεί μέσα στην κατοχή με το κίνημα αντίστασης, αποτελούσε κορυφαία ταξική πράξη που χωρίς αυτή δεν νοείται η ανάδειξη της εργατικής τάξης και του νέου ταξικού μπλοκ δυνάμεων στην εξουσία. Αυτό ήταν το ΕΑΜ. Δυστυχώς, με την απελευθέρωση η τότε ηγεσία του ΚΚΕ εγκατέλειψε, ίσως δίχως ποτέ να καταλάβει, το ταξικό και συνάμα εθνικό επίτευγμα διασπώντας την απόλυτη συνάφεια του ταξικού με το εθνικό. Σ’ αυτό οφείλεται η ήττα, αλλά και στο γεγονός ότι ολόκληρο το κίνημα και μαζί του ο λαός σύρθηκε σ’ έναν καταστροφικό εμφύλιο που επέβαλε και διεξήγαγε με τους δικούς της όρους η αντίδραση.

Το ΕΠΑΜ δεν πρόκειται να επαναλάβει το ίδιο λάθος. Δεν πρόκειται να διαχωρίσει το ταξικό από το εθνικό. Στις μέρες μας είναι αδύνατο και αδιανόητο να εκπληρώσεις το ένα χωρίς το άλλο. Κοινός παρανομαστής και των δυο είναι η κινητοποίηση της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού μέσα από την συνειδητοποίηση ότι πέρα από τις επιμέρους αντιθέσεις υπάρχει κάτι που μπορεί να την ενώσει: το γεγονός ότι το υπάρχων καθεστώς – όπως κι αν το εννοεί ή να το ερμηνεύει κανείς – δεν συμβιβάζεται πλέον με την ίδια την επιβίωση της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού, αλλά και του ίδιου του έθνους όπως έχει ιστορικά συγκροτηθεί και έχει διεκδικήσει την ανεξαρτησία του. Όποιος θεωρεί ότι αυτά είναι ζητήματα δευτερεύοντα μπροστά στο όποιο «καθαρό» ταξικό καθήκον, τότε είτε δεν έχει καταλάβει απολύτως τίποτε από ότι συμβαίνει, είτε είναι αιχμάλωτος της ιδεολογίας του ιμπεριαλισμού που από γεννησιμιού της στηρίχθηκε στην άρνηση του έθνους στο όνομα του κοσμοπολιτισμού και στην άρνηση του λαού και της δημοκρατίας στο όνομα του κορπορατισμού, με φασιστική, υπερεθνική, ή άλλη φανταχτερή δήθεν διεθνιστική περιβολή.

21/5/2012
Δημήτρης Καζάκης

Πηγή

Φιλελληνισμός και Πραγματικότητα

Από τον Λόρδο Βύρωνα στο «Είμαστε όλοι Έλληνες».

Κάτω από την ομπρέλα του φιλελληνισμού, τον 19ο αιώνα, θα έβρισκε κανείς λόρδους, αξιωματούχους και αριστοκράτες, πολιτικούς και λόγιους. Στην ίδια ομπρέλα, δύο αιώνες αργότερα, στριμώγνονται άνεργοι και βιοπαλαιστές, ηθικοί και ανήθικοι, αιώνιοι εχθροί, ερωτευμένοι και ανέραστοι, συγγραφείς και παλιννοστούντες που το θεριό του ντόμινο φαντάζει να τους πλησιάζει.  Κοινή αφετηρία –ανά τους αιώνες- η οικουμενικότητα του ελληνικού πνεύματος·  από τα έπη του Ομήρου ως το μύθο της «Αντιγόνης» του Σοφοκλή, μιας δεκαεπτάχρονης έκπτωτης πριγκίπισσας, πρότυπο αντίστασης, που η συνείδηση και η αδελφική αγάπη την έφεραν αντιμέτωπη με το κατεστημένο της εποχής της.

Κι ενώ η Αθήνα και κάθε γωνιά-σύμβολο της Ελλάδας μένουν ψηλά στα χρηματιστήρια αξιών, σκοντάφτουμε πάνω σε τόσα πολλά ερωτήματα·

Πόσο φιλέλληνες είμαστε εμείς οι ίδιοι, οι γεννημένοι στην Ελλάδα; Ποια η περηφάνια μας; Παρατηρητές ή πρωταγωνιστές στην ιστορία;

Χθες το πρωί στην Αίθουσα «Γωγώ Κουλικούρδη» του Λαογραφικού Μουσείου Αίγινας, ο ιστορικός Θάνος Βερέμης, ο οικονομολόγος Θάνος Κονταργύρης και ο συγγραφέας και ελληνιστής Πέντρο Ολάγια, προσκεκλημένοι των «Ενεργών Πολιτών Αίγινας» θέλησαν να δώσουν απαντήσεις με ένα ταξίδι-συντονιστής του οποίου ήταν ο καθηγητής επικοινωνίας του Παντείου Πανεπιστημίου Δημήτρης Ποταμιάνος- από τον προεπαναστατικό φιλελληνισμό έως τα κινήματα συμπαράστασης των χρόνων μας, των τελευταίων –όπως φαίνεται- της μεταπολίτευσης.

Όπως τόνισε ο ιστορικός κος Βερέμης, τα κινήματα του τώρα έχουν άμεση συνάφεια με τον φιλελληνισμό του 19ου αιώνα, όμως υπάρχουν πολλών “ρευμάτων” φιλέλληνες· οι πραγματικά ιδεολόγοι της επανάστασης του 1821 που βρέθηκαν να θρηνούν τις φιλελεύθερες επαναστάσεις, στον αντίποδα οι έμμισθοι οργανωτές που απογοητεύθηκαν και ακολούθησαν τους Οθωμανούς, αλλά και εκείνοι που συνέδεσαν το συμφέρον της χώρας τους με το συμφέρον της Ελλάδας –όπως ο Κάνινγκ και τέλος αυτοί που με αυταπάρνηση και αυτοθυσία, δίχως κρατικά συμφέροντα, έσπευσαν να βοηθήσουν άμεσα και πρακτικά –όπως ο Σάμιουελ Χάου και ο Κάρολος ο 10ος.

Μέσα στον ευρύτερο εμφυλιακό σπαραγμό και τη διακύβευση του ονείρου της ανεξαρτησίας, ενάντια στις αυτοκρατορίες, άτομα και από τις τρεις Μεγάλες Δυνάμεις ( Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) προτίμησαν να κάνουν αυτό που θεώρησαν καλό και σωστό ακόμη κι αν απέτυχαν. Άλλωστε οι φιλέλληνες, όπως εξαίρει ο Πέντρο Ολάγια, είναι ένα κίνημα μη κυβερνητικό με βάση πολίτες, οι οποίοι έχουν μια τάση στρατευμένη υπέρ του Έλληνα και της ελληνικής κληρονομιάς.

Από τους δρόμους της Ισπανίας και της Ιταλίας στις λεωφόρους των περισσοτέρων πόλεων της Ευρώπης τα συνθήματα γράφονται και στα ελληνικά με τις φωνές συμπαράστασης όλο και να ενώνονται, όλο και να πληθαίνουν. Ο κος Θάνος Κονταργυρης επισήμανε πως οι φιλέλληνες ανά τον κόσμο παρακολουθούν και δίνουν το στίγμα τους, εμπνέονται από την πνευματική περιουσία, την ιστορία, τον πολιτισμό και τη γλώσσα της χώρας μας. Η ιδέα της αλληλεγγύης τους ξεσηκώνει, τους προσφέρει ερεθίσματα δράσης και παρότι το σκηνικό που μας περιτριγυρίζει -΄όπως θα πει- απαρτίζεται από φιλέλληνες, Έλληνες της Ελλάδας, ξένους της Ελλάδας, απόδημους κι ανθέλληνες, ένα πρόσφατο ταξίδι του στη Φρανκφούρτη θα δώσει την απάντηση στο πρώτο του ερώτημα: «Πόσο Έλληνες είμαστε εμείς οι ίδιοι;»

«Σε μια διαδήλωση 2-25.000 πολιτών κατά της Μέρκελ, το κύριο σύνθημα ήταν «Είμαστε όλοι Έλληνες». Πολλοί μάλιστα από τους γερμανούς διαδηλωτές κρατούσαν ελληνικές σημαίες. Εντόπισα όμως μόνο ένα ζευγάρι απόδημων Ελλήνων» Το ενδιαφέρον των Ελλήνων της διασποράς είναι μειωμένο και η σχέση μας με τους φιλέλληνες αμφιλεγόμενη. « Αν κατευθυνθούμε σε άκρως εθνικιστικές και ναζιστικές οδούς αυτή τη συμπάθεια ίσως να τη χάσουμε»

« Στην Ισπανία οι πολίτες δε βλέπουν στο πρόβλημα της Ελλάδας να καθρεπτίζεται μόνο το παρελθόν τους, αλλά και το άμεσο μέλλον τους. Βλέπουν την αποτυχία της Ευρώπης», συμπληρώνει ο Πέντρο Ολάγια. Γεννήθηκε στην Ισπανία, μα η αγάπη του προς την  Ελλάδα τον οδήγησε να μετεγκατασταθεί εδώ από το 1994, να μάθει άπταιστα τη γλώσσα  και να γράψει πολλά βιβλία για την ιστορία της χώρας. Οι πρώτες του σκέψεις για την παθητικότητα και την αδικία στους δρόμους της Αθήνας έκαναν το γύρο του διαδικτύου, αλλά και πολλών μέσων μαζικής ενημέρωσης. 500.000 επισκέψεις είχε το βιντεάκι του «Λίγα Λόγια Από την Αθήνα», τις πρώτες δεκαπέντε μέρες μόλις μετά την ανάρτησή του. Ριζοσπαστικός, επαναστάτης στη σκέψη του, διατείνεται πως «Η εχθρότητα προς την Ελλάδα και η επίθεση προς τον πολιτισμό έχουν οικονομική διάσταση. Η δημοκρατία χρειάζεται δήμο, δηλαδή λαό ελεύθερο, ενεργό, με συνείδηση, που δε βρίσκεται στα κόμματα. Ο κόσμος συγκεντρώνεται στους δρόμους ξορκίζοντας την αδράνεια, καθώς βλέπει να τον αναγκάζουν να ξεπληρώσει τα χρέη της πολιτικής αστοχίας.  Επιβάλλεται να παγκοσμιοποιήσουμε την αντίσταση, πρέπει να βρεθούν δίαυλοι να φτάσουν οι διαμαρτυρίες πέρα από τους δρόμους. Όταν δεν υπάρχει φωνή, υπάρχει κραυγή».

Πηγή: http://www.aeginanews.gr/featured/8140/

Βίντεο: http://www.aeginaportal.gr/eidiseis/foreis/8370-q-q-moviemovie.html

Unprovoked arrest of March to Athens participants in Syntagma Square

Note this correspondence:

Be careful colleagues. This action is both a provocation and a diversion. Let any reaction not be blind. Let us understand what this is all about. What pollution of the environment?  Who is polluting the environment?

This action comes only a few days after the first official position statement by the Greek armed forces on the subject of the “chemtrails” aerial spraying, something that was made necessary by popular mobilizations.

The best defence is attack.  That is the present logic of the Greek state.

W. Hall,  EPAM Aegina.

http://www.geoengineeringwatch.org/?p=1525

http://acseipica.blogspot.com/2012/05/accroissement-de-lactivite-anti.html

~~

Sent: Tuesday, May 15, 2012 5:52 PM

Subject: Urgent – unprovoked arrests of participants in the March to Athens

URGENT. DISTRIBUTE IT IMMEDIATELY EVERYWHERE, TO BLOGS, ETC.

The participants on the March to Athens are being put up for trial at six o’clock this evening. They have been walking for six months to give a message in support of Greece to all the peoples of the world. Greeks who tried to prevent their arrest are also standing trial.

Lawyers have been notified.

EVERYONE TO THE COURTS!  URGENTLY!

http://www.agoraathens.net/unprovoked-arrests-of-march-to-athens-activists-in-syntagma-sqare/

Activists from “March to Athens (French, Spanish, Italian, Belgian and Greeks), slept in Syntagma Square yesterday as the two previous nights, without any tents, only with sleeping bags and blankets.

At 3:00 am, the police tried to remove them, but eventually they withdrew and left them alone.

In the morning during 8:00, they were asked again to leave the Square, and when they refused to do so, the police made massive arrests, using excessive violence, if you consider the group of people was peaceful, not large, lying on the ground.

They are currently located in police headquarters. At 18:00 today they are being brought to trial (in flagrant). They are accused of environmental pollution and resistance to authority.

The concert at 20:00 in Syntagma Square, will take place as arranged, in order to collect money to cover court costs of those arrested.

Απρόκλητες Συλλήψεις των παιδιών του March to Athens

Απρόκλητες Συλλήψεις των παιδιών του March to Athens

ΣΗΜΕΙΩΣΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ

 Προσέξτε συνάδελφοι, αυτή  η δράση είναι ΚΑΙ πρόκληση ΚΑΙ αντιπερασπισμός.  ΄Οποια αντίδραση ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΦΛΗ. Ας καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται. Ποιά μόλυνση του περιβάλλοντος; Ποιοί μολύνουν το περιβάλλον;    

ΑΥΤΗ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΑΠΌ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΠΙΊΣΗΜΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΆΜΕΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΑΕΡΟΨΕΚΑΣΜΩΝ CHEMTRAILS, ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΤΗΚΕ ΑΠΌ ΤΙΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΉΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΏΝ.

Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΜΥΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΘΕΣΗ. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΛΟΓΙΚΉ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΆΤΟΥΣ.

https://epamaegina.wordpress.com/2012/05/10/%cf%86%ce%bf%cf%8d%ce%bd%cf%84%cf%89%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%b9%ce%bd%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82-%ce%b5%ce%bd%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82/

http://www.geoengineeringwatch.org/?p=1525

http://acseipica.blogspot.com/2012/05/accroissement-de-lactivite-anti.html

Γ. Χωλ

—– Forwarded Message —–

Sent: Tuesday, May 15, 2012 5:52 PM

Subject: ΕΠΕΙΓΟΝ! – Απρόκλητες Συλλήψεις των παιδιών του March to Athens

ΕΠΕΙΓΟΝ! ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΟ ΑΜΕΣΑ ΠΑΝΤΟΥ! ΣΤΑ ΜΕΛΗ, ΣΤΑ BLOGs!

Απρόκλητες Συλλήψεις των παιδιών του March to Athens

Στις 6 στην Ευελπίδων περνάνε αυτόφωρο τα παιδιά του March to Athens που περπάτησαν 6 μήνες για να δώσουν ένα μήνυμα για την Ελλάδα σε όλους τους λαούς του κόσμου, καθώς και Έλληνες που προσπάθησαν να αποτρέψουν τη σύλληψή τους.

‘Εχουν ειδοποιηθεί δικηγόροι. ΦΥΓΑΜΕ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΚΕΙ! ΕΠΕΙΓΟΝ!!

Τα παιδιά του March to Athens, Γάλλοι, ισπανοί, ιταλοί, βέλγοι και έλληνες ακτιβιστές, κοιμήθηκαν χθες στην Πλατεία Συντάγματος, όπως και τις δύο προηγούμενες βραδιές, χωρίς σκηνές, με υπνόσακους και κουβέρτες. Στις 3:00 το πρωί, η αστυνομία προσπάθησε να τους απομακρύνει, αλλά τελικά αποχώρησε  και τους άφησε ήσυχους. Το πρωί κατά τις 8:00, τους ζητήθηκε ξανά να απομακρυνθούν από την Πλατεία, και όταν αυτοί αρνήθηκαν οι αστυνομικοί προχώρησαν  σε μαζικές συλλήψεις με ιδιαίτερα βίαιο τρόπο, δεδομένου  ότι  επρόκειτο για μια ολιγομελή, ειρηνική ομάδα ανθρώπων ξαπλωμένη στο έδαφος. Αυτή τη στιγμή βρίσκονται στη ΓΑΔΑ. Στις 18:00 σήμερα περνούν από αυτόφωρο στα Δικαστήρια στην Ευελπίδων. Κατηγορούνται για ρύπανση του περιβάλλοντος και αντίσταση κατά της Αρχής. Η Συναυλία στις 20:00 στο Σύνταγμα θα πραγματοποιηθεί κανονικά, προκειμένου να μαζευτούν χρήματα για κάλυψη  δικαστικών εξόδων των συλληφθέντων.

ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ ΕΔΩ: http://www.agoraathens.net/el/%CE%B1%CF%80%CF%81%CF%8C%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%84%CE%B5%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%AE%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CF%8E%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CF%85-mar/