Συντακτική Συνέλευση

Η αντίληψη που έχουν οι λαϊκές συνελεύσεις για την άμεση δημοκρατία προφανώς δεν διαφέρει σημαντικά από τη αντίστοιχη αντίληψη που κυριαρχεί στο ΕΠΑΜ.

http://www.epam-hellas.gr/Deltia_typou/735/Enas_neos_politikos_foreas_gennithike_gia_na_allaxei_tin_istoria_.htm

Συγκεκριμένα:
Επειδή η διέξοδος από τη κρίση απαιτεί περισσότερη, βαθύτερη και όχι λιγότερη δημοκρατία, με το λαό διαρκώς στο προσκήνιο, όχι θεατή και θύμα των εξελίξεων. Το Ε.ΠΑ.Μ προτείνει στο λαό μια συνολική πολιτειακή αλλαγή, μέσα από την εκλογή Συντακτικής Συνέλευσης διευρυμένης αυθεντικής εκπροσώπησης του ίδιου του λαού με μοναδικό αντικείμενο τη σύνταξη και ψήφιση ενός νέου δημοκρατικού Συντάγματος. Μόνο έτσι θα μπορέσει ο λαός να γίνει αφεντικό στον τόπο του, να οικοδομήσει ένα σύστημα διακυβέρνησης που θα βασίζεται σε μια λαϊκή αντιπροσώπευση με αιρετότητα από τα ανώτερα ως τα κατώτερα όργανα, δεσμευτική εντολή, διαρκή έλεγχο από τα κάτω, συνεχή και υποχρεωτική λογοδοσία των αιρετών εντεταλμένων προς τους εκλογείς τους, ανακλητότητα με κάθε αθέτηση εντολής, περιορισμένη θητεία και θέσπιση της εκ περιτροπής εναλλαγής σε αξιώματα-λειτουργίες.
(τέλος)

Η δική μου άποψη είναι ότι αυτή η Συντακτική Συνέλευση δεν θα έπρεπε να ψηφιστεί από καθολική ψηφοφορία (από «το λαό») αλλά θα έπρεπε να δημιουργηθεί από τις ίδιες τις λαϊκές συνελεύσεις. Το «νέο δημοκρατικό Σύνταγμα» θα έπρεπε να είναι προϊόν διαπραγματεύσεων αυτής της Συντακτικής Συνέλευσης με το κοινοβούλιο, όπως παλαιότερα τα συντάγματα διαπραγματεύτηκαν από βασιλιάδες και κοινοβούλια.

Γ. Χωλ

ΕΠΑΜ Αίγινα

Το πρόγραμμα των 100 πρώτων ημερών μιας κυβέρνησης παλλαϊκού μετώπου

1. Απεγκλωβισμός από το ευρώ και την ΟΝΕ το ταχύτερο δυνατό και επιστροφή σε Εθνικό νόμισμα. Όσο η χώρα βρίσκεται υπό το καθεστώς του ευρώ είναι υποχρεωτικά εκτεθειμένη στις πιέσεις, τους εκβιασμούς και τις επιδρομές της Διεθνούς κερδοσκοπίας, είναι παντελώς ανοχύρωτη απέναντι στις πιο ασύδοτες δυνάμεις της αγοράς και λειτουργεί ως αναλώσιμο είδος για τα διευθυντήρια της Ευρωζώνης, που κινούνται με πρωταρχικό κριτήριο το συμφέρον και τη στήριξη της οικονομίας των ισχυρών.

2. Το αποφασιστικό σπάσιμο του φαύλου κύκλου του χρέους. Η σημερινή υπερχρέωση αποτελεί αφενός προϊόν ενός παρασιτικού κράτους, φέουδου πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων και αφετέρου προνομιακό πεδίο εξάρτησης της οικονομίας και εξαγοράς του κράτους -ως σύνολο- από τους πιο αδίστακτους κερδοσκόπους της αγοράς. Η οικονομία και η κοινωνία δεν μπορεί να συνθλιβεί υπό το βάρος της εξυπηρέτησης των χρεών. Οι απλοί εργαζόμενοι δεν έχουν καμία υποχρέωση να αποπληρώσουν χρέη, προϊόντα τοκογλυφίας, ρεμούλας και κερδοσκοπίας.
3. Το κράτος πρέπει να μετατραπεί σε βασικό μοχλό ανάπτυξης της οικονομίας και στήριξης της κοινωνίας. Το δόγμα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, με βάσει το οποίο οι κυβερνήσεις συγκάλυπταν ανέκαθεν την ασυδοσία των μεγάλων ιδιωτικών μονοπωλίων, κατέρρευσε παταγωδώς. Όσο η οικονομία και η κοινωνία συνεχίζει να υπηρετεί αυτό το χρεοκοπημένο δόγμα, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η συρρίκνωση της αγοράς, τόσο χειροτερεύει η κατάσταση της παραγωγής, τόσο γιγαντώνεται η μαζική ανεργία, τόσο υποβαθμίζεται η θέση του εργαζόμενου, τόσο πολλαπλασιάζεται το κλείσιμο των επιχειρήσεων.
Ανάκτηση του ελέγχου σημαίνει επίσης και διεκδίκηση της Δημοκρατίας.

ΤΑ 25 ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΑΜΕΣΑ ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

1. Εκπόνηση και εφαρμογή ενός σχεδίου ταχύρρυθμης παραγωγικής ανασυγκρότησης με βασικό μοχλό τον δημόσιο τομέα και ένα ενισχυμένο πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων, προσανατολισμένο κατά προτεραιότητα στην ανάπτυξη της παραγωγής, την αύξηση της παραγωγικής προστθέμενης αξίας και της σταθερής απασχόλησης απαλλαγμένο από τα ασφυκτικά δεσμά των μεγάλων έργων ‘κοινοτικής’ επιλογής’ αλλά και των κρατικοδίαιτων επιχειρηματικών κυκλωμάτων.
2. Ουσιαστική αύξηση όλων των μισθών, συντάξεων και απολαβών, έτσι ώστε να αναπληρωθούν οι μεγάλες απώλειες από τη μακρόχρονη λιτότητα και να αναζωογονηθεί αποτελεσματικά η εσωτερική αγορά. Η οικονομία δεν πάσχει από έλλειψη δανείων αλλά πεθαίνει λόγω εξαφάνισης της αγοραστικής δύναμης του πληθυσμού
3. Νομοθετική κατοχύρωση των κατώτερων αποδοχών που θα καλύπτουν τις ετήσιες πραγματικές βασικές ανάγκες της εργατοϋπαλληλικής οικογένειας και των κατώτερων συντάξεων στο 80% αυτών των αποδοχών.
4. Θεσμοθέτηση γνήσιας Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής ση βάση ενός αυθεντικού τιμάριθμου, που να μετρά το αληθινό κόστος ζωής για το εργαζόμενο νοικοκυριό.
5. Κατάργηση όλων των μορφών ‘ευλύγιστης’, ‘προσωρινής’ και ‘μερικής απασχόλησης’, τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα και κατοχύρωση ανελαστικών στη βάση της σταθερής και μόνιμης απασχόλησης.
6. Εξασφάλιση ίσων δικαιωμάτων στην εργασία και στην κοινωνική ασφάλιση για όλους τους εργαζόμενους χωρίς κανενός είδους προαπαιτήσεις , διαχωρισμούς και εξαιρέσεις.
7. Μετατροπή του ΟΑΕΔ σε ταμείο ασφάλισης κατά της ανεργίας με τον επαναπροσανατολισμό του συνόλου των πόρων του στην πραγματική στήριξη των ανέργων, με το επίδομα ανεργίας στο 80% του βασικού μισθού για ολόκληρη την περίοδο της ανεργίας και την πλήρη κατοχύρωση κοινωνικοασφαλιστικών δικαιωμάτων των ανέργων.
8. Κατάργηση όλων των αντι-ασφαλιστικών νόμων, ρυθμίσεων και διατάξεων, επιστροφή των χρεών του κράτους και των ιδιωτών στο σύστημα της κοινωνικής ασφάλισης, πλήρη απεξάρτηση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης από την κυβέρνηση, κατοχύρωση του αναδιανεμητικού χαρακτήρα του και ουσιαστική αύξηση της συμβολής εργοδοτών και κράτους.
9. Κατοχύρωση ενός πραγματικά δημοσίου συστήματος υγείας και κοινωνικής πρόνοιας που δεν θα αποτελεί προθάλαμο για την ιδιωτική υγεία, ούτε θα το νέμονται ιδιώτες προμηθευτές και πολυεθνικές.
10. Εξασφάλιση μιας ενιαίας δημόσιας δωρεάν παιδείας στη βάσει του υποχρεωτικού δημόσιου δωδεκαετούς σχολείου και της δημόσιας ανώτατης παιδείας στη βάσει των σύγχρονων απαιτήσεων για μόρφωση, έρευνα, ακαδημαϊκή και κοινωνική ζωή.
11. Κατάργηση όλων των φοροαπαλλαγών και φοροκινήτρων προς τις μεγάλες επιχειρήσεις και επιβολή συσσωρευτικής φορολογίας στα επιχειρηματικά κέρδη, στις χρηματιστικές συναλλαγές όλων των ειδών και στις μεγάλες περιουσίες κινητών και ακίνητων αξιών, όχι μόνο των φυσικών αλλά και των νομικών προσώπων.
12. Δραστική μείωση στο μισό της άμεσης φορολογίας των πολύ μικρών επιχειρήσεων και αξιοποίηση του συνόλου των αναπτυξιακών, επενδυτικών και άλλων επιδοτήσεων του κράτους για την άμεση στήριξη των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων στο πλαίσιο του σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας.
13. Ριζική αναμόρφωση του φορολογικού συστήματος με την αντιστροφή της σχέσης άμεσων – έμμεσων φόρων και με σκοπό να πάψει να λειτουργεί ως μηχανισμός αφαίμαξης του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος, της μικρής επιχείρησης και του ατομικού παραγωγού.
14. Ριζική αναμόρφωση όλων των δαπανών διακυβέρνησης του κράτους με πρώτη και κύρια τη δραστική περικοπή των φανερών και μη δαπανών που συνδέονται με την κυβέρνηση, με υπουργούς, συμβούλους, βουλευτές και κόμματα, την αναθεώρηση ολόκληρης της πολιτικής κρατικών προμηθειών, την κατάργηση του σκόπιμου διοικητικού υδροκεφαλισμού, των υπεργολαβιών και εκχωρήσεων, την αναδρομική διεκδίκηση ολόκληρης της περιουσίας του δημοσίου, κινητής και ακίνητης, που δόθηκε χαριστικά, καταπατήθηκε ή ξεπουλήθηκε κατά καιρούς από τις κυβερνήσεις, την κατάργηση των μυστικών κονδυλίων και όλων των «ειδικών λογαριασμών», την άμεση καταγγελία όλων των λεόντειων, χαριστικών και αποικιοκρατικών συμβάσεων και συμφωνιών του δημοσίου με «ημέτερους» και επιχειρηματικά συμφέροντα, την κατάργηση της χρηματοδότησης των ΜΚΟ και άλλων «εθελοντικών» ή ιδιωτικών οργανώσεων, την εκ βάθρων αναθεώρηση του συνόλου των στρατιωτικών δαπανών στη βάση των πραγματικών αναγκών για την εθνική άμυνα.
15. Εθνικοποίηση όλων των παλιών ΔΕΚΟ και την απεξάρτησή τους από τα ιδιωτικά συμφέροντα που τις νέμονται με σκοπό τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου και των σχέσεών τους τόσο ως προς την κυβέρνηση όσο και ως προς την αγορά, τον εξορθολογισμό τους προς όφελος της εργαζόμενης κοινωνίας, την επιβολή εργατικού και κοινωνικού ελέγχου, την παροχή υπηρεσιών κοινής ωφέλειας που δεν θα αποτελούν δυσβάσταχτο βάρος για το λαϊκό νοικοκυριό καθώς και την προστασία βασικών κοινωνικών και δημόσιων αγαθών από την κερδοσκοπία και τα ιδιωτικά μονοπώλια.
16. Εθνικοποίηση της Τράπεζας της Ελλάδας, όπως και των μεγάλων τραπεζών με σκοπό τον δραστικό περιορισμό της χρηματοπιστωτικής επιβάρυνσης της οικονομίας, των αναπροσανατολισμό τραπεζικού συστήματος από την τοκογλυφία και την κερδοσκοπία με «τοξικά» και μη προϊόντα στην πιστωτική στήριξη της παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας σε συνδυασμό με την κατάργηση των στεγανών και των απορρήτων του τραπεζικού συστήματος, καθώς και την κατοχύρωση της πλήρους διαφάνειας του κοινωνικού ελέγχου στις τραπεζικές λειτουργίες.
17. Αντιμετώπιση της υπερχρέωσης των νοικοκυριών και των μικρών επιχειρήσεων με τη διαγραφή όλων των ιδιωτικών χρεών όσων νοικοκυριών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων αδυνατούν να τα εξυπηρετήσουν, με την άμεση θέσπιση αναπτυξιακών και κοινωνικών κριτηρίων για την τραπεζική χρηματοδότηση, την κατάργηση όλων των επιπλέον χρεώσεων που συνοδεύουν τις χορηγήσεις και την επιβολή ανώτερων επιπέδων επιτοκίων χρηματοδότησης τα οποία θα καθορίζονται με βάση το επιτόκιο της διατραπεζικής αγοράς αλλά και τις αντοχές της εθνικής οικονομίας.
18. Χτύπημα των μονοπωλίων, ολιγοπωλίων και καρτέλ στην αγορά, μέσα από τη δυναμική ανάπτυξη του παραγωγικού ρόλου του κράτους, την απαγόρευση λειτουργίας παράκτιων εταιριών, την κατάργηση των εμπορικών και άλλων απορρήτων, την ονομαστικοποίηση των μετοχών, επιβολή εργατικού και κοινωνικού ελέγχου στις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις -ιδίως δε στις πολυεθνικές-, την προνομιακή ενίσχυση του συνεταιρισμού, της μικρής και μεσαίας επιχείρησης, όπως και των άμεσων παραγωγών.
19. Άμεση στήριξη του εισοδήματος των αγροτών σε συνδυασμό με την στήριξη της παραγωγής τους που σημαίνει επιβολή καθεστώτος ανταγωνιστικής προστασίας της εγχώριας παραγωγής με βάσει κριτήρια ποιότητας και παραγωγικότητας, άμεση διαγραφή όλων των χρεών για τους υπερχρεωμένους παραγωγούς, χτύπημα της δικτατορίας των χονδρεμπόρων και των κάθε λογής μεσαζόντων, έτσι ώστε ο αγρότης να εξασφαλίζει ικανοποιητικές τιμές παραγωγού και ο καταναλωτής χαμηλές τιμές αγοράς.
20. Αξιοποίηση όλων των δυνατοτήτων της παγκόσμιας οικονομίας και των διεθνών σχέσεων με όλους τους λαούς και όλα τα κράτη στη βάση της πλήρους ελευθερίας των συναλλαγών και του αμοιβαίου οφέλους, ενάντια στη μονοπώληση της τεχνολογίας και της αγοράς από τις πολυεθνικές, ενάντια στα δεσμά και τους περιορισμούς που θέτουν οι διεθνείς οργανισμοί και οι «οικονομικές ολοκληρώσεις» των ισχυρών και των αγορών.
21. Κατοχύρωση της απλής αναλογικής ως πάγιου εκλογικού συστήματος για τις εθνικές και τοπικές εκλογές με κατάργηση κάθε αντιδημοκρατικού νόμου, ρύθμισης και μέτρου που νοθεύει την αυθεντική και ισότιμη συμμετοχή και έκφραση του λαού.
22. Αναβάθμιση του κοινοβουλίου με την κατάργηση του υπάρχοντος αντιδημοκρατικού κανονισμού και της χρηματοδότησης των κομμάτων, τη θεσμική κατοχύρωση της ισότιμης μεταχείρισης βουλευτών και κομμάτων, την εξασφάλιση της ουσιαστικής λογοδοσίας της κυβέρνησης, κατάργηση όλων των στεγανών και απορρήτων, υπαγωγή της δημόσιας διοίκησης, της αστυνομίας και των ενόπλων δυνάμεων στον άμεσο έλεγχο της Βουλής.
23. Δημοσιοποίηση και δημόσια αποκήρυξη όλων των μυστικών ή άλλων συμφωνιών, δεσμεύσεων και συνθηκών που έχουν αποδεχθεί κατά καιρούς οι κυβερνήσεις, τόσο στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, όσο και μονομερώς με τις ΗΠΑ και άλλες χώρες, οι οποίες βλάπτουν τα άμεσα συμφέροντα του λαού και της χώρας, υπονομεύουν την εθνική κυριαρχία της και θέτουν υπό αμφισβήτηση την εθνική της ακεραιότητα.
24. Άμεση επιστροφή όλων των στρατιωτικών αποστολών που έχουν σταλεί στο εξωτερικό και υιοθέτηση όλων των αναγκαίων μέτρων που δεν θα επιτρέπουν σε καμία ξένη δύναμη να χρησιμοποιεί την επικράτεια της χώρας για τους δικούς της πολιτικούς και στρατιωτικούς σκοπούς.
25. Προκήρυξη εκλογών για Συντακτική Εθνοσυνέλευση με ευρύ μέτρο εκπροσώπησης του ίδιου του λαού και με μοναδικό σκοπό τη σύνταξη και ψήφιση νέου Δημοκρατικού Συντάγματος.

Farage-Gandhi? Απεγνωσμένοι..κάνουν απεγνωσμένες πράξεις

Πολλές ανοησίες έχουν γραφτεί τελευταία για τον Nigel Farage. Ο Alex Singleton έφτασε μέχρι το σημείο να τον συγκρίνει με τον Gandhi! Ο Peter Osbourn από το βρετανικό “Telegraph” υποστήριξε ότι ο Farage είναι ένας “ευχάριστoς τύπος” που “περιστασιακά μπλέκει σε μικροπροβληματάκια”. Έτσι: οικονομικές ανακολουθίες, δημóσια μπεκρουλιάσματα, συναναστροφές με πόρνες, άρνηση να επιτρέψει διαφάνεια σε σχέση με τους τραπεζικούς λογαριασμούς του, συμμετοχη σε συστηματικές καμπάνιες συκοφάντησης πολιτικών του αντιπάλων – όπως η Νikki Sinclaire που παραιτήθηκε από την ομάδα “Europe of Freedom and Democracy” του Ευρωκοινοβουλίου (ομάδα στην οποια το κόμμα “UK Independence Party” του Farage ανήκει) στοιχειοθετώντας ταυτόχρονα ότι πρόκειται για την πιο ρατσιστική, ακροδεξιά ομάδα του Ευρωκοινοβουλίου σήμερα- και ακόμα και κατηγοριες πολιτικών του συναδέλφων μέσα από το “UΚΙP” για παντελή έλλειψη πολιτικού ήθους και δημαγωγία, δεν συνυπολογίστηκαν… ούτε κατάφεραν να μετριάσουν τους χαριτωμένους χαραχτηρισμούς… που ο κύριος Osbourn απευθύνει στον κύριο Farage… μαζί βέβαια  με την προσωπική του -παντελώς αστήρικτη- εκτίμηση ότι το “UΚΙP” θα ξεπεράσει σε βουλευτικές έδρες τους Liberal Democrats στις επόμενες εκλογές…

Άσχετα με όσα αναφέρονται παραπάνω, και με γνώση ότι πίσω από τις δημαγωγίες και το πρόσωπο του Nigel Farage κρύβεται μια σκοτεινή ακροδεξιά, ρατσιστική οργάνωση, δημοσιεύουμε σήμερα την εύστοχη τοποθέτηση του στο θέμα της -αποικιακού χαραχτήρα- επιτροπείας που η Γερμανία έχει δυστυχώς καταφέρει να επιβάλλει στην Ελλάδα με τη συνεργασία και τις ευλογίες του κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος Παπαδήμου και όλων των συμμετοχόντων στη σημερινή κατοχική βουλή των ανθελλήνων… Στο θέμα αυτό -όπως συχνότερα στο πρόσφατο παρελθόν- οι ρητορικές ικανότητες του Nigel κάνουν τα λόγια του να ακούγονται σα μουσική στα -χιλιοταλαιπωρημένα από τα ψέματα των ΜΜΕ- αυτιά μας…

E.T

Πηγή: ΕΠΑΜ Κατερίνης

On the question of professional politicians – Woe to the amateurs of direct democracy…

Iphicrates Amyras

14-4-2012

For the last three years insults have been hurled against professional politicians, by those who equate politics with politicians, and indeed crooked politicians.

But in their criticisms they are shooting off target. They don’t hurt the anti-Greek swindlers. They hurt the movement of revolutionary patriots.

The image they have formed in their minds is that of the loafer Karamanlis or the tourist Papandreou. And they surmise that all professional politicians behave more or less like that. They propose, in other words, that professional politicians should be equated with party mechanisms.

With a little direct democracy for diversion, these celebrants of holy indignation are trashing the professionalism that should be inherent in politics.

But politics is not just an art and a science. The politician is a warlord. An officer on permanent duty in a theatre of undeclared war.

In the fields of economics, warfare, justice, diplomacy, full-time cadres are needed, with years of training, whose task is to carry out difficult missions on behalf of the community.

According to the German philosopher Max Weber, modern political parties are like military units in a battle to impose their ideas and acquire power. Their headquarters are like those of an army. Their non-military strategic operations follow the same principles as those of actual warfare.

The capture of the state has always meant the taking possession of the booty that is enjoyed by the victor in the political war, continues Weber.

In the more developed countries there are schools for leaders from which the personnel will graduate who staff the state, government and party machinery of each country.

In France, and specifically in Paris, there is a school of economic warfare (Ecole de Guerre Economique), from which there graduate cadres trained in the new forms of economic warfare.

The lack of a Hellenic school of economic warfare has had tragic consequences for our people. This is something we have very painfully ascertained in recent times.

Executives of the INF, the Troika and the banks, specialized in economic imperialism and economic aggression, have had a field day in the first months of their occupation of Greece, because there has been no resistance from Greek intellectuals, with very few exceptions.

A school of economic warfare must at all costs be established in Greece, to teach new generations of Greeks how to confront IMF-style bandit gangs.

In Greece we have two schools: the academy for young diplomats and the national school of public administrations. Professional political cadres graduate from them, but they are are not employed at the top levels of the state. The reason for that is that the basic mechanism for generating political leaders is the American college and the mainstream regime parties of and for the rayah.

With the passage of time the party armies refine their battle strategies. They employ specialists in psychology, in history, in sociology, in communication, in economics, to expand their sphere of influence in the community.

In such a bellicose environment to be a politician means to fight tooth and nail. The image of politicians of the Karamanlis/Papandreou type is not consistent with what we are describing. Its associations are with spoilt children who enjoy on the basis of inheritance what does not belong to them.

The mistaken projection of the problem from personalities to the issue of professional training is extremely dangerous. Greece needs professional politicians dedicated to Freedom of the Nation. The revolutionary movement in particular needs professional revolutionaries with a wide-ranging education, like Rigas Ferraios.

What is required is years-long education so that a group of intellectuals can acquire the skills necessary for overturning a tyrannical regime.

Because of the political ignorance that characterizes certain patriots they start apologizing pre-emptively to the people with phrases of the kind “We are not professional politicians; nor do we have party machines.”

Precisely this is the problem in the Greek political scene. There are no professional patriotic politicians, backed by strongly patriotic party machinery.

We must be professionals. We are a revolutionary movement seeking power, not a protest movement. We will be confronted with provocation, murders and attempted murders, political and judicial attacks.

Dealing with this is not a task for amateurs.

We don’t need luxurious party offices but we do need permanent personnel and a school for political cadres. Lessons and meetings can take place in houses but revolutionary material must be produced on a daily basis and distributed to the people.

Patriotic movements in Greece fail to take into account two basic questions: a) why patriotic parties have in the past failed to take power and b) why new patriotic movements degenerate and dissolve.

Perhaps they have not understood that the enemy is professional and works day and night with the assistance of a staff of trained cadres on the task of destroying the Hellenic nation. It is not possible to stop this with amateur politicians gathering once a week in an office to debate for two or three hours,.

The inability, to date, of the Hellenic anti-memorandum patriotic movement to defeat the occupiers is to a large extent attributable to its failure to establish schools of cadres to staff an embryonic administrative apparatus that can work outside of, and in parallel with, the governing regime of the occupier.

For two years we have been shouting about dual power, about a protracted mass strike, about a Constitutional Convention, and from one moment to the next this revolutionary rhetoric recedes into the background just because the occupying cabal calls elections to “defuse” popular rage.

This situation testifies to an lack of revolutionary cadre. It reveals a deficit, an absence of a sufficient number of patriotic intellectuals to move forward the Greek Revolution.

Let us face the truth. In Greece formally there is no institutional recognition of the lobby, the professional pressure group. But the Siemens case shows that for years an informal underground lobby has been in operation, supporting specific politicians and specific interests. The same has been demonstrated about the banking lobby in Greece. Whereas all of Greek society has been ruined economically, the banks have been rescued at the expense of society.

If we analyse this from a cold-blooded and cynical viewpoint, it means that the banking lobby has done a good job of securing its own survival. It has taken care to promote its people to key positions in the state mechanism. It has seen to it that scholarships are provided for its future representatives. It has carefully channeled its funding towards specific parties and specific political personnel so as to ensure promotion of its own particular interests.

On the other hand we see that farmers do not have their own politician who will do battle so that their products are marketed rather than rotting in landfills. Industrialists do not have politicians in top governmental positions to defend them from the flood of imported foreign products and the avalanche of taxation that is burying them.

Ordinary working people in the private and public sectors are perennially insulted as privileged layabouts, the corrupt personification of special interest groups. All that this means is that specific sectors of society do not have pressure groups working competently on their behalf.

On the other hand journalistic windbags of the banks, big contractors and the troika, representing the special interests of the euro cabal, heap abuse on all working people to distract from their own self-oriented behaviour.

But this is the harsh reality. This is politics. Αn arena of gladiatorial combat. Their death our life.

Greek farmers, merchants, industrialists, toilers, employees in the private and public sector, must support schools for cadres from which there will graduate patriotic politicians who will work for the interests of the Nation and the social layers they represent. They must strengthen the training of political personnel, bring them to the attention of the public, help them prevail against the national nihilists, the Hellenophobes and rayah politicians.

Foreign multinational corporations have demolished the productive and social fabric of our country. A large part of the responsibility for that lies with those who proclaim that they don’t want professional politicians. It is their abstention from the political struggle that has brought evil upon us, not political professionalism. Siemens and the banking cartel have worked methodically to bring their politicians to prominence. The patriotic social forces have NOT done the same.

They thought that patriotic Hellene politicians would just emerge out of somewhere. But there is no generation ex nihilo : that is what Greek cosmogony teaches. They thought that whoever occupied an official position would be a patriot. They took it for granted that Karatzaferis would defend Greek interests.

Recent political experience has taught the People that nothing can be taken for granted. If you want a good result in politics, you have to work for it.

We cannot take Freedom, Independence, Popular Sovereignty as givens. There are permanent enemies who have these values continually in their sights and pay generously to have them usurped.

A patriotic Hellene cannot dispense with the arduous day-to-day tasks of the party-political endeavour. Political slackness is a disgrace. It shouldn’t be portrayed as a social virtue.

What is the point of anyone priding himself today on not being a professional politican? What he is confessing essentially is that he does some other job entirely unrelated to politics. He is confessing that he is ashamed of being involved on an everyday basis with politics. He thinks that participation as a full-time cadre on a daily basis in the battles of politics is something demeaning. Well then, he deprives himself of the right to protest at the repeated defeats that are being suffered by the Greek people today in the politico-economic war that has been unleashed against him by the troika.

The Troika employs thousands of professionals to pursue this genocidal war against the Greek people. Journalists, bankers, academics, policemen, economists, etc. etc. etc.

For our part we haven’t even managed to operate an internet station with a live 24-hour-a-day programme representing the stance of the anti-Memorandum patriotic camp.

Every renewed political initiative is stifled by the political amateurism of the people and movements involved. Without persistence, without funding, without organization, without politics and political education, most of the anti-memorandum leaders continue to chew the cud of “direct democracy”, so far with zero results.

“We don’t want professional politicians” declare the dilettantes, instead of saying “we don’t want corrupt politicians”.

Only professionals can do anything about the occupying bandit gang. Politics is an art and a science. It is taught on a daily basis and decades of engagement are required for a political cadre to be adequately trained.

The enemy concerns himself day and night with power. He has thousands of specialists at his disposal. Patriots, by contrast involve themselves with politics when they have time. And the worse the economic situation gets the fewer hours they devote to the political war, ceding significant advantages to the occupying bandit gang.

If patriotic Hellenes want to win this life-and-death war against the Ethnos, they/we have to become professionals.

We need schools for edification, schools of economic warfare, schools of political struggle and strategic penetration, cadres who will become engaged with problems of administration, with the freeing of political prisoners, teachers, philosophers and artists who will foster the cultural awakening of the Greek people, technicians who will take responsibility for technical support of the emancipatory struggle, military specialists who will train the People in confronting the praetorians. .

One of the finest examples of revolutionaries was Rigas Ferraios. He drew up the map that set the borders for the new independent state. He wrote the poem Thurios to exalt the minds of the enslaved Hellenes. He wrote works with references to ancient Greece and Alexander the Great to remind Hellenes of the ancient “kleos” (renown) and their tremendous potential as a people. He translated into Greek the “Military Handbook” of the German field marshal Von Khevenhuller to teach the subjugated Hellenes the art of warfare. He wrote the Constitution of the Hellenic Republic. He was a skilled conspirator and knew how to employ deceit to elude the Austrian police spies.

The life and works of Rigas Velestinlis provide and example of the broad education and training that must be acquired by the professional revolutionary: cartographer, poet, politician,historian, conspirator, military mind, master of foreign languages. A true specialist in revolutionary emancipation.

Woe to the amateurs of direct democracy…..

Iphicrates Amyras

14-4-2012

Original text

Για το ζήτημα των επαγγελματιών πολιτικών – Αλλοίμονο στους ερασιτέχνες αμεσοδημοκράτες…

Γράφει ο Ιφικράτης Αμυράς

14-4-2012
Τα τρία τελευταία χρόνια εκτοξεύονται μύδροι εναντίον των επαγγελματιών της πολιτικής, απ’ όσους ταυτίζουν την πολιτική με τους πολιτικούς, και δη τους απατεώνες πολιτικούς.

Όμως τα πυρά της κριτικής τους, αστοχούν. Δεν καταφέρουν πλήγμα εις βάρος των ανελλήνιστων απατεώνων, αλλά εις βάρος του επαναστατικού πατριωτικού κινήματος.

Η εικόνα που σχηματίζουν στο μυαλό τους είναι αυτή του νωθρού Καραμανλή, και του τουρίστα Παπανδρέου. Και συνάγουν ότι κάπως έτσι συμπεριφέρονται όλοι οι επαγγελματίες πολιτικοί. Προτείνουν λοιπόν, να εξοβελιστούν οι επαγγελματίες πολιτικοί, και οι κομματικοί μηχανισμοί.

Με αρκετή σάλτσα άμεσης δημοκρατίας, οι διαπρύσιοι κήρυκες της ιεράς αγανακτήσεως κατακρεουργούν το πνεύμα του επαγγελματισμού που οφείλει να υπάρχει στην πολιτική.

Η πολιτική δεν είναι μόνον μία τέχνη και μία επιστήμη.  Ο πολιτικός είναι ένας πολέμαρχος. Μόνιμος αξιωματικός σε περίοδο ακηρύχτου πολέμου.

Στα πεδία της οικονομίας, του πολέμου, της δικαιοσύνης, της διπλωματίας, απαιτούνται μόνιμα στελέχη, εκπαιδευμένα επί αρκετά έτη, τα οποία θα φέρουν εις πέρας δύσκολες αποστολές για λογαριασμό της κοινωνίας.

Κατά τον γερμανό φιλόσοφο Μαξ Βέμπερ,  τα σύγχρονα κόμματα μοιάζουν με  πολεμικές μονάδες που μάχονται για την επικράτηση των ιδεών τους και την κατάκτηση της εξουσίας. Τα επιτελεία τους μοιάζουν με πολεμικά επιτελεία. Οι μη-στρατιωτικές πολεμικές τους επιχειρήσεις έχουν παρόμοιες αρχές με αυτές των στρατιωτικών πολεμικών επιχειρήσεων.

Η κατάκτηση του κράτους, ήταν πάντα το λάφυρο που απολαμβάνει ο νικητής στον πολιτικό πόλεμο, συμπληρώνει ο Βέμπερ.

Στις πιό ανεπτυγμένες χώρες υπάρχουν σχολές ηγητόρων απ’ όπου αποφοιτούν τα στελέχη που θα επανδρώσουν τους κρατικούς, κυβερνητικούς και κομματικούς μηχανισμούς κάθε χώρας.

Στην Γαλλία, και συγκεκριμένα στο Παρίσι, υπάρχει σχολή οικονομικού πολέμου, (Ecole de Guerre Economique), απ’ όπου αποφοιτούν στελέχη εξειδικευμένα στις νέες μορφές οικονομικού πολέμου.

Η έλλειψη μίας Ελληνικής σχολής οικονομικού πολέμου, είχε τραγικές συνέπειες για τον Λαό. Το διεπιστώσαμε με πολύ πόνο προσφάτως.

Στελέχη του ΔΝΤ, της Τρόικα, και των τραπεζών, ειδικευμένα στον οικονομικό ιμπεριαλισμό και στα οικονομικά πλήγματα, έκαναν περίπατο τους πρώτους μήνες της κατοχής στην Ελλάδα, επειδή δεν υπήρξε καμμία αντίσταση από την Ελληνική διανόηση, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Πάση θυσία, πρέπει άμεσα να ιδρύσουμε σχολή οικονομικού πολέμου στην Ελλάδα, για να διδάξουμε τις νέες γενεές Ελλήνων πώς να αντιμετωπίζουν τις ληστοσυμμορίες τύπου ΔΝΤ.

Στην Ελλάδα έχουμε δύο σχολές, την ακαδημία για τους νέους διπλωμάτες, και την εθνική σχολή δημοσίας διοικήσεως. Απ’ αυτές αποφοιτούν επαγγελματικά πολιτικά στελέχη, τα οποία όμως δεν αξιοποιούνται στα ύπατα αξιώματα του κράτους. Και αυτό διότι ο βασικός μηχανισμός αναδείξεως πολιτικών ηγετών είναι το αμερικανικό κολλέγιο, και τα καθεστωτικά κόμματα των ραγιάδων.

Όσο περνούν τα χρόνια, οι κομματικοί στρατοί εξελίσσουν τις μεθόδους πάλης. Προσλαμβάνουν ειδικούς στην ψυχολογία, στην ιστορία, στην κοινωνιολογία, στην επικοινωνία, στην οικονομία, προκειμένου να διευρύνουν τις σφαίρες επιρροής τους μέσα στην κοινωνία.

Σε ένα τέτοιο πολεμικό περιβάλλον, πολιτικός σημαίνει μάχη μέχρις εσχάτων. Η εικόνα πολιτικών τύπου Καραμανλή/Παπανδρέου δεν συνάδει με όσα περιγράφουμε. Συνάδει με κακομαθημένα παιδιά που απολαμβάνουν κληρονομικώ δικαίω αγαθά που δεν τους ανήκουν.

Η λανθασμένη μετάθεση του προβλήματος από τα πρόσωπα στην επαγγελματική κατάρτιση, είναι ολέθρια. Η Ελλάδα χρειάζεται επαγγελματίες πολιτικούς, αφοσιωμένους στην Ελευθερία του Έθνους. Ιδίως το επαναστατικό κίνημα έχει ανάγκη από επαγγελματίες επαναστάτες με ευρεία μόρφωση ως ήτο ο Ρήγας Φεραίος.

Απαιτείται πολυετής εκπαίδευση για να αποκτήσει μία ομάδα διανοουμένων τις απαραίτητες ικανότητες για να ανατρέψει ένα τυραννικό καθεστώς.

Εξαιτίας της πολιτικής αγνοίας που κατατρέχει ωρισμένους πατριώτες αρχίζουν να απολογούνται προκαταβολικώς στον Λαό με φράσεις του τύπου «Δεν είμαστε επαγγελματίες πολιτικοί, ούτε έχουμε κομματικούς μηχανισμούς».

Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα στην ελληνική πολιτική σκηνή. Δεν υπάρχουν επαγγελματίες πατριώτες πολιτικοί, και ισχυροί πατριωτικοί κομματικοί μηχανισμοί.

Πρέπει να είμαστε επαγγελματίες. Είμαστε επαναστατικό κίνημα εξουσίας, και όχι κίνημα διαμαρτυρομένων. Θα αντιμετωπίσουμε προβοκάτσιες, δολοφονικές απόπειρες, πολιτικές και δικαστικές επιθέσεις.

Όλα αυτά δεν αντιμετωπίζονται με ερασιτεχνισμό.

Δεν χρειάζονται πολυτελή κομματικά γραφεία, αλλά χρειάζεται μόνιμο προσωπικό, σχολή πολιτικών στελεχών. Μαθήματα και συναντήσεις μπορεί να γίνωνται και σε σπίτια, αλλά καθημερινώς πρέπει να παράγεται επαναστατικό υλικό και να διανέμεται στον Λαό.

Συνήθως τα πατριωτικά κινήματα στην Ελλάδα δεν λαμβάνουν υπ’ όψιν δύο βασικά ερωτήματα: α) γιατί απέτυχαν τα πατριωτικά κόμματα στο παρελθόν να πάρουν την εξουσία; και β) γιατί εκφυλίζονται ή διαλύονται τα νέα πατριωτικά κινήματα;

Μάλλον δεν έχουν κατανοήσει ότι όταν ο εχθρός είναι επαγγελματίας και εργάζεται καθημερινώς με την βοήθεια επιτελείου στελεχών πάνω στο πώς να καταστρέψει το Ελληνικό Έθνος, δεν είναι δυνατόν να τον σταματήσεις με πολιτικούς ερασιτέχνες που θα συγκεντρώνωνται μία φορά την εβδομάδα σε ένα γραφείο και θα συζητούν για 2-3 ώρες.

Η μέχρι στιγμής αδυναμία του Ελληνικού αντιμνημονιακού πατριωτικού κινήματος να συντρίψει τους κατακτητές οφείλεται εν πολλοίς στο ότι δεν έχει δημιουργήσει σχολές στελεχών για να επανδρώσει έναν εμβρυακό διοικητικό μηχανισμό που θα λειτουργεί έξω από, και παράλληλα με το κατοχικό διοικητικό καθεστώς.

Φωνάζουμε εδώ και δύο χρόνια για δυαδική εξουσία, για μαζική πολιτική απεργία διαρκείας, για Συντακτική Εθνοσυνέλευση, και μέσα σε χρόνο μηδέν η επαναστατική συνθηματολογία οπισθοχωρεί μόνον και μόνον επειδή η κατοχική συμμορία προκήρυξε εκλογές «εκτονώσεως» της λαϊκής οργής.

Αυτή η κατάσταση προδίδει έλλειψη στελεχιακού δυναμικού των επαναστατών. Προδίδει έλλειμμα ικανού αριθμού πατριωτών διανοουμένων να τραβήξουν μπροστά την Ελληνική Επανάσταση.

Ας δούμε την αλήθεια κατάματα. Στην Ελλάδα τυπικώς δεν υφίσταται ο θεσμός του λόμπι(επαγγελματικών ομάδων πιέσεως). Όμως η Ζήμενς απέδειξε ότι εδώ και δεκαετίες λειτουργούσε ένα άτυπο, υπόγειο λόμπι το οποίο στήριζε συγκεκριμένους πολιτικούς με συγκεκριμένα συμφέροντα. Το ίδιο απέδειξε και το τραπεζικό λόμπι στην Ελλάδα. Ενώ όλη η Ελληνική κοινωνία κατεστράφη οικονομικώς, οι τράπεζες διεσώθησαν εις βάρος της κοινωνίας.

Αν το αναλύσουμε από μία ψυχρή και κυνική σκοπιά, αυτό σημαίνει ότι το τραπεζικό λόμπι έκανε καλή δουλειά για την επιβίωσή του. Φρόντιζε να προωθεί ανθρώπους του σε θέσεις-κλειδιά στον κρατικό μηχανισμό, φρόντιζε να δίνει υποτροφίες σε μελλοντικούς εκπροσώπους του, φρόντιζε να χρηματοδοτεί συγκεκριμένα κόμματα, και συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα για να εξασφαλίσει τα συμφέροντά του.

Αντιθέτως βλέπουμε τους αγρότες να μην έχουν έναν δικό τους πολιτικό που να δίνει μάχη για να πωληθούν τα προϊόντα τους αντί να σαπίζουν στις χωματερές. Οι βιοτέχνες δεν έχουν πολιτικούς στα ύπατα πολιτικά αξιώματα που να τους υπερασπιστούν έναντι των αθρόων εισαγωγών ξένων προϊόντων, και της φορο-λαίλαπος η οποία τους αποδεκατίζει.

Οι απλοί εργαζόμενοι σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα καθυβρίζονται ως προνομιούχοι, ως τεμπέληδες, ως διεφθαρμένοι, και ως μέλη συντεχνιών. Αυτό σημαίνει ότι οι συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες δεν έχουν κάνει καλή δουλειά ως ομάδα πιέσεως.

Αντιθέτως εμφανίζονται τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια των τραπεζών, των μεγαλοεργολάβων και της τρόικας, τα οποία εκπροσωπούν τα συντεχνιακά συμφέροντα της συμμορίας του ευρώ, και καθυβρίζουν όλους τους άλλους εργαζομένους προκειμένου να συγκαλύψουν την δική τους συντεχνιακή συμπεριφορά.

Αλλά έτσι είναι η ψυχρή πραγματικότητα. Αυτή είναι η πολιτική. Μία αρένα μονομάχων. Ο θάνατός τους, η ζωή μας.

Οι Έλληνες αγρότες, έμποροι, βιοτέχνες, βιοπαλαιστές, εργαζόμενοι σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, πρέπει να στηρίξουν σχολές στελεχών απ’ όπου θα αποφοιτούν πατριώτες πολιτικοί, οι οποίοι από νεαρά ηλικία θα εργάζωνται για τα συμφέροντα της Πατρίδος και των κοινωνικών στρωμάτων που εκπροσωπούν. Πρέπει να ενισχύσουν την κατάρτιση πολιτικών στελεχών, την ανάδειξή τους, και την επικράτησή τους έναντι των εθνομηδενιστών, μισελλήνων και ραγιάδων πολιτικών.

Οι ξένες πολυεθνικές διέλυσαν τον παραγωγικό και κοινωνικό ιστό της Πατρίδος μας. Σε αυτό βαρύτατη ευθύνη φέρουν και όσοι κραυγάζουν ότι δεν θέλουν επαγγελματίες πολιτικούς. Η δική τους αποχή από την πολιτική μάχη έφερε το κακό, και όχι ο επαγγελματισμός στην πολιτική. Η Ζήμενς και το τραπεζικό καρτέλ εργάστηκαν μεθοδικώς για να αναδείξουν τους δικούς τους πολιτικούς. Όμως δεν έπραξαν το ίδιο οι πατριωτικές κοινωνικές δυνάμεις.

Θεώρησαν ότι από κάπου, θα φυτρώσουν πατριώτες Έλληνες πολιτικοί. Εκ του μηδενός γέννηση δεν υφίσταται, διδάσκει η Ελληνική Κοσμοαντίληψη. Θεώρησαν ότι όποιος πολιτικός καταλαμβάνει ένα αξίωμα, εξ ορισμού θα είναι πατριώτης. Θεώρησαν δεδομένο ότι ο Καρατζαφέρης θα υπερασπιστεί τα Ελληνικά συμφέροντα.

Η πρόσφατη πολιτική εμπειρία δίδαξε τον Λαό να μην θεωρεί τίποτε δεδομένο. Για να έχεις ένα καλό πολιτικό αποτέλεσμα, χρειάζεται σκληρή δουλειά.

Δεν πρέπει να θεωρούμε την Ελευθερία, την Ανεξαρτησία, και την Λαϊκή Κυριαρχία ως δεδομένα. Υπάρχουν μόνιμοι εχθροί που τα εποφθαλμιούν και πληρώνουν αδρά για να τα υφαρπάξουν.

Ένας Έλλην πατριώτης δεν πρέπει να αρνείται την σκληρή καθημερινή πολιτική-κομματική εργασία. Η πολιτική τεμπελιά είναι ντροπή. Δεν πρέπει να θεωρείται κοινωνικό παράσημο.

Ποιό το νόημα να υπερηφανεύεται κάποιος σήμερα επειδή δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός; Στην ουσία ομολογεί ότι κάνει μία εργασία, εντελώς άσχετη με την πολιτική. Ομολογεί ότι ντρέπεται να ασχολείται καθημερινώς με την πολιτική. Θεωρεί ότι η συμμετοχή του στον πολιτικό πόλεμο ως μόνιμο στέλεχος, είναι απαξιωτικό γι’αυτόν. Ε τότε δεν δικαιούται να διαμαρτύρεται για τις απανωτές ήττες που υφίσταται σήμερα ο Ελληνικός Λαός στον οικονομικό-πολιτικό πόλεμο που έχει εξαπολύσει η Τρόικα εναντίον του.

Η Τρόικα απασχολεί χιλιάδες επαγγελματικά στελέχη σε αυτό τον πόλεμο γενοκτονίας εις βάρος του Ελληνικού Λαού. Δημοσιογράφους, τραπεζίτες, ακαδημαϊκούς, αστυνομικούς, οικονομολόγους, κ.α.

Από την πλευρά μας δεν έχουμε καταφέρει ακόμη να λειτουργήσουμε έναν διαδικτυακό σταθμό με ζωντανό πρόγραμμα επί 24ώρου βάσεως που να εκπροσωπεί το αντιμνημονιακό πατριωτικό στρατόπεδο.

Κάθε πολιτική προσπάθεια πνίγεται από τον πολιτικό ερασιτεχνισμό των εμπλεκομένων προσώπων και κινήσεων. Χωρίς συνέπεια, χωρίς χρηματοδότηση, χωρίς οργάνωση, χωρίς πολιτική και πολιτιστική παιδεία, οι περισσότεροι αντιμνημονιακοί ηγέτες μηρυκάζουν τα περί «αμέσου δημοκρατίας», με μηδενικά μέχρις στιγμής αποτελέσματα.

«Δεν θέλουμε επαγγελματίες πολιτικούς» κραυγάζουν οι πολιτικώς αδαείς, αντί να λένε «Δεν θέλουμε διεφθαρμένους πολιτικούς».

Μόνον επαγγελματίας μπορεί να είναι ο πολιτικός που θα ανατρέψει την κατοχική ληστοσυμμορία. Η πολιτική είναι τέχνη και επιστήμη. Διδάσκεται καθημερινώς και απαιτεί δεκαετίες ενασχολήσεως για να καταρτιστεί επαρκώς ένα πολιτικό στέλεχος.

Ο εχθρός ασχολείται καθημερινώς με την εξουσία. Διαθέτει χιλιάδες επαγγελματικά στελέχη. Ενώ οι πατριώτες απασχολούνται με την πολιτική όποτε έχουν χρόνο. Και όσο δυσχεραίνει η οικονομική κατάσταση, τόσο λιγώτερες ώρες αφιερώνουν στον πολιτικό πόλεμο, παραχωρώντας σημαντικό πλεονέκτημα στην κατοχική ληστοσυμμορία.

Αν οι Έλληνες πατριώτες θέλουν να νικήσουν σε αυτό τον πόλεμο ζωής ή θανάτου του Έθνους, πρέπει να γίνουν επαγγελματίες.

Χρειαζόμαστε σχολές διαφωτίσεως, σχολές οικονομικού πολέμου, σχολές πολιτικού και ανατρεπτικού πολέμου, στελέχη που θα απασχοληθούν με την διοικητική μέριμνα, με την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων, δασκάλους, φιλοσόφους και καλλιτέχνες που θα αναλάβουν την πολιτιστική αφύπνιση του Ελληνικού Λαού, τεχνικούς που θα αναλάβουν την τεχνική υποστήριξη του επαναστατικού αγώνος, στρατιωτικούς που θα εκπαιδεύσουν τον Λαό στην αντιμετώπιση των πραιτωριανών.

Ένα από τα καλύτερα παραδείγματα επαναστατών ήτο ο Ρήγας Φερραίος. Έφτιαξε την Χάρτα που οριοθετούσε τα σύνορα του νέου ανεξάρτητου κράτους, έγραψε το ποίημα Θούριος για να εξυψώσει το φρόνημα των σκλαβωμένων Ελλήνων, έγραψε έργα με αναφορές στην Αρχαία Ελλάδα και στον Μέγα Αλέξανδρο για να υπενθυμίσει στους Έλληνες το Αρχαίο Κλέος και τις τεράστιες δυνατότητες που έχουν ως Έθνος, μετέφρασε στα Ελληνικά το «Στρατιωτικόν Εγκόλπιον», εγχειρίδιο του γερμανού στρατάρχη von Khevenhuller για να διδαχθούν οι σκλαβωμένοι Έλληνες την τέχνη του πολέμου, έγραψε το Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας, ήτο άριστος συνωμότης και ήξερε πώς να διαφεύγει εξαπατώντας τους κατασκόπους της Αυστριακής αστυνομίας.
Η δράση του Ρήγα Βελεστινλή αποδεικνύει την ευρεία μόρφωση και κατάρτιση που πρέπει να έχει ο επαγγελματίας επαναστάτης: χαρτογράφος, ποιητής, πολιτικός, ιστορικός, συνωμότης, στρατιωτικός νούς, γνώστης ξένων γλωσσών. Ένας πραγματικός επιστήμων της επαναστάσεως.

Αλλοίμονο στους ερασιτέχνες αμεσοδημοκράτες…

Ιφικράτης Αμυράς

14-4-2012

Ένας νέος πολιτικός φορέας γεννήθηκε για να αλλάξει την ιστορία

8 Απριλίου 2012

Το πρώτο Συνέδριο του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.ΠΑ.Μ) είναι πλέον γεγονός. Στις 6, 7 & 8 Απριλίου ο εργαζόμενος, ο συνταξιούχος, ο αγρότης, ο μικρός και μεσαίος επιχειρηματίας, ο επαγγελματίας, ο φοιτητής, ο άνεργος ένωσαν τις δυνάμεις τους για να γκρεμίσουν το καθεστώς κατοχής που έχουν επιβάλλει στην χώρα μας οι ξένοι επικυρίαρχοι και οι ντόπιοι υποτακτικοί τους.  Το Ε.ΠΑ.Μ.συγκροτήθηκε για να οργανώσει τις αντιστάσεις και να ενισχύσει τον αγώνα του λαού ενάντια στο καθεστώς κατοχής και να συμβάλει καθοριστικά στην ενότητα του λαού πέρα και πάνω από κομματικές, ιδεολογικές και άλλες διαχωριστικές γραμμές, με τη δημιουργία ενός μεγάλου κοινωνικοπολιτικού μετώπου. Όλοι μαζί αναλαμβάνουμε δράση για να βάλουμε τέλος στις πολιτικές που οδηγούν στην φτώχεια, στην ανεργία, στην ισοπέδωση των δικαιωμάτων μας, την απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας και το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου.

Στο 1ο Συνέδριο του, το Ε.ΠΑ.Μ. αποφάσισε τη κάθοδο του Μετώπου στις Εκλογές, όποτε και αν αυτές γίνουν, με βασικό κριτήριο όχι το αν είμαστε ή πρόκειται να είμαστε έτοιμοι αλλάαφουγκραζόμενοι αυτό που μας ζητά ο κόσμος, δηλαδή την ενότητα όλων των αντικατοχικών δυνάμεων που επιθυμούν να απαλλάξουν τη χώρα από τη χρεοκρατία και τους ντόπιους δωσίλογους που μας κυβερνούν.

Οι κατοχικές δυνάμειςεπιδιώκουν την υφαρπαγή της ψήφουτου ελληνικού Λαού και την εκλογική νομιμοποίηση των διεθνών δεσμεύσεων της χώρας. Απ’ τη μεριά του ο δοκιμαζόμενος ελληνικός λαός αναζητά μιαν ανάσα. Ζητά να μην εφαρμοστεί αυτή η πολιτική, να αποτραπούν τα νέα χειρότερα μέτρα, να ανατραπούν αυτά που ήδη πάρθηκαν, να ελευθερώσει την πατρίδα του, να πάρει πίσω τη ζωή του.

Ποιοι οι στόχοι του ΕΠΑΜ και με ποιό τρόπο θα τους επιτύχει;

1.                     Μη αναγνώριση του δημόσιου χρέους με βάση το διεθνές δίκαιο, άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές εδώ και τώρα, ώστε να σταματήσει ο φόρος αίματος τον οποίο καταβάλλουν η χώρα και ο λαός στους διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους. Δεν αναγνωρίζουμε κανενός είδους απαίτηση που θα επιτρέψει στους δανειστές της χώρας να τη δημεύσουν, να τη κατασχέσουν ή να τη λεηλατήσουν.

2.                     Ανατροπή οικοδομήματος συμφωνιών, δεσμεύσεων, παρεμβάσεων και μέτρων που πάρθηκαν από την εποχή του πρώτου μνημονίου, έτσι ώστε η χώρα να αποκαταστήσει την εσωτερική έννομη τάξη της και να διεκδικήσει την κυριαρχία της από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ, που έχει εκχωρηθεί με τόσο άθλιο και προδοτικό τρόπο από το σύνολο του κυρίαρχου οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου με επικεφαλής την κυβέρνηση.

3.                     Αναθεώρηση των σχέσεών με την ΕΕ με πρώτο βήμα την έξοδο από τη ζώνη του ευρώ και την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος που να εκφράζει τη δυναμική μιας νέας οικονομικής πορείας της χώρας προς όφελος του λαού. Η καταστροφή δεν μας περιμένει αν φύγουμε από το ευρώ, αλλά όσο παραμένουμε υποτελείς στο ευρώ.

4.                      Τιμωρία υπευθύνων. Το Ε.ΠΑ.Μ θα επιδιώξει να καθίσει στο εδώλιο το σύνολο των φυσικών και νομικών προσώπων (κόμματα και επιχειρηματικά κυκλώματα) που συμμετείχαν στην διασπάθιση δημόσιου χρήματος και περιουσίας. Όχι για να στήσει κρεμάλες στο Σύνταγμα, ούτε για να γεμίσει τις φυλακές με ανάξιους και προδότες, αλλά για να κάνει κάτι καλύτερο,  να δημεύσει άμεσα και υπέρ του δημοσίου το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων όσων φυσικών και νομικών προσώπων είχαν ανάμιξη στη διασπάθιση του εθνικού πλούτου.

5.              Επειδή η διέξοδος από τη κρίση απαιτεί περισσότερη,βαθύτερη και όχι λιγότερη δημοκρατίαμε το λαό διαρκώς στο προσκήνιο, όχι θεατή και θύμα των εξελίξεων. Το Ε.ΠΑ.Μ προτείνει στο λαό μια συνολική πολιτειακή αλλαγή, μέσα από την εκλογή Συντακτικής Συνέλευσης διευρυμένης αυθεντικής εκπροσώπησης του ίδιου του λαού με μοναδικό αντικείμενο τη σύνταξη και ψήφιση ενός νέου δημοκρατικού Συντάγματος. Μόνο έτσι θα μπορέσει ο λαός να γίνει αφεντικό στον τόπο του, να οικοδομήσει ένα σύστημα διακυβέρνησης που θα βασίζεται σε μια λαϊκή αντιπροσώπευση με αιρετότητα από τα ανώτερα ως τα κατώτερα όργανα, δεσμευτική εντολή, διαρκή έλεγχο από τα κάτω, συνεχή και υποχρεωτική λογοδοσία των αιρετών εντεταλμένων προς τους εκλογείς τους, ανακλητότητα με κάθε αθέτηση εντολής, περιορισμένη θητεία και θέσπιση της εκ περιτροπής εναλλαγής σε αξιώματα-λειτουργίες. 

ΣΥΖΗΤΑΜΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ  – ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ ΕΝΩΤΙΚΑ και καλούμε όλους όσους έχουν τους ίδιους προβληματισμούς να συστρατευθούν μαζί μας για να ανατρέψουμε άμεσα το καθεστώς κατοχής

http://www.epamhellas.gr/

Πηγή

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ

 της Νάντιας Βαλαβάνη

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ, Πέμπτη 05-04-2012

στο πλαίσιο της έρευνας «Η Αριστερά μπροστά στις κάλπες»

Εδώ και δυο χρόνια η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε πρότυπο πειραματικό εργαστήρι κοινωνικής μηχανικής της Τρόικας. Για τη σύνθεση του κατάλληλου «μίγματος» πολιτικών μόνιμης λιτότητας και βίαιης «υποτίμησης» της ζωής των ανθρώπων σε ολόκληρη την Ευρώπη και αποτελεσματικής χειραγώγησης της εργαζόμενης πλειοψηφίας των κοινωνιών της. Για να συντελεστεί, εν μέσω κρίσης, μια πρωτοφανής στην ιστορία αναδιανομή αξίας: Από τους «κάτω» στους «πάνω». Από όλες τις σφαίρες της οικονομίας προς τις χρηματοπιστωτικές «αγορές». Από τις ασθενέστερες οικονομικά χώρες της ευρωπεριφέρειας προς τις ισχυρότερες, ιδιαίτερα τη Γερμανία. Κι ενώ η ακολουθούμενη πολιτική, με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ, της Ν.Δ. κι’ ενός αστερισμού μικρότερων κομμάτων, εξακολουθεί να εμφανίζεται ως «μονόδρομος», το κεντρικό προς απάντηση ερώτημα είναι: Μπορεί ν΄ ανατραπεί αυτή η πολιτική; Γιατί τίποτα λιγότερο από την ανατροπή της δεν είναι σε θέση να σταματήσει το κοινωνικό ολοκαύτωμα της χώρας και των ανθρώπων της. Και ακόμα παραπέρα: Με ποιους όρους μπορεί να γίνει αυτό πραγματικότητα;

Τα κόμματα της Αριστεράς απαντούν το καθένα καταφατικά. Προτάσσουν όμως διεξόδους με υπερτονισμό των υπαρκτών στρατηγικών διαφορών τους. Αρνούνται έτσι μέχρι σήμερα ν΄ αναγνωρίσουν αυτό που κατανοούν πλέον οι περισσότεροι απ΄ τα μέλη και τους ψηφοφόρους τους: Ότι κανένα κόμμα της Αριστεράς, όσο και με όποια συνθήματα και να απευθύνεται στο λαό αναζητώντας την προνομιακή στήριξη του, δεν είναι σε θέση να απελευθερώσει την αναγκαία κοινωνική δυναμική από μόνο του. Ότι στο ύψος ενός τέτοιου καθήκοντος μπορεί να αρθεί μόνο το πιο πλατύ μέτωπο κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων – με τις συνασπισμένες δυνάμεις της Αριστεράς στον πυρήνα του.

Μπορεί όμως σήμερα να υπάρξουν οι πολιτικές προϋποθέσεις για έναν κοινωνικό και πολιτικό συνασπισμό που να «αναγνωρίζει» προγραμματικά τον πολιτικό αντίπαλο στις δυνάμεις που προκαλούν το σημερινό κοινωνικό ολοκαύτωμα; Και θα «ανακαλύπτει» στο πρόσωπο των άλλων δυνάμεων της ριζοσπαστικής και κομμουνιστικής Aριστεράς τον προνομιακό συνομιλητή και συναγωνιστή του; Που θα διαμορφώσει ένα συνθετικό πρόγραμμα ανατροπής αυτής της πολιτικής, ξεκινώντας

από την αθέτηση πληρωμών για ουσιαστική διαγραφή του χρέους και την κρατικοποίηση των τραπεζών και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας; Που δεν θα διστάσει να συγκρουστεί με ό,τι και όποιους χρειαστεί προκειμένου να γίνει δυνατή μια εσωτερική «σεισάχθεια» και άμεσα μέτρα αναδιανομής υπέρ των εργαζόμενων, στηρίζοντας ταυτόχρονα μια παραγωγική ανασυγκρότηση φιλική στο περιβάλλον και τους εργαζόμενους και μια νέα θέση της χώρας στο διεθνή καταμερισμό εργασίας; Που θα αξιοποιήσει όλα τα ερείσματα αλληλεγγύης και πάλης στην Ευρώπη και στον κόσμο;

Με ένα τέτοιο πλαίσιο η συνασπισμένη Aριστερά θα μπορούσε ν’ «αγκαλιάσει» χωρίς αμηχανία ή πολιτικό «σνομπισμό» τον κόσμο που σήμερα συνειδητοποιεί τις ευθύνες των κομμάτων που κυβέρνησαν τη χώρα και απεγκλωβίζεται απ’ το δικομματισμό. Που προσεγγίζει, ταυτόχρονα, τα αριστερά κόμματα κουβαλώντας όλες τις ψευδαισθήσεις και «κακές συνήθειες» του από τις πελατειακές σχέσεις που καθόριζαν τη σχέση του με την πολιτική.

Μπορεί να υπάρξει σήμερα ένα άμεσο πρόγραμμα και ιδέες ικανές να μετατρέψουν την οργή που σιγοκαίει σε απόφαση για μαχητική προσωπική συμμετοχή διαρκείας σε διάφορα συλλογικά πλαίσια πάλης και αλληλεγγύης μ΄ επίκεντρο την εργασία και τις ανάγκες για αξιοπρεπή ζωή – που τίποτα να μη μπορεί ν΄ αναχαιτίσει;

Αυτά και άλλα ερωτήματα μπαίνουν σήμερα. Προφανώς δεν πρόκειται ν΄ απαντήσουν σ’ αυτά οι επικείμενες εκλογές. Το πιθανότερο είναι ότι αυτές θα «νομιμοποιήσουν» οριακά τη σημερινή πολιτική μέσω ενός δικομματικού συνασπισμού, που θα είναι μειοψηφία στο λαό και πλειοψηφία στη Βουλή. Κι επειδή η ταυτόχρονη ενίσχυση της συνολικής δύναμης όλων των δυνάμεων της Αριστεράς στη Βουλή μπορεί να εξασφαλίσει μόνο ισχυρότερη αντιπολίτευση, την ώρα που ζητούμενο δεν είναι τίποτα λιγότερο από την αποτροπή καταστροφής της χώρας, οι εργαζόμενοι, και προπαντός οι νέοι, που θα υπερψηφίσουν αριστερά κόμματα, ας μην τα εξουσιοδοτήσουν «εν λευκώ»: Ας κάνουν όσο γίνεται πιο καθαρό τι περιμένουν απ’ αυτά για την, εξαιρετικά κοντινή, «επόμενη μέρα».

Το ζητούμενο για την αριστερά είναι να αποδειχτεί πολιτικά και κοινωνικά χρήσιμη. Αλλιώς, θα εξαφανιστεί κι αυτή εν μέσω μιας θάλασσας εξαθλιωμένων και ηθικοπολιτικά «τσακισμένων» ανθρώπων, κάτω απ’ τη γενική επίθεση των ορδών της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής βαρβαρότητας ενάντια στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.