Founding Declaration

Founding Declaration of the United Popular Front

For more than a year the country has been driven into a suffocating new regime of occupation.  The first act of this regime was to demolish every concept of legality in order to impose a savage programme of plundering of working people. The population stands bewildered as every day it hears announcements of ever harsher anti-social measures that are overturning domestic and personal planning, trampling underfoot rights and progress acquired over decades of struggle, violently thrusting people into poverty, unemployment, and misery.  With every passing day working people are losing more of their basic guarantees for a minimally decent life. Small and medium sized businesses are being wiped out. The populace is left with no  prospect other than a continually worsening  situation.

All this is taking place amidst a global economic crisis that is unique in terms of its breadth, depth and destructive consequences: a crisis which, when it was transformed into a debt crisis, hit Greece as the weak link in the chain, along with a number of other peripheral countries of the EU. The suffering that our people are experiencing, the loss of sovereignty, the dissolution and destruction, are the products of an international mechanism of exploitation spearheaded by an entirely parasitical fiscal system at the European and global level.

Greek working people, pensioners, professionals, farmers, small and medium business people, are not only being required to pay off a debt that has been designed to increase as you pay it rather than decrease, but they are also being called upon to accept the official mortgaging and selling off of their country by the EU and the IMF. This is what the government and the official political system is promising the Greek people. They try to hide the fact that the key prerequisite for the “support packages” is not just the greater “sacrifices” that the popular strata are expected to accept. What is really at stake is the country’s sovereignty. Under the tutelage of the IMF and the EU, Greek working people face the prospect not only of losing their jobs, pensions, and rights but also of losing their country.

The very survival of the country is now being drawn into question openly by the controllers of the Eurozone and the markets. The country will have to accept being carved up, at least economically, into regions, relinquishing its economic rights over the islands, ceding sovereignty of the Aegean. The entire country has been turned into a site for a real estate auction, to be sold off, acre by acre. Greece has already become a state on probation, divided into semi-autonomous regions readily susceptible to privatization and annexation by neighbouring states, statelets and protectorates, depending on the requirements of the masters of the Eurozone and the USA.

The United Popular Front (UPF) has been established to organise resistance and reinforce the popular struggle against the occupation regime. Τhe turning point for its establishment was the magnificent resistance mounted by the people in gatherings lasting more than a month in the public squares of virtually all the cities and towns of Greece, first and foremost in Syntagma (Constitution) Square in Athens.  These spontaneous, protracted demonstrations by a very large proportion of the Greek people transformed the persistent protest struggle that had been waged primarily by workers, with mobilizations and strikes throughout the preceding year, into a struggle for the overturn of the existing power structures and the dominant political system as such. From the moment that a great proportion of the Greek people had come down into the streets with unprecedented determination and persistence not only against individual policies and measures but against the official regime, in whatever sense one might understand this term, then the question that was posed in practice from the outset was what the next step should be. How the people could win the confrontation it had initiated against the power structures. The UPF came into existence to answer this question. Its struggle is above all one of liberation, both national and social.  Its objective is to reclaim the country from the encroaching tyranny, indeed from execution: to defend the interests of the great popular majority: workers, farmers, small and medium business people, and above all the younger generation, so that it can have a future in this country.

The UPF is determined to make a decisive contribution to uniting the people, above and beyond party lines and ideological (or other) divisions. The people and the country are in grave danger. It is only by creating a great social and political front of the entire people to save the country that we will be able to escape from the oppressive one-way-street of destruction, plunder and oppressive debt.

A united and determined people has no need to fear anything or anybody. It cannot be stopped by any threat, any punishment by the markets or by the powerful. Once the people have decided to unite and claim their rights, there is no power that can stop them, no adversity that they cannot withstand.

This popular unity must be, and can be, constructed around the following central demands that make possible a total overturn of the regime of occupation, expropriation and vassalage, because they function as a point of departure for democratic rebirth of the country on the basis of popular interests.

The central demands may be summarized as follows:

1. Non-recognition of the public debt, on the basis of international law, which permits a sovereign state to refuse to pay all illegal, usurious and unauthorized debt that leads a people and a country to bankruptcy.  This means immediate – here and now – cessation of payment to lenders, to check the hemorrhaging of wealth that has been imposed on the country and the people by the international usurers and speculators.

This is the only way the country can be saved from disaster,  and workers and their incomes, their jobs, their pensions and their rights safeguarded. It is the only way that there can be any prospect for young people, for farmers, professionals, small and medium businesses. It is the only way the country can avoid the bankruptcy and destruction that is already being organized by the government, the EU and the IMF.

Non-recognition of debt means that we do not recognize any demand that would enable those lending the country money to expropriate, to confiscate, to plunder. It means that we stop paying money on loans that we have already paid off twice and three times. It means that we unilaterally cancel all the debts that are the product of fraud and speculation at the expense of the country and its people. It means that we refuse, finally, to give our life blood for payments on loans dating from the 19thcentury, but which the markets and our great “partners” have forced us to pay until the present day. It means quite simply that we stop paying ransom money to international and local usurers.

The Greek people must proceed with non-recognition of the debt not because we want to hurt anybody or “steal” money that has been lent to us. We have to do it because there is no other way to overturn the debtor/creditor relationship in the interest of the country and to rescue ourselves from the threat of official bankruptcy. We have to do it because there is no other way to get back on our feet, to reclaim our country from the markets and the money-grabbers, to secure its survival, to emancipate ourselves finally  from the corrupt system that governs it. The people will not refuse to discuss demands for repayment of loans that have been contracted in good faith and have verifiably contributed to the development of the country. Discussion will be on the basis of mutual benefit. This will apply particularly in the case of the money of small depositors and money in insurance funds, which in any case does not account for more than 15% of today’s public debt. The basic presumption will always be that no such demand will impede the progress of the country, mortgaging the country or reducing it to hostage status. If someone has to lose, it is certainly not going to be the country or the people of Greece.

2.  There must be a dismantling here and now of the entire edifice of agreements, obligations, interventions and measures that have been made and taken since the time of the first Memorandum, so that the country can re-establish legal order internally and reclaim from the IMF, the EU and the European Central Bank the sovereignty ceded by the pitiful traitors comprising the entirety of the country’s economic and political establishment, and above all – of course – the government.  We must, in everything the popular movement says and does, emphasize our warning to local and foreign power brokers, investors and market speculators that whatever they have seized and are going to seize in the near future will be taken back by the people through its struggle. Investment in the disintegration and expropriation of this country will cost them dearly.

3. Restructuring Greece’s relations with the EU, starting with the exit from the Eurozone and adoption of a national currency that will express the dynamic of a new economic course for the country in the interests of the people. Disaster does not await us if we leave the euro. It awaits us if we remain at the mercy of the euro. Only if we gain control of the currency and the economy will the country cease to be subject to the pressures, the blackmail, the attacks, of international speculators: a dispensable by-product of movements of the market.

Return to the national currency is not a panacea. It is, rather, a necessary starting point if we are to embark on a new course. To achieve the necessary redistribution of wealth in favour of the economically weaker strata, but also immediate decisive strengthening of popular incomes, which is the only way to restart the economy and begin to come out of recession.

To proceed with nationalization of the major banks, starting with the Bank of Greece, for the sake of securing control of the economy, reorienting credit policy, striking at financial quackery, regulating movements of capital. This is the only way to defend the savings of ordinary people, savings that  are being whittled away by today’s banking system of usurers and speculators.

For the state to emerge as the basic lever of the country’s economic and social development, starting with nationalization of the old public corporations, infrastructures  and services that have been privatised. A state that must cease to be the fief of the parasitical economic and political oligarchy that is today governing the country. It is only in this way that the private initiative of  small and medium businesses can be freed from domination by trusts, cartels, local and foreign market monopolies.

To secure the necessary investments for productive reconstruction of the country, which will not be based on speculative investors, whether foreign or local, or on state-supported entrepreneurs and monopolies, but on the needs and on the income of working people, on the dynamic and the initiative of the country’s living productive forces.

4.  The first act of atonement to Greek society for the lawlessness of those in government will be when the natural and legal persons (parties and business networks)  implicated throughout the preceding period in the dissipation of public monies and public property are put in the dock.  This is not a proposal for erecting gallows in Constitution Square, or for filling the prisons with good-for-nothing traitors. Its purpose is grander: immediate confiscation on behalf of the public of all the property  of such natural and legal persons as have been involved in this misappropriation  of public funds and in the high treason that has been committed against the people and against the public through the imposition of this regime of occupation and expropriation.  As for the culprits: they can be assigned socially beneficial work, cleaning and tending public places, maintaining infrastructures, etc.  The first concern of the movement must therefore be… not to round them up and expel them, but to apprehend them before they escape, to show them how the people in practice punish high treason and how they themselves can be of some use to society as a whole, perhaps for the first time in their lives.

5.  The country cannot be saved with the people kept “on the back burner”, with all-party coalition governments or corporatized non-party governments. The way out of the crisis is through more, not less,  democracy, and  democracy that goes deeper. It requires a populace in the center of the political stage, not a population of passive spectators of events, not victims. It requires a new form of political power with the people as its focus, not a corrupt system of governmental absolutism.  It requires that democracy be achieved on an authentic basis of popular sovereignty and national independence.  This can be accomplished through thorough institutional change, the refounding of the political system as a whole, through the election of a Constituent Assembly with broadened authentic representation of the people itself, for the sole purpose of drawing up and voting a new democratic Constitution. Only in this way will it be possible for the people to become master in their own house, to establish a system of government based on popular representation, with a binding mandate, continuous control from below, the power of recall and limited terms of office.  Only in this way will it be possible to be rid of the restrictions that come with vassal status, so that the country and the people can be open at long last to all the currents of international life, to take advantage of potential and opportunities, seeking out new bases of support, new contacts and relationships, with all the peoples of Europe and the world, without coerced alliances, impositions, and monopolistic dependence.

The struggle in which working people, farmers, small and medium businesses, professionals, young people, are now summoned to become engaged is  not just a question of personal survival. Nobody can escape just by looking after himself, doing his job, for as long as he still has one. Nobody can be saved today unless he fights to save the whole country.  There is no other choice. We no longer have the luxury of being able to say “first let’s see what is going to happen, and then we’ll talk about it”.  Either the working people and all of the population  take matters into their own hands, embarking on actions to save the country, or we condemn ourselves – and even moreso generations to come – to what could be the darkest period in modern Greek history.

The Greek people are not alone in this struggle. At their side are other peoples of the southern part of the Eurozone, in the EU and internationally who are being hit by similar policies of banditry. The duty of dispensing with the regime of debt bondage, starting with our own country, is something the Greek people owe not only to themselves but to all the peoples who find themselves subject to the power of the same international band of thieves. Each step towards liberation in Greece, each timely blow against the occupation regime will inspire other struggling peoples, heightening morale and strengthening resolve. The national and social liberation of Greece will trigger a generalized spring of the peoples in Europe, which no species of reaction will be able to hold back.

The United Popular Front is pledged to contribute with all the power at its disposal to every authentic popular movement against today’s regime, irrespective of where it originates and who is leading it. It  undertakes to play an active and decisive role in every movement of resistance and to help it in its task of awakening and organizing the population, in every neighbourhood and every workplace, with the aim of achieving national and social liberation. The UPF is open to every democratic, patriotic activist who wants to struggle for the same purpose, without asking for any “certificate of social conscience”, genuflections before self-designated authorities, self-appointed leaders, dignitaries and/or concealed  or overt party mechanisms.  By its nature the UPF  is a transitional socio-political alliance of broad popular forces whose central objective is to achieve its basic objectives and demands.  In its ranks there are no dividing lines of party or ideological origins between its members, nor is there any recognition of organised groups or blocs. This corresponds to the unity that must be constructed in the ranks of the people  against the common enemy. As an alliance it is temporary because with the achievement of  its central objectives the UPF  will pass irrevocably into history.

Argyroupoli, 16/7/2011


If «Greeks» can call themselves Greeks, «Skopians» can call themselves Skopians


Macedonia is not Greek.

Obama was born in Hawaii.

The September 11 2001 attacks were carried out by Osama bin Laden and other Islamic terrorists.

The Pentagon was hit by an airliner.

Chemtrails are nothing but water vapor.

Geoengineering is a sane response to anthropogenic climate change, which nobody desires (apart from those who deny it is occurring) and nobody is deliberately causing.

HAARP is a harmless upper-atmosphere research project.

All recent tsunamis, earthquakes and other disasters have been examples of «the revenge of Mother Nature».

Genetically modified foods are safe for human consumption and a solution for «world hunger».

Nuclear weapons are a necessary and effective deterrent against conventional military attack, both for the United States and for other states that possess them (apart from China and Pakistan) but not for states that do not possess them.

Nuclear power is a defensible, responsible and economically viable way of generating electricity.

All the above has more or less become the required credo for the well-adjusted and “normal” citizen of today.

Can this reality-defying credo be “made to stick”? Often it appears that Greece has been elevated into a test case, a global guinea-pig whose function is to provide the answer to this, i.e. to whether the credo can be successfully imposed on the world under construction, the world of comatose masses and neo-slavery.

Let us see if it can be challenged from its apparently most innocuous and least interesting component: Macedonia.

Greeks call the Former Yugoslav Republic of Macedonia (FYROM, its legal and internationally recognized [provisional] name) Skopia (Skopje) and its citizens Skopians. Greeks do not believe that anyone else other than themselves could be expected to accept, understand or sympathize with this terminology. But isn’t the word “Greek” the same kind of word: a pejorative Western term for Hellene? If Hellenes can be called Greeks, and – in English – call themselves Greeks, why can inhabitants of FYROM not be called, and – in English – call themselves – Skopians? They should. And Greeks should get into the habit of calling them Skopians simply and unaggressively in English when speaking to foreigners. If the problem of the citizens of FYROM is that they don’t want to be Greek, they don’t want to be Serb, they don’t want to be Bulgarian, they don’t want to be Albanian, they don’t want to be Yugoslav, they don’t want to be proletarian internationalist, they don’t want to be….etc. etc., then they are Skopians: it is as simple as that. It is not necessary, and no viable solution for them, to choose an option without authentic substance that depends for its credibility on the goodwill of planetary masters who are also riding roughshod over reality in other much more dangerous ways. It is wrong for the citizens of FYROM to allow their own peculiar identity problem to remain a problem and be exploited by the worst enemies of the human race.

The following are details of (what would be seen as a trivial) incident that occurred in Austria last summer (the summer of 2011) at the forum on food sovereignty held by the organization NYELENI.

The behavior at the forum of certain delegates from the Former Yugoslav Republic of Macedonia was provocative. When I, as one of the Greeks present, reacted to it in a way that indicated that I was not willing to accept insults without protest, the forum organizers showed by their attitude that they regarded me, rather than the behavior of the FYROM delegates in question, as the problem. There was nothing unusual about this. It is the norm, just as many other bizarre assumptions are in today’s world.

I think that many times Greeks do not react in an organized manner in the face of provocations from FYROM citizens. The relevant polarization occurs primarily at the summit of politics. At the level of civil society, Greek leftists and ecologists in particular tend to think, or at least to say, that “it is not worth making a fuss over such irrelevant nonsense”.

Fortunately at the NYELENI forum there were three members of EPAM, the United Popular Front,, who decided not to follow the usual tactic, or rather non-tactic, of Greek leftists in relation to such “patriotic” themes. They/we drew up an official letter of protest and sent it to the steering committee of the forum. The answer we received may be read below.

Because I believe that our reaction should serve as an example to Greek citizens of what can be achieved with a little persistence, I wanted our successful protest to be given publicity within our organization EPAM, and perhaps not only there.

But the reaction of EPAM members was lukewarm. The fact is that Leftists do NOT want to see dynamic projection of national questions of this type that provoke internal arguments and appear tiresome to outsiders.

If others see the point of making the incident better known, personally I would be pleased.

Here is the official letter of protest, preceded by the answer to it:

W. Hall

Dear people of the Greek delegation!

As you demanded I changed the title of the country in the documents into FYROM.

M.P. (of Via Campesina, Austria)


From: The Greek Delegation to the Forum

Regarding: Official Complaint

First of all we would like to extend our thanks for a very well-organized event in Krems; we can assure you it has given us the necessary drive to bring this important message to our country and to organize the Food Sovereignty Movement on our ground.

Unfortunately, one of our neighboring countries has used this Forum as grounds for promoting their national propaganda against our own country and, contrary to international and European laws and agreements. Since silence counts as acceptance, we are left with no other choice but to launch this formal complaint.

The country in question is FYROM (Former Yugoslav Republic of Macedonia). According to the UN resolution A/RES/47/225 dating 8/4/1993, this country has been accepted as a member of the United Nations under the name FYROM – please also look into the attached file to read the full resolution. The UN has subsequently urged all countries, organizations etc. to use this as the formal name when addressing this country, until a final solution is reached between the two parties1 (Greece and FYROM).

With regards to the EU stance on the matter: the European Union complies fully with the UN resolution and refers to the country as FYROM:

Therefore, we would urge you to change the name of this country to the correct form -i.e. FYROM in all documentation, websites, links, communication etc as per the above mentioned UN resolution.

Furthermore, we condemn the provocative behavior of a member of the FYROM delegation who was seen wearing a T-shirt with a symbol that has been recognized as Greek Copyright since 1995 and contained the wording ‘Republic Of Macedonia’ – details on the copyright can be found here:,B+CC/GR

In 1995, Greece and the Former Yugoslav Republic of Macedonia concluded an Interim Accord, which imposed a binding “code of conduct”. One of the paragraphs mentions the prohibition, under article 7.2. of “symbols – including the Vergina Sun and other symbols that are part of Greece’s historical and cultural heritage”. Other instances of such violations include the renaming of Skopje’s airport “Alexander the Great”, the raising of statues of Alexander the Great and Philip II, and naming the section of Corridor X that passes through the Former Yugoslav Republic of Macedonia “Alexander the Macedonian”.

For more information on the official Greek view of the issue you can follow this link:

We need to stress the importance of such claims and stop this provocative behavior when it arises because … “two can play this game”! And we are certain this is not what you want to happen in forums where we are gathering to discuss matters of a completely different nature. Just imagine the whole of the Greek delegation sporting banners, T-shirts etc. with ‘Macedonia is Greek’ on them… Since this is not the first event in which such provocative actions have taken place, we are adamant on the scope of these actions. We would like you to also condemn this behavior in order to safeguard the true meaning of such gatherings and in order not to provide a stage for such unilateral propaganda to take place. A propaganda which, we may add, is funded by a well-known New World Order Foundation.

Signed by the (8-member) Greek Delegation to the European NYELENI Forum in Krems:


Department of political affairs

Greece – The former Yugoslav Republic of Macedonia (FYROM)

The Department of Political Affairs provides staff support and guidance to the Personal Envoy of the United Nations Secretary-General for talks aimed at resolving the name dispute between Greece and the former Yugoslav Republic of Macedonia.

Negotiations on the name dispute began in 1993 and have continued since 1999 under the auspices of Personal Envoy Matthew Nimetz. While no solution has been reached so far, both parties have cooperated in the process and urged the continuation of the efforts of the Secretary-General and his Personal Envoy.

Πρόταση Διακήρυξης για την Άμεση Δημοκρατία




Αυτό που ζούμε σήμερα στην Ελλάδα ως πολίτες της δεν είναι μια προσωρινή κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ζούμε την επιτάχυνση της κατάλυσης των τελευταίων δημοκρατικών κατακτήσεων και της κατ’ επίφαση δημοκρατίας. Καταργούνται ακόμη και τα βασικά δικαιώματα που παρείχε η αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Πηγαίνουμε από την ολίγη δημοκρατία στην εταιρειοκρατία και την παγκόσμια οικονομική και πολιτική τυραννία. Η εφαρμογή της παγκόσμιας οικονομικής ολιγαρχίας ξεκινά από την Ελλάδα. Από την επιτυχία ή αποτυχία του πειράματος στη χώρα μας θα εξαρτηθεί η επέκτασή του και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες.

Εκτιμούμε ότι το σύστημα δεν είναι άτρωτο, δεν είναι πανίσχυρο. Το τρωτό του σημείο είναι η αντίσταση του λαού. Στην πραγματικότητα ο λαός δεν είναι με την πλάτη στον τοίχο, αλλά είναι αυτός που με τον πολύμορφο, επίμονο, αυθόρμητο και ενωτικό του αγώνα όλους αυτούς τους μήνες, έχει καθορίσει τις εξελίξεις και έχει οξύνει τα αδιέξοδα της πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας. Ο λαός έχει επιλέξει τη σύγκρουση δημιουργώντας τους δικούς του μηχανισμούς αλληλεγγύης.

Απάντηση στις ολοκληρωτικού τύπου εξελίξεις στο πολιτικό σύστημα και την προσπάθεια χειραγώγησης του λαού μέσω δημοψηφισμάτων ή εκλογών, είναι η αυτοοργάνωση της κοινωνίας μέσα από αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις. Απάντηση στους εκβιασμούς του χρέους, της παραμονής στο ευρώ ή της επιστροφής στη δραχμή, είναι η άμεση δημιουργία αντιδομών κοινωνικής αλληλεγγύης και συνεργατικής οικονομίας.

Είμαστε πρόσωπα και συλλογικότητες που προέρχονται από συνελεύσεις και πλατείες από όλη την Ελλάδα και θεωρούμε ότι η κρίση δεν είναι αποτέλεσμα του χρέους, αλλά αποτέλεσμα του υπάρχοντος πολιτικοοικονομικού συστήματος, γιατί ποτέ δεν ήμασταν ελεύθεροι, ποτέ δεν ήμασταν ίσοι, ήμασταν ήδη μία χρεωκοπημένη κοινωνία. Θεωρούμε ότι η απάντηση στην κρίση είναι η Άμεση Δημοκρατία.

Αρνούμαστε την αντιπροσώπευση, αλλά και κάθε είδους διαμεσολάβηση, όχι μόνο γιατί εξυπηρετούν αποκλειστικά οικονομικές ολιγαρχίες, αλλά επειδή δεν υπάρχει στην κοινωνία κάτι το ενιαίο για να αντιπροσωπευθεί. Απέναντι στο απαξιωμένο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα η άμεση δημοκρατία μπορεί να αποτελέσει το χειραφετητικό πρόταγμα, αρκεί να αντιληφθούμε ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική ή πολιτική, αλλά πολιτειακή και τελικά πολιτισμική. Απέναντι στον μονοσήμαντο πολιτισμό της ιεραρχίας, της στοχοστρέφειας, της Κυριαρχίας και του Καταναγκασμού, αντιπαραθέτουμε έναν πολιτισμό απελευθέρωσης και κατανόησης.

Η Άμεση Δημοκρατία έρχεται ως αναγκαίο πρόταγμα για μια ριζική ανατροπή του συστήματος της αντιπροσώπευσης , της εμπορευματοποίησης των πάντων και της έκπτωσης του ανθρώπου σε εργαλείο πλουτισμού, που είναι ενάντια στη δημιουργική ανάπτυξη του συνόλου της κοινωνίας και του κάθε ανθρώπου χωριστά. Προϋποθέτει και συνεπάγεται τη διαρκή ενεργή συμμετοχή του συνόλου της κοινωνίας στα κοινά. Η Άμεση Δημοκρατία είναι ταυτόχρονα διαδικασία διαβούλευσης, λήψης και εφαρμογής των αποφάσεων, πολιτειακό σύστημα και τρόπος κοινωνικής συνύπαρξης. Το περιεχόμενο όλων αυτών είναι η αυτονομία της κοινωνίας, που η ίδια δημιουργεί τους θεσμούς της και κυβερνάται απευθείας από ελεύθερους και ισότιμους πολίτες. Αυτός ο τρόπος κοινωνικής οργάνωσης δεν αφήνει κανένα χώρο για ιεραρχίες, αρχηγούς, κυβερνήτες και κόμματα, αλλά μόνο για πολίτες που βιώνουν και ασκούν την πολιτική και ταυτόχρονα ασκούνται σε αυτήν. Για ανθρώπους που όλοι βιώνουν την χαρά της ατομικής πρωτοβουλίας, της συλλογικής προσπάθειας, της αλληλεγγύης και της αγάπης.

Οι αρχές της άμεσης δημοκρατίας όπως προκύπτουν από ιστορικές εμπειρίες αλλά και από αυτό που βιώνουμε στις συνελεύσεις, στις πλατείες, στους χώρους εργασίας και στα πανεπιστήμια είναι:

Ελευθερία: Είναι η απουσία οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών καταναγκασμών και σχέσεων εκμετάλλευσης καθώς και η δυνατότητα του κάθε ανθρώπου να πραγματώνει το σύνολο των ικανοτήτων του και να συμμετέχει στη διαμόρφωση των θεσμών της κοινωνίας και της λειτουργίας τους.

Ισότητα: Είναι η ισοκατανομή των κοινωνικών αγαθών, η ισότιμη συμμετοχή όλων στις πολιτικές διαδικασίες, η ισηγορία, η αποδοχή της διαφορετικότητας της ανθρώπινης φύσης καθώς και η πρωταρχική προϋπόθεση και συνθήκη της δικαιοσύνης. Είμαστε όλοι ίσοι, όλοι διαφορετικοί και έχουμε όλοι αναφαίρετο δικαίωμα στη ζωή.

Αλληλεγγύη: Είναι το συλλογικό πνεύμα, η καθολική αμοιβαιότητα, η συντροφικότητα, η αλληλοϋποστήριξη και η αλληλοβοήθεια, η διάθεση των κοινωνικών αγαθών και σε μέλη της κοινωνίας που δεν είναι σε θέση να προσφέρουν στη δημιουργία τους, αφού η εξαίρεση είναι το όπλο της εξουσίας.

Αυτονομία: Είναι η δυνατότητα όλων των πολιτών που συγκροτούν δήμο, να συμμετέχουν ισότιμα και χωρίς διαμεσολάβηση στην κυβερνητική, στην εκτελεστική,στην νομοθετική και στη δικαστική λειτουργία.

Συμφιλίωση με την φύση, προστασία του περιβάλλοντος: Είναι η εναρμόνιση της ανθρώπινης ύπαρξης με την φύση, αναστροφή της καταστροφικής για το περιβάλλον ανάπτυξης, σεβασμός των οικοσυστημάτων.

Οι θέσεις για την άμεση δημοκρατία με βάση τις αρχές αυτές είναι :

1. Ο δημόσιος χώρος είναι ανοιχτός στη συμμετοχή όλων και ανήκει σε όλους.

2. Η ισότιμη συμμετοχή όλων στη διαμόρφωση, λήψη και εφαρμογή των αποφάσεων και ελέγχου της εφαρμογής τους, τόσο στη σφαίρα της πολιτικής όσο και της οικονομίας είναι θεμελιώδης προϋπόθεση. Όλοι ελέγχουν και ελέγχονται για αυτοβελτίωση και βελτίωση των λειτουργιών της κοινωνίας, μέσω ανοιχτών και διαφανών διαδικασιών.

3. Οι αναγκαίες εκπροσωπήσεις έχουν χαρακτήρα συντονιστικό ή εκτελεστικό και όχι διαμεσολαβητικό, αντιπροσωπευτικό ή αποφασιστικό. Σε κάθε περίπτωση οι εκπρόσωποι είναι άμεσα ανακλητοί, λογοδοτούν κατά τη διάρκεια εξάσκησης των καθηκόντων τους και κρίνονται στον απολογισμό τους με τη λήξη αυτών των καθηκόντων.

4. Η ύπαρξη πολλών τοπικών συνελεύσεων (γειτονιάς, δήμου, εργασιακών χώρων, χώρων σπουδών, κτλ) οι οποίες επικοινωνούν μεταξύ τους είναι ο θεμέλιος λίθος της άμεσης δημοκρατίας. Η συμμετοχή σε αυτές δεν είναι ευκαιριακή αλλά υπεύθυνη και τακτική, είναι δικαίωμα και υποχρέωση. Η επικοινωνία μεταξύ των τοπικών συνελεύσεων δημιουργεί ένα οριζόντιο (μη ιεραρχικό) δίκτυο, που έχει σαν σκοπό τον συντονισμό των θέσεων και των δράσεων που απαιτούνται.

Το πρόταγμά μας για μία νέα κοινωνία, το επιστέγασμα της οποίας απαιτείται να είναι ένας νέος πολιτισμός, δεν περιορίζεται αποκλειστικά προς τους συμπολίτεςμας, αλλά και προς όλους τους λαούς του κόσμου για μία παγκόσμια κοινωνική, οικονομική, πολιτική και πολιτιστική επανάσταση. Ζητούμενο και στόχος του αγώνα που διεξάγουμε είναι ένας νέος άνθρωπος που, απαλλαγμένος από τις συνθήκες και τους παράγοντες εκμετάλλευσης που οδήγησαν στα σημερινά πρωτοφανή και αμείλικτα αδιέξοδα, θα δώσει τις δικές του απαντήσεις για έναν κόσμο ειρήνης, δημιουργίας, αλληλεγγύης και αρμονίας.

Προτρέπουμε τους πάντες να οργανωθούν σε μη ιεραρχημένες ομάδες και να αναπτύξουν άλλες παράλληλες δομές πάνω στο πνεύμα της Άμεσης Δημοκρατίας (δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης, παραγωγής, ανταλλαγής και διανομής προϊόντων και υπηρεσιών, συλλογική καλλιέργεια γαιών, απελευθέρωση κοινωνικών χώρων, δημιουργία αυτόνομων κοινοτήτων, κλπ) για να προάγουμε και να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας κόντρα στα σχέδιά τους.

Ο καινούργιος κόσμος που οραματιζόμαστε δεν περιγράφεται σε καμία ήδη υπάρχουσα ιδεολογία. Πρόκειται να τον δημιουργήσουμε από την αρχή συνδιαμορφώνοντας τις απόψεις μας μέσα από τις διαδικασίες της Άμεσης Δημοκρατίας. Ο ίδιος ο λαός θα επιλέξει τα μέσα και τον τρόπο με τον οποίο θα πραγματώσει τη θέλησή του.


H ομιλία της Νάντιας Βαλαβάνη στην Φρανκφούρτη


Την Παρασκευή, 18.11.2011 μίλησε, δυστυχώς αποκλειστικά προφορικά και με την Ελλάδα στο επίκεντρο των αναφορών του, ο ‘Οσκαρ Λαφοντέν σε μια εξαιρετικά μαχητική ανοιχτή πολιτική συγκέντρωση 2.000 ανθρώπων, οργανωμένη από το DIE LINKE του Κρατίδιου της Έσσης στην Πλατεία της (παλιάς) Όπερας – που βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο του λεγόμενου «Τετράγωνου των Τραπεζών» με τους ουρανοξύστες της Deutsche Bank, της Kommerz Bank και των υπόλοιπων μεγάλων τραπεζών, καθώς και του Χρηματιστήριου της Φρανκφούρτης, αλλά και της ΕΚΤ: Εδώ χτυπά η οικονομική καρδιά του καπιταλισμού στην Ευρώπη, από δω «επέστρεψε» στην Ελλάδα και ο Λουκάς Παπαδήμος.

    Η ατμόσφαιρα ήταν σουρεαλιστική, καθώς την ίδια ώρα στην Όπερα, σε απόσταση 20 μέτρων από τις τελευταίες σειρές των συγκεντρωμένων ανθρώπων, κατέφθαναν κάθε λίγο λιμουζίνες, που αποβίβαζαν στην είσοδο της Όπερας κυρίες με μακριές τουαλέτες και γούνες και μαυροκοστουμάτους κυρίους, οι οποίοι ανέβαιναν τα σκαλιά συνοδευόμενοι κάθε φορά από τα γιούχα του πλήθους: Ήταν το επίσημο δείπνο της «Ένωσης Ευρωπαίων Τραπεζιτών» με οικοδεσπότες τον Πρόεδρο της ΕΚΤ Μάριο Μόντι και τον Πρόεδρο της Deutsche Bank Άκερμαν. Ένα μεγάλο πανώ στην είσοδο της Όπερας ανάγγελλε ως εξής το δείπνο: «Μια εκδήλωση για την τέχνη και την κουλτούρα». Οι Ευρωπαίοι τραπεζίτες είχαν απόλυτο δίκιο: Δεν υπάρχει υψηλότερη εκδήλωση τέχνης και κουλτούρας από το φαί. Κι όπως λέει κι ο Μπρεχτ στην Όπερα της Πεντάρας: «Πρώτα η μάσα / κι η ηθική μετά.»

    Ο Λαφοντέν στην ομιλία του συνδιαλεγόταν κατευθείαν με τους τραπεζίτες που περνούσαν από την πασαρέλα απέναντι από τη μικρή σκηνή της συγκέντρωσης. Μίλησαν πριν από αυτόν για το παιχνίδι που παίζεται με το χρέος με τις γερμανικές κυρίως τράπεζες, θυμίζοντας τόσο το ναζιστικό παρελθόν της Deutsche Bank ως βασικού χρηματοδότη του προγράμματος επανεξοπλισμού τις Γερμανίας και των βασικών μετόχων της, στους οποίους συμπεριλαμβάνονταν/αι οι μεγαλύτερες βιομηχανίες παραγωγής όπλων για το ναζιστικό καθεστώς Κρούπ, Τίσεν κλπ και οι παραγωγοί του αέριου εξόντωσης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Cyclon-B, όσο και το σημερινό της ρόλο, ως μέτοχου μέχρι και  του πυρηνικού εργοστάσιου  στη  Φουκουσίμα: 

Ένας ηλικιωμένος πρώην παπάς, στέλεχος του κινήματος της ειρήνης, και ένας ανεξάρτητος αριστερός, ο οποίος εκλέγεται επί χρόνια Πρόεδρος του Συνδικάτου των Εκπαιδευτικών στην Έσση. Εμένα με είχαν καλέσει ως «Ελληνίδα δημοσιολόγο» να μιλήσω για την κατάσταση στην Ελλάδα –  για πρώτη φορά στη ζωή μου δημόσια στα γερμανικά…
    Ανάμεσα στις ομιλίες εμφανίστηκε μια γνωστή τραγουδίστρια ροκ κι ένα εκπληκτικό αντρικό ντουέτο με μουσικά κ.α. νούμερα από το σύγχρονο γερμανικό πολιτικό καμπαρέ.


Αγαπητές φίλες και φίλοι, σύντροφοι και συντρόφισσες!

Αποτελεί τιμή για μένα η πρόσκληση σας να μιλήσω για την κατάσταση στην Ελλάδα σ΄ αυτή τη μεγάλη ανοιχτή συγκέντρωση του DIE LINKE εδώ στη Φρανκφούρτη.

Σας ευχαριστούμε για την αλληλεγγύη σας. Επειδή λέτε με γενναιότητα στο γερμανικό λαό την αλήθεια: Ότι δεν ευθύνεται συλλογικά ο ελληνικός λαός για την κρίση. Ότι η κρίση δεν αγκάλιασε την Ελλάδα επειδή οι Έλληνες είναι τεμπέληδες και διεφθαρμένοι, όπως λέει η Bild, το Focus, η κ. Μέρκελ αλλά και ο κ. Παπανδρέου. Όπως δεν είναι τεμπέληδες και διεφθαρμένοι οι εργαζόμενοι της Ισλανδίας, της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας  και όλων των άλλων ευρωπαϊκών χωρών που επίσης πλήττονται. Διεφθαρμένοι είναι όσοι Έλληνες έπαιρναν μίζες απ’  τη SIEMENS ή τις πολυεθνικές των όπλων για την αγορά πανάκριβων ψηφιακών παροχών και άχρηστων για την Ελλάδα οπλικών συστημάτων. Διεφθαρμένοι είναι επίσης όσοι εδώ στη Γερμανία έδιναν αυτές τις μίζες.
Ευχαριστούμε το Die Linke γιατί απεκάλυψε στο γερμανικό λαό αυτό που η Τρόικα κι η ελληνική Κυβέρνηση επιχειρούν να κρύψουν από τον ελληνικό λαό: Ότι ούτε ένα ευρώ από τα 65 δις που η Ελλάδα έχει εκταμιεύσει μέχρι σήμερα από την περυσινή δανειακή σύμβαση με την Τρόικα  δεν πήγε σε μισθούς και συντάξεις. Επέστρεψαν όλα στις τράπεζες για  τόκους  δάνειων, που το κεφάλαιο τους έχει πληρωθεί ως και δέκα φορές. Ότι η κρίση στην Ελλάδα και στις χώρες που «μολύνονται» κι ακολουθούν, άρα κι η ευθύνη γι΄ αυτή, είναι συστημική.

Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι,

η πατρίδα μου βρίσκεται σήμερα στην χειρότερη θέση από την εποχή της ναζιστικής κατοχής και του εμφύλιου πόλεμου. Ένα ανίκανο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, εφαρμόζοντας κατά γράμμα τις νεοφιλελεύθερες επιταγές του ευρωπαϊκού και διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου ενίσχυσε με κάθε τρόπο την κερδοσκοπία και τον παρασιτισμό. Ερήμωσε την κάποτε εξαγωγική ελληνική γεωργία.  Αποδόμησε τη μικρή βιομηχανική βάση της χώρας. Απάλλαξε τους Έλληνες εφοπλιστές από οποιαδήποτε φορολογία. Ευνόησε ένα άναρχο μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης, πλήρως εξαρτημένο από τους μεγάλους γερμανικούς και ευρωπαϊκούς tour-operators. Οδήγησε τη χώρα γυμνή, το λαό και τους εργαζόμενους απροστάτευτους στη δίνη  της μεγάλης δομικής, οικονομικής και κοινωνικής, καπιταλιστικής κρίσης. Υπό την ολέθρια ηγεσία του Παπανδρέου, διευκόλυνε την επίθεση των αγορών ενάντια στην Ελλάδα, τον πιο αδύνατο κρίκο στην Ευρωζώνη, και βοήθησε να ξεσπάσει  η θύελλα κερδοσκοπίας που τίναξε στα ύψη τα ελληνικά επιτόκια δανεισμού και τα CDS για το ελληνικό χρέος. Έφερε  στην Ελλάδα και στην Ευρώπη το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο συνηθισμένο ρόλο του: να εξασφαλίσει – αφήνοντας πίσω του ερείπια – ότι οι διεθνείς τράπεζες θα συνεχίσουν να εισπράττουν τους τόκους τους.

Πέρυσι την άνοιξη, στο μάτι του κυκλώνα της κερδοσκοπίας, ήταν πλέον φανερό ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να συνεχίσει να καλύπτει τις εσωτερικές της ανάγκες, αλλά όχι και να πληρώνει τόκους. Τι έκανε η ελληνική κυβέρνηση; Αντί να κηρύξει στάση πληρωμών, με στόχο την αναδιαπραγμάτευση για δραστική διαγραφή του χιλιοπληρωμένου ελληνικού δημόσιου χρέους, αντί να δρομολογήσει μέτρα   ανάπτυξης της οικονομίας προς όφελος των εργαζόμενων και της χώρας, κατέφυγε στην Τρόικα και αποδέχτηκε το ακραία νεοφιλελεύθερο Μνημόνιο με την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Παρά την παταγώδη αποτυχία του Μνημόνιου του Μάιου 2010, φέτος τον Ιούλιο επιβλήθηκε στην Ελλάδα από την Τρόικα το Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Πρόγραμμα ισχύος μέχρι το 2015, με το οποίο όχι μόνο συνεχίζονται σε ακόμα πιο ακραίες μορφές οι ίδιες νεοφιλελεύθερες πολιτικές, αλλά επιπλέον οδηγεί στην καθολική λεηλασία του ελληνικού δημόσιου πλούτου με ένα πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων που ξεπουλά κυριολεκτικά τα πάντα εκτός από τους Εθνικούς Δρυμούς και την Ακρόπολη – ως προϋπόθεση για ένα ελάχιστο «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων που εντελώς πλασματικά εμφανίστηκε ως 21% και στη συνέχεια, εξίσου πλασματικά, δήθεν 50%…
Με το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο η χώρα απώλεσε την εθνική της ανεξαρτησία. Η λαϊκή κυριαρχία εκμηδενίστηκε, ενώ το Σύνταγμα της χώρας παραβιάζεται καθημερινά. Η  οικονομία καταστρέφεται προγραμματισμένα. Το ΑΕΠ  μειώθηκε κατά 14%. Ο ελληνικός λαός οδηγείται συστηματικά στην εξαθλίωση. Μέσα στα δυο αυτά χρόνια η ανεργία από 7,5% έφτασε στο 18,4%, ενώ μέχρι το τέλους του έτους θα έχουμε περισσότερους από 1.000.000 επίσημα καταγεγραμμένους και 21-22% επίσημη ανεργία. Το μεγαλύτερο όμως έγκλημα συντελείται σε βάρος της νεολαίας. Η ανεργία στις ηλικίες μεταξύ 15 και 24 ετών φτάνει το 43,3%: Πρόκειται όχι μόνο για μια «χαμένη γενιά», αλλά για πραγματική κοινωνική γενοκτονία.

Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα συντελείται ένα γιγάντιο πείραμα κοινωνικής μηχανικής. Έχουμε μετατραπεί σε πειραματόζωα για δοκιμή πρωτόγνωρων μέτρων και εξαγωγή συμπερασμάτων πριν αυτά επιβληθούν και στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης.  Μέσα σ’  ενάμιση χρόνο καταργήθηκε ολόκληρος ο 20ος αιώνας στη σφαίρα των εργασιακών σχέσεων. Στις 27 Νοεμβρίου θα γίνουν, κατά παράβαση του Συντάγματος, οι πρώτες 30.000 απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Ο όρος «λιτότητα» είναι φτωχός για να εκφράσει την ελληνική πραγματικότητα. Οι μισθοί έχουν μέχρι στιγμής μειωθεί κατά 40% στο Δημόσιο και κατά 10% στον ιδιωτικό τομέα. Αλλά η πρωτοφανής απαγόρευση σύναψης συλλογικών συμβάσεων μέχρι το 2015  οδηγεί κατά παράβαση του Συντάγματος και των Διεθνών Συμβάσεων Εργασίας στο δραστικό περιορισμό  του συνδικαλιστικού κινήματος και στην ακύρωση των υπαρχόντων συλλογικών συμβάσεων. Προχωρεί έτσι και η υλοποίηση του στόχου της Τρόικα για κατάργηση  του εθνικά κατώτερου μισθού, ώστε οι μισθοί να γίνουν «βαλκανικοί»: Να πέσουν στα  350-450 ευρώ για 8 ώρες δουλειάς, όταν οι τιμές στην Ελλάδα είναι τιμές Γερμανίας. Τα 400.000 μαγαζιά που έκλεισαν δείχνουν τη ραγδαία αποδιάρθρωση των μεσαίων στρωμάτων. Οι αυτοκτονίες έχουν υπερδιπλασιαστεί. Το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα διαλύεται. Ήδη απ΄ το φθινόπωρο το Υπουργείο Παιδείας κατάργησε 1000 σχολειά σε όλη τη χώρα, ενώ για πρώτη φορά στην ιστορία τους τα σχολεία άνοιξαν χωρίς βιβλία. Η διδασκαλία της γερμανικής γλώσσας καταργήθηκε. Τα νοσοκομεία, με αστρονομικές περικοπές δαπανών και αύξηση εισαγωγών κατά 30%, καθώς μειώνεται η πρόσβαση των μεσαίων στρωμάτων στον ιδιωτικό τομέα της υγείας, λειτουργούν στα όρια των δυνατοτήτων τους. Πρόσφατα έκλεισαν τη μοναδική Καρδιοχειρουργική Κλινική Παίδων στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Οι Γιατροί του Κόσμου, κι όχι μόνο αυτοί, ενημερώνουν ότι υπάρχει πλέον θέμα πείνας.

Αγαπητοί σύντροφοι και φίλοι,
Καταλαβαίνετε ίσως τώρα καλύτερα γιατί ενώ η Τρόικα και η Ελληνική κυβέρνηση επιβάλουν ένα συνεχές barrage φόρων, που τους πληρώνουν οι ίδιοι πάντα άνθρωποι, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, σήμερα εισπράττονται συνολικά λιγότερα δημόσια έσοδα. Καταλαβαίνετε επίσης γιατί  στην Ελλάδα αναπτύσσεται το κίνημα που έχει πάρει την ονομασία ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ: Ξεκίνησε πέρυσι από τις Εθνικές Οδούς της χώρας, που η κυβέρνηση έχει παραδώσει σε εργολάβους που εισπράττουν τα ακριβότερα διόδια της Ευρώπης. Συνεχίστηκε φέτος με τα εισιτήρια των δημόσιων συγκοινωνιακών μέσων, που αυξήθηκαν κατά 40%. Και συνεχίζεται αυτό το φθινόπωρο, όταν κληθήκαμε να πληρώσουμε μέχρι το Δεκέμβρη 6 έκτακτους φόρους – που θεσμοθετήθηκαν ήδη και για τα επόμενα χρόνια, ανάμεσα τους κι ένας έκτακτος φόρος στα ακίνητα, που η είσπραξη του συνδέθηκε με την απειλή διακοπής της ηλεκτροδότησης των σπιτιών.

Απ΄ την άνοιξη του 2010  χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται  σχεδόν σε καθημερινές κινητοποιήσεις σε ολόκληρη την Ελλάδα, ενώ υπάρχει μια ακραία πολιτικοποίηση των διεκδικήσεων, καθώς Μνημόνιο και Μακροπρόθεσμο απαγορεύουν την εκπλήρωση και του πιο ασήμαντου αιτήματος. Από τις 25 Μαίου μέχρι αρχές Ιουλίου φέτος η Πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα είχε καταληφθεί από πολίτες, με τεράστιες συγκεντρώσεις κάθε Κυριακή και καθημερινή λειτουργία συζητήσεων και συνελεύσεων. Εκεί, μπροστά στη Βουλή, καταλήγουν οι πανεργατικές απεργίες του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Εκεί κατέληξε και η διήμερη γενική πανεργατική απεργία στις 19-20 Οκτώβρη φέτος, η τέταρτη διήμερη πανεργατική απεργία στην ιστορία της χώρας από το 1918, κατά την οποία στους δρόμους των ελληνικών πόλεων διαδήλωσαν μισό εκατομμύριο άνθρωποι. Είναι φανερό ότι οι  τόνοι χημικών αερίων της αστυνομίας που εισπνέουμε συνεχώς  εδώ κι ενάμιση  χρόνο στις διαδηλώσεις έχει φέρει μάλλον το αντίθετο απ’ τα επιδιωκόμενα αποτέλεσμα. Κι είναι κυρίως η απελπισία και η οργή αυτό που ερμηνεύει ό,τι έγινε πριν λίγες μέρες στις παρελάσεις κατά την επέτειο του ΟΧΙ της Ελλάδας στο αίτημα της Ιταλίας στις 28  Οκτωβρίου του 1940 να ανοίξει τα ελληνικά σύνορα στον ιταλικό στρατό. Σχεδόν σε κάθε πόλη, και τη μικρότερη ακόμα, της χώρας οι άνθρωποι κυνήγησαν τους επίσημους από την εξέδρα και τα σχολεία παρέλασαν μπροστά από βετεράνους της αντιφασιστικής αντίστασης. Στη Θεσσαλονίκη, όπου ματαιώθηκε η προγραμματισμένη στρατιωτική παρέλαση και αποχώρησε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, η παρέλαση των σχολείων έγινε μπροστά από ένα 5χρονο παιδάκι που είχε κάτσει στην καρέκλα του. Έτσι ο λαός μετέτρεψε το ιστορικό ΟΧΙ σε σύγχρονο ΟΧΙ στο Μνημόνιο, την τρόικα και τη νέα «Κατοχή», όπως πολλοί χαρακτηρίζουν την ειδική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα εδώ κι ενάμιση χρόνο.

Υπό την επήρεια αυτών των γεγονότων έγινε η πρόταση για Δημοψήφισμα απ΄ τον Έλληνα Πρωθυπουργό, που επιχείρησε να ασκήσει στον ελληνικό λαό τον τελευταίο του εκβιασμό. Η αντίδραση της  Μέρκελ, του Σαρκοζί και του Όλι Ρεν στην πρόταση για δημοψήφισμα έδειξε με τον πιο καθαρό τρόπο ότι τίποτα δεν φοβούνται περισσότερο οι ευρωπαϊκές ελίτ απ΄ την έκφραση της λαϊκής θέλησης – με οποιοδήποτε τρόπο. Ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και οι άλλες δυνάμεις της ελληνικής Αριστεράς ζητούν να εκφράσει με εκλογές ο ελληνικός λαός τη θέληση του. Παρά τις διαφορετικές προσεγγίσεις μεταξύ τους σχετικά με την Ευρωζώνη, υπάρχει ένα κοινό έδαφος: «Την κρίση να πληρώσουν αυτοί που τη δημιούργησαν, οι τράπεζες και το κεφάλαιο» και «Καμιά θυσία για το ευρώ.»

Η νέα ελληνική κυβέρνηση με υπουργούς όλων των κομμάτων του Μνημόνιου – του ΠΑΣΟΚ, της Νέας Δημοκρατίας και  του ακροδεξιού, ξενοφοβικού και αντισημιτικού ΛΑΟΣ – έχει επικεφαλής ένα διεθνή Τραπεζίτη, σάρκα απ’  τη σάρκα της ελίτ της χρηματοπιστωτικής διεθνούς, μέχρι πρόσφατα κάτοικο Φρανκφούρτης, πρώην αντιπρόεδρο της ΕΚΤ. Στο παρελθόν έχει πει τη χαρακτηριστική φράση «Όχι δωρεάν γεύματα για τους οφειλέτες». Αποστολή αυτής της κυβέρνησης είναι να εξασφαλίσει την υλοποίηση της απόφαση της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ της 26ης-27ης Οκτωβρίου: Με την εφαρμογή  της απόφασης του αυτής ο ελληνικός λαός θα οδηγηθεί σε απόλυτη εξαθλίωση για 10 τουλάχιστον χρόνια, η δημόσια περιουσία της Ελλάδας θα λεηλατηθεί απ΄ τις Τράπεζες και τις πολυεθνικές και  η χώρα μας  θα τα χάσει όλα – για το τίποτα! Για να φτάσει το δημόσιο χρέος το 2020 στο 120% του ΑΕΠ, όσο δηλαδή ήταν όταν άρχιζε, ενάμιση χρόνο πριν, αυτή η περιπέτεια…

Ο πραγματικός στόχος όμως είναι άλλος: Η εξαίρεση της Ελλάδας να γίνει ο κανόνας για  όλους τους λαούς της Ευρώπης. Το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, η πιο ακραία και επιθετική δύναμη του σύγχρονου καπιταλισμού, διαμορφώνει ένα νέο τύπο συσσώρευσης του κεφαλαίου, που ξύνει και τον πάτο του βαρελιού. Η πολυεπίπεδη συστημική κρίση δείχνει με τον πιο  ουσιαστικό τρόπο ότι οι οικονομίες των αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών έχουν εξαντλήσει πλέον την ικανότητά τους να επιβιώνουν χωρίς να συμπιέζουν απίστευτα το εισόδημα και τις συνθήκες ζωής και εργασίας των πληθυσμών τους.

Όταν οι τραπεζίτες άπλωναν πάνω από χώρες και λαούς το δίκτυ του χρέους, ήξεραν ότι αναγκαστικά ο επόμενος στόχος θα ήταν η δημοκρατία. Ο Θουκυδίδης στον Επιτάφιο του Περικλέους κατέγραφε ότι: «…και ονομάζεται το πολίτευμα αυτό, επειδή δεν αποβλέπει στο συμφέρον των λίγων αλλά των πολλών, δημοκρατία…». Σήμερα η δημοκρατία εκμηδενίζεται γιατί πάνω απ’ το συμφέρον των πολλών κυριαρχεί το συμφέρον των ελάχιστων. Της δικτατορίας των χρηματοπιστωτικών αγορών. Της δικτατορίας του κεφαλαίου. Δεν είναι τυχαίο γιατί Βρυξέλλες, Βερολίνο, Παρίσι και Αθήνα αρρωσταίνουν με οποιαδήποτε σκέψη καταφυγής στην έκφραση της λαϊκής θέλησης σήμερα στην Ελλάδα. Δε θέλουν να ρισκάρουν τίποτα. Οι στίχοι του Μπρεχτ, «δε θα ήταν απλούστερο για την κυβέρνηση/  να διαλύσει το λαό / και να εκλέξει έναν άλλο;», ταιριάζουν γάντι στην αντίληψη της τρόικα για τη δημοκρατία στις υπό επιτήρηση χώρες.

Αγαπητοί σύντροφοι και φίλοι,

Στην Ελλάδα παλεύουμε σήμερα για να έχουν οι σημερινοί νέοι άνθρωποι μέλλον. Παλεύουμε για την επιβίωση και την αξιοπρέπεια του λαού μας. Αγωνιζόμαστε για να πέσει και η νέα κυβέρνηση, για να σπάσουμε τα δεσμά των παλιών και νέων Μνημονίων που επιχειρούν να μας δέσουν χειροπόδαρα βαθιά μέσα στο μέλλον, για την αποκατάσταση της ευρύτερης δυνατής δημοκρατικής νομιμότητας.
Δε θέλουμε άλλες δόσεις και νέα δάνεια, δε θέλουμε σωτήρες, δε θέλουμε να μας σώσουν με το ζόρι άλλοι.
Δε θέλουμε να μας σώσουν οι εκπρόσωποι των τραπεζών από τους τραπεζίτες.
Θέλουμε να σωθούμε μόνοι μας, στηριγμένοι μόνο στους αγώνες μας και στους αγώνες και την αλληλεγγύη των εργαζόμενων και των λαών της Ευρώπης. Στους δικούς σας αγώνες, στην δική σας αλληλεγγύη.

Στη χώρα μας μέσα στους ανθρώπους και στις δυνάμεις της Αριστεράς κερδίζει σήμερα όλο και περισσότερο έδαφος η ιδέα της δημιουργίας ενός μεγάλου μετώπου πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, που θα ανατρέψουν τη σημερινή κατάσταση.  Απορρίπτουμε τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου και παλεύουμε για στάση πληρωμών, για έλεγχο και δραστική διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους. Χρειαζόμαστε κρατικές και κοινωνικοποιημένες τις δημόσιες τράπεζες και τις επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας, ώστε να υπάρξουν προϋποθέσεις μέσα από τη σημερινή αποδόμηση να δρομολογηθεί μια άλλου τύπου ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, φιλική στο περιβάλλον και στον εργαζόμενο άνθρωπο και σύμφωνη με τα χαρακτηριστικά και τις δυνατότητες της Ελλάδας, αξιοποιώντας όσα διεθνή στηρίγματα μπορούν να υπάρξουν στην Ευρώπη και στον κόσμο.

Αγαπητές φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι!

Κοιτάξτε μας καλά σήμερα, γιατί αυτό είναι το μέλλον που ετοιμάζουν για όλους.

Η καμπάνα δεν χτυπάει μόνο για τους Έλληνες.

Χτυπάει για όλους.

Ας παλέψουμε μαζί για ένα ριζικά διαφορετικό, ειρηνικό κι απελευθερωτικό για τους εργαζόμενους ανθρώπους και για όλους τους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου μέλλον!


Η «Άμεση Δημοκρατία» το θέμα της «Σπίθας Αίγινας».

Η «Άμεση Δημοκρατία» ήταν το θέμα που συζήτησε η ομάδα της «Σπίθας Αίγινας» στην πρόσφατη συγκέντρωσή της που έγινε την Κυριακή στο cafe «Μάσκα». Στη συγκέντρωση είχε προσκληθεί και μίλησε ο ιστορικός – αρχαιολόγος Ιωάννης Τριανταφυλλίδης. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης αναλύθηκε πώς μπορεί να εφαρμοστεί η άμεση δημοκρατία από τους πολίτες των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσα από τη λειτουργία μιας πανευρωπαϊκής συνέλευσης πολιτών που θα παρακάμπτει τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Οι πολίτες που συμμετείχαν ανέπτυξαν τον προβληματισμό τους για θέματα που αφορούν την Άμεση Δημοκρατία τόσο στην Ελλάδα όσο και στο υφιστάμενο περιβάλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο Ιωάννης Τριανταφυλλίδης έχει σπουδάσει στη Μ. Βρετανία Αρχαία Ιστορία και Μεταπτυχιακό στην Υποβρύχια Αρχαιολογία και Ναυτική Ιστορία, έχει εργαστεί σε αρχαιολογικά προγράμματα και από το 2005-2011 ως εξωτερικός συνεργάτης της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων. Είναι Γεν. Γραμματέας του Συλλόγου Εκτάκτων Αρχαιολόγων.